Kobiety z Czerwonych Bagien

📖🎧 "Kobiety z Czerwonych Bagien" Grażyna Jaromin-Gałuszka

"Człowiek nie musi być ideałem, żeby być człowiekiem. Nawet nie powinien."

Na Czerwonych Bagnach od pokoleń mieszkają same kobiety. Mężczyźni pojawiali się, znika­li, wprowadzali zamęt. Stałą życia bohaterek - Julianny, Anastazji, Rozali i kolejnych pokoleń - było to miejsce: Czerwone Bagna.

"Kobiety z Czerwonych Bagien" to opowieść prowadząca nas przez różne etapy życia tytułowych kobiet. Różne epoki, a to samo miejsce. Gdy do Czerwonych Bagien przyjeżdża Kornelia wraz z córką, zbliża się setna rocznica urodzin babki Rozy. Młoda dziewczyna nie spodziewa się, że jej życie w tym miejscu znowu się wywróci...

Przyjemna, choć niepozbawiona życiowych trudności, opowieść o losach kobiet, które na przestrzeni lat były pozostawione same sobie. To historia o ich sile, wytrwałości i tym, że warto w życiu mieć miejsce, które jest dla nas azylem.

Moja ocena: 7/10

#bookreview #kobietyzczerwonychbagien #grazynajaromingaluszka #proszynskiiska #powiesc

📖🎧 "Kobiety z Czerwonych Bagien" Grażyna Jaromin-Gałuszka

"Człowiek nie musi być ideałem, żeby być człowiekiem. Nawet nie powinien."

Na Czerwonych Bagnach od pokoleń mieszkają same kobiety. Mężczyźni pojawiali się, znika­li, wprowadzali zamęt. Stałą życia bohaterek - Julianny, Anastazji, Rozali i kolejnych pokoleń - było to miejsce: Czerwone Bagna.

"Kobiety z Czerwonych...

Powieść „Kobiety z Czerwonych Bagien” Grażyny Jeromin-Gałuszki to historia, która płynie spokojnie jak nurt rzeki przecinającej tytułowe mokradła, a jednocześnie niesie w sobie głęboki, niepokojący puls kobiecego losu. To saga o sile, samotności i dziedziczeniu doświadczeń – tych bolesnych i tych, które budują.

Autorka z niezwykłą wrażliwością kreuje klimat Czerwonych Bagien – miejsca na poły realnego, na poły symbolicznego. To przestrzeń odosobnienia, ale i schronienia. Wilgotna ziemia, ciężkie powietrze, dom przesiąknięty wspomnieniami – wszystko to tworzy aurę lekko melancholijną, zanurzoną w ciszy i pamięci. Czuć tu obecność przeszłości, która nie odchodzi, lecz trwa w kolejnych pokoleniach kobiet.

Bohaterki: Julianna, Amelia, Rozalia, Anastazja, a wreszcie Kornelia – każda z nich niesie własny ciężar doświadczeń, ale też odrębny temperament i sposób przeżywania świata. To kobiety tak prawdziwe! Są poranione, uparte, czułe, momentami zgorzkniałe, lecz nigdy słabe. Jeromin-Gałuszka pokazuje, jak samotność może hartować, ale też jak bardzo boli. W tej rodzinie mężczyźni są ledwie cieniem – pojawiają się i znikają – natomiast kobiety trwają. To one budują dom, podtrzymują pamięć i uczą się żyć mimo strat.

Tempo akcji jest wyważone. To nie powieść pełna gwałtownych zwrotów, lecz raczej opowieść rozpisana na emocje, wspomnienia i stopniowe odkrywanie rodzinnych tajemnic. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a historia Kornelii – przyjeżdżającej do Czerwonych Bagien, by uleczyć własne rany – staje się symbolicznym domknięciem i jednocześnie nowym otwarciem. Setne urodziny prababki Rozy to nie tylko jubileusz, lecz także moment podsumowania całego stulecia kobiecej walki o godność i prawo do decydowania o sobie.

