Skradzione dni

Pierwszą część pokochałam, druga była nieco trudniejsza w odbiorze. Miałam wrażenie że książka składa się z opowiadań, które kompletnie do siebie nie pasują. Paradoksalnie, zakończenie książki, rozwiązanie całej zagadki, było dla mnie satysfakcjonujące.

Pierwszą część pokochałam, druga była nieco trudniejsza w odbiorze. Miałam wrażenie że książka składa się z opowiadań, które kompletnie do siebie nie pasują. Paradoksalnie, zakończenie książki, rozwiązanie całej zagadki, było dla mnie satysfakcjonujące.

Bardzo przyjemna i refleksyjna. Czasami przewidywalna i zbyt słodka, ale uwielbiam taką odskocznię od sensacji i kryminałów. Przepiękne zakończenie cyklu.

Bardzo przyjemna i refleksyjna. Czasami przewidywalna i zbyt słodka, ale uwielbiam taką odskocznię od sensacji i kryminałów. Przepiękne zakończenie cyklu.

Jest to kontynuacja "Skradzionego lata". Ach, te magiczne Rogoże, miasteczko oderwane od rzeczywistości, w którym ludzie żyją inaczej. W drugiej części książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej poznajemy lepiej Kirę, która rozpoczyna swoje małe śledztwo, by poznać życie swojej zmarłej mamy. Kolejna przedstawiona jest z punktu widzenia Marii/Rajki. Kobieta, która ma za sobą trudne chwile w życiu, kiedy wreszcie myśli, że odnalazła swoje miejsce na ziemi, jej życie znów powolutku zmierza ku przepaści. Obie siebie w pewnym momencie się uratują, Mania Kirę, a Kira Manię. I właśnie o tym będzie trzecia część książki, która najbardziej mnie wzruszyła. Książka miejscami bawi sytuacjami, które spotykają naszych bohaterów, miejscami wzrusza. Piękne zakończenie tej historii, w której każdy znajdzie cząstkę siebie. Bardzo dobrze mi się ją czytało, gorąco polecam.

Jest to kontynuacja "Skradzionego lata". Ach, te magiczne Rogoże, miasteczko oderwane od rzeczywistości, w którym ludzie żyją inaczej. W drugiej części książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej poznajemy lepiej Kirę, która rozpoczyna swoje małe śledztwo, by poznać życie swojej zmarłej mamy. Kolejna przedstawiona jest z punktu widzenia Marii/Rajki. Kobieta, która...

Historia o poszukiwaniu korzeni
wśród życzliwych ludzi i w sielskim otoczeniu.

Historia o poszukiwaniu korzeni
wśród życzliwych ludzi i w sielskim otoczeniu.

„Skradzone dni” Grażyny Jeromin-Gałuszki to powieść, która otula czytelnika ciszą prowincji, zapachem lipy i dźwiękiem wspomnień. Autorka snuje historię z niezwykłym wyczuciem, prowadząc nas przez losy kobiet, które wiele w życiu utraciły, ale wciąż potrafią marzyć. Główne bohaterki, choć z pozoru różne, łączy potrzeba bliskości i pragnienie zrozumienia.

To opowieść o powrotach – do siebie, do przeszłości, do miejsc, które choć zapomniane, wciąż mają dla nas znaczenie. Jeromin-Gałuszka ma dar budowania nastroju: każdy opis wsi, domu, spojrzenia jest jak pociągnięcie pędzla na płótnie pełnym emocji.

Powieść porusza tematy samotności, starzenia się, dziedziczenia traum, ale robi to z delikatnością i nadzieją. Nie ma tu taniego dramatyzmu – jest życie, z całą jego złożonością. Bohaterki nie są idealne, ale przez to autentyczne i bliskie.

Narracja płynie spokojnie, nieśpiesznie – jak letni dzień na wsi, który z pozoru niczym nie zaskakuje, a jednak zostaje w pamięci. To książka, którą chce się czytać powoli, chłonąc każde zdanie. Jej siłą są emocje – subtelne, ale głębokie.

„Skradzione dni” to literacki azyl dla wrażliwych dusz. Dla mnie była to opowieść o przebaczeniu – innym i sobie. Polecam ją każdemu, kto potrzebuje zatrzymać się, odetchnąć i usłyszeć siebie na nowo.

„Skradzone dni” Grażyny Jeromin-Gałuszki to powieść, która otula czytelnika ciszą prowincji, zapachem lipy i dźwiękiem wspomnień. Autorka snuje historię z niezwykłym wyczuciem, prowadząc nas przez losy kobiet, które wiele w życiu utraciły, ale wciąż potrafią marzyć. Główne bohaterki, choć z pozoru różne, łączy potrzeba bliskości i pragnienie zrozumienia.

To opowieść o...

Kocham styl snucia historii przez autorkę. Do kobiet z czerwonych bagien wracam natrętnie od lat, czytam na raz. tutaj też wrócę.

Kocham styl snucia historii przez autorkę. Do kobiet z czerwonych bagien wracam natrętnie od lat, czytam na raz. tutaj też wrócę.

Bardzo mnie irytowały dialogi, ktore były ciągłymi przepychankami słownymi. Nie było tam normalnych rozmów tylko ciągłe rozdawanie sobie nawzajem kuksańców. Z tego powodu akcja tocząca się współcześnie nie przypadła mi do gustu. Bronią się natomiast wszystkie historie z przeszłości, pięknie poprowadzone i przedstawione. Szkoda, że ta teraźniejszość tak kulała i zepsuła efekt.