Warstwa językowa zachwyca. Styl autorki jest plastyczny, nasycony emocją, a zarazem oszczędny w patosie. Zdania mają rytm, który koi i wciąga. Widać dbałość o detal, o metaforę, o brzmienie słów. To proza do smakowania – nie po to, by ją „zaliczyć”, lecz by w niej pobyć.

Cytat przywołany w książce – słowa Joan Baez:
„Nie możesz dokonać wyboru, jak umrzeć. Ani kiedy.
Możesz tylko zdecydować, jak żyć.
Teraz.” – staje się mottem całej opowieści. Bohaterki Czerwonych Bagien nie mają wpływu na wszystko, co przynosi los, ale uczą się wybierać sposób, w jaki na ten los odpowiedzą.

To piękna, wzruszająca saga o kobietach, które – choć często same – nigdy nie przestają być dla siebie nawzajem oparciem. Powieść o sile zapisanej w genach, o pamięci, która boli, i o nadziei, która przychodzi wtedy, gdy ktoś odważy się zacząć od nowa.


Czy odważyłabyś się wrócić do miejsca, w którym kobiety twojego rodu od stu lat uczą się żyć bez mężczyzn – by sprawdzić, czy to klątwa… czy może źródło ich niezwykłej siły?

Są takie książki, które nie krzyczą fabułą, lecz szepczą emocjami – i właśnie taka jest powieść „Kobiety z Czerwonych Bagien” Grażyny Jeromin-Gałuszki. Jeśli lubisz historie o silnych kobietach, rodzinnych sekretach i miejscach, które stają się bohaterami na równi z ludźmi – Czerwone Bagna czekają właśnie na Ciebie.

To opowieść, w której przeszłość splata się z teraźniejszością, a każdy rozdział pachnie pamięcią, stratą i nadzieją. Wejdź do domu, w którym od stu lat mieszkają kobiety. Posłuchaj ich historii. Może odnajdziesz w nich cząstkę własnej?
Bardzo lubię czytać takie historie– pełne emocji, kobiet z charakterem i miejsc, które oddychają pamięcią.

Powieść „Kobiety z Czerwonych Bagien” Grażyny Jeromin-Gałuszki to historia, która płynie spokojnie jak nurt rzeki przecinającej tytułowe mokradła, a jednocześnie niesie w sobie głęboki, niepokojący puls kobiecego losu. To saga o sile, samotności i dziedziczeniu doświadczeń – tych bolesnych i tych, które budują.

Autorka z niezwykłą wrażliwością kreuje klimat Czerwonych...

Interesująca i wzruszająca.

Interesująca i wzruszająca.

Lekka, szybko się czyta. Niestety jest to najgorsza książka autorki, którą przeczytałam. Powtarzające się schematy, szybkie tempo. Czegoś mi zabrakło.

Lekka, szybko się czyta. Niestety jest to najgorsza książka autorki, którą przeczytałam. Powtarzające się schematy, szybkie tempo. Czegoś mi zabrakło.

Sto lat bez dwóch dni... Tyle czasu w Czerwonych Bagnach przeżyła Roza, nestorka rodu, w którym kobiety albo żyją długo, albo umierają młodo, zawsze jednak znajdując swą miłość i rodząc kolejną dziewczynkę. Każda z tych kobiet jest nietuzinkowa, choć wszystkie razem to mieszanka wybuchowa. Poznajemy ich losy w niespiesznej opowieści snutej raz przez Rozę, raz przez Kornelię, jej prawnuczkę.
Kolejna książka tej autorki, która mnie zaczarowała swoim klimatem.

Sto lat bez dwóch dni... Tyle czasu w Czerwonych Bagnach przeżyła Roza, nestorka rodu, w którym kobiety albo żyją długo, albo umierają młodo, zawsze jednak znajdując swą miłość i rodząc kolejną dziewczynkę. Każda z tych kobiet jest nietuzinkowa, choć wszystkie razem to mieszanka wybuchowa. Poznajemy ich losy w niespiesznej opowieści snutej raz przez Rozę, raz przez...