Bardzo mnie irytowały dialogi, ktore były ciągłymi przepychankami słownymi. Nie było tam normalnych rozmów tylko ciągłe rozdawanie sobie nawzajem kuksańców. Z tego powodu akcja tocząca się współcześnie nie przypadła mi do gustu. Bronią się natomiast wszystkie historie z przeszłości, pięknie poprowadzone i przedstawione. Szkoda, że ta teraźniejszość tak kulała i zepsuła efekt.

Historia o przeszłości ,teraźniejszości i przyszłości naszej bohaterki Kiry. Opowieść o miłości i poszukiwaniu swego miejsca na ziemi.

Historia o przeszłości ,teraźniejszości i przyszłości naszej bohaterki Kiry. Opowieść o miłości i poszukiwaniu swego miejsca na ziemi.

Skradzione Dni

💬 Grażyna Jeromin - Gałuszka

Wiedziałam, że to będzie jedna z tych historii, która zrobi na mnie wrażenie. Nie wiedziałam tylko w jakim stopniu. Warto już na samym początku wspomnieć, że "Skradzione dni" to druga część serii 'Skradzione lato'. Nie będę ukrywać, że nie czytałam pierwszej części, i najprawdopodobniej z tego powodu ciężko bylo mi wejść w tą historię. Nie mogłam odnaleźć się i miałam chwilę zwątpienia. W ostatecznym rozrachunku dokończyłam powieść - i nie żałuję.

Z pewnością nie jest to jedna z prostych historii, którą da się przeczytać na szybkości, byle kiedy. Główne postacie w tym przypadku głównie kobiece - walczą i starają się uzyskać wcześniej założony cel: znaleźć i stworzyć własną bezpieczną przystań. Były momenty, że trochę się pogubiłam. Przez częstą zmianę narracji osobowej nie mogłam nadążyć. Nie ukrywam, że nie jestem zwolenniczką, dużej liczby postaci. Tutaj, było ich jak dla mnie zbyt wiele. Zgodzę się, że każda postać była inna i wnosiła coś ciekawego i charakterystycznego. Wszystkie współgrały ze sobą u tworzyły jedną całość, ale jednak...
Podoba mi się, że autorka wykreowała i pokazała silne kobiece charaktery, które nie bały się walczyć o swoje. Dodatkowo zaskoczyło mnie, z jaką lekkością został połączony świat realistyczny ze światem nadprzyrodzonym. Przyznaję - zdecydowanie urzekło mnie to i uważam, że jest to jeden z lepszych zabiegów w całej historii.
"Skradzione dni" to powieść, która przenosi nas do pięknej wręcz sielankowej wsi. Mieszkam na wsi, ale czytając książkę, zatęskniłam jeszcze mocniej za wioską. Autorka zdecydowanie ma swój specyficzny styl pisania i do teraz zastanawiam się, czy jestem jego fanką czy też.

Historia pełna emocji, wydarzeń i doświadczeń. Zdecydowanie polecam osobom, które szukają tego czegoś w lekturze. Czy wrócę do pierwszego tomu? Tego jeszcze nie wiem, ale jestem pewna, że będę obserwować dalszą drogę autorki.

Zlosnica_czyta

Skradzione Dni

💬 Grażyna Jeromin - Gałuszka

Wiedziałam, że to będzie jedna z tych historii, która zrobi na mnie wrażenie. Nie wiedziałam tylko w jakim stopniu. Warto już na samym początku wspomnieć, że "Skradzione dni" to druga część serii 'Skradzione lato'. Nie będę ukrywać, że nie czytałam pierwszej części, i najprawdopodobniej z tego powodu ciężko bylo mi wejść w tą...

Powieść obyczajowa . Druga część dylogii. Kontynuacja ściśle powiązana z pierwszą częścią ,, Skradzione lato’’.

Akcja toczy się współcześnie w małej wiosce Rogoże.

Wątki z obydwu części przeplatają się wzajemnie, uzupełniają i tajemnice niewyjaśnione do końca wychodzą na jaw.
Dwie dziewczynki starsza Rajka i młodsza Weronka, wzajemnie spokrewnione, przebywające w domu dziecka zostają rozdzielone, choć miało wcale tak nie być. Nigdy już siebie nie odnalazły.
Weroniczce utkwiła melodia kołysanki z lat dziecięcych i obraz niebieskiego fartuszka w kwiaty.
Kira , dziennikarka, którą poznaliśmy w pierwszej części drąży pewne tematy.
Dziwne jest to ,że jej po zmarłej matce pozostała w głowie melodia tej samej kołysanki.
O co tu chodzi? Sąsiedzi i znajomi zastanawiają się nad tym.

Akcja toczyła się bardzo wolno.

Czy Kira odkryje tajemnicę swoich korzeni sprzed lat?

Przeczytajcie sami.

Smutek, nostalgia, nadzieja, tajemnice, zagadki, wzruszenie, pozytywna energia, fala optymizmu, pełna refleksji, wręcz filozoficzna, o przyjaźni, wzajemnej pomocy, o relacjach międzyludzkich, marzeniach o bezpiecznym miejscu na ziemi, o krzywdzie ludzkiej, dotkliwych nałogach niosących nieszczęście.

Polecam obydwie części, do czytania w kolejności.

Powieść obyczajowa . Druga część dylogii. Kontynuacja ściśle powiązana z pierwszą częścią ,, Skradzione lato’’.

Akcja toczy się współcześnie w małej wiosce Rogoże.

Wątki z obydwu części przeplatają się wzajemnie