Powieść bardzo przeciętna. Sto lat przeleciało i co? I nic. Odzyskanie wolności? A to wcześniej nie byliśmy wolni? II wojna światowa? No, sielanka, ukochany spadł z nieba. Nikogo nie rozstrzelano, nikt nie trafił do obozu koncentracyjnego. Po wojnie nic się nie zmieniło, nikt nie wszedł w żaden kontakt, pozytywny lub negatywny, z władzą ludową. Kłócimy się i kochamy i tak nam tu dobrze, bo tak twierdzi narrator.
No i dobrze, ale czy warto o tym czytać? Nijak się ta powieść ma do np. "Wendyjskiej winnicy" Z. Mąkosy

Powieść bardzo przeciętna. Sto lat przeleciało i co? I nic. Odzyskanie wolności? A to wcześniej nie byliśmy wolni? II wojna światowa? No, sielanka, ukochany spadł z nieba. Nikogo nie rozstrzelano, nikt nie trafił do obozu koncentracyjnego. Po wojnie nic się nie zmieniło, nikt nie wszedł w żaden kontakt, pozytywny lub negatywny, z władzą ludową. Kłócimy się i kochamy i tak...

Trochę się gubiłam w tych zmieniających się perspektywach, ale być może to kwestia lektorki. Historia dobra i ciekawie przedstawiona, konstrukcja trochę przypomina Sto lat samotności Marqueza. Generalnie mam bardzo dobre wrażenia, polecam.

Trochę się gubiłam w tych zmieniających się perspektywach, ale być może to kwestia lektorki. Historia dobra i ciekawie przedstawiona, konstrukcja trochę przypomina Sto lat samotności Marqueza. Generalnie mam bardzo dobre wrażenia, polecam.

Ta ksiażka urzekła mnie od pierwszych stron. Autorka potrafi w niezwykły sposób oddać klimat miejsca i emocje bohaterów. Choc niektóre sytuacje można przewidzieć, wiele wątków zaskakuje i nie pozwala oderwać sie od czytania. To opowieść wzruszająca, pełna trudnych doświadczeń, ale jednocześnie dająca nadzieje. Lektura porusza serca i skłania do refleksji. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Ta ksiażka urzekła mnie od pierwszych stron. Autorka potrafi w niezwykły sposób oddać klimat miejsca i emocje bohaterów. Choc niektóre sytuacje można przewidzieć, wiele wątków zaskakuje i nie pozwala oderwać sie od czytania. To opowieść wzruszająca, pełna trudnych doświadczeń, ale jednocześnie dająca nadzieje. Lektura porusza serca i skłania do refleksji. Zdecydowanie warto...

Niesamowita i zaskakujące treść.

Niesamowita i zaskakujące treść.

Dawno nie przeczytałem książki, która jednocześnie mnie tak zaintrygowała jak i rozczarowała. Szczerze mówiąc, wydawało mi się, że po prostu większość książki napisała inna osoba niż końcówkę.
Początek bardzo mi się podobał, choć może było trochę ciężko połapać się kto jest kim. Nawet często myślałem, że chętnie bym poznał dokładniejsze losy kobiet z bagien. W zasadzie wszystkie bohaterki polubiłem i z zainteresowaniem śledziłem ich losy. Niestety potem nadeszła końcówka i wszystko się rozleciało. Chyba zakończenie każdego z wątków czyli Kornelii, Mimi czy Joanny strasznie mi się nie spodobało. Było tam tak wiele niezrozumiałych decyzji dla mnie, że tylko chciałem jak najszybciej skończyć i mieć spokój.
Ogólnie więc książka okazała się zwykłym średniakiem, choć bardzo długo był potencjał na jedną z najlepszych w roku.

Dawno nie przeczytałem książki, która jednocześnie mnie tak zaintrygowała jak i rozczarowała. Szczerze mówiąc, wydawało mi się, że po prostu większość książki napisała inna osoba niż końcówkę.
Początek bardzo mi się podobał, choć może było trochę ciężko połapać się kto jest kim. Nawet często myślałem, że chętnie bym poznał dokładniejsze losy kobiet z bagien. W zasadzie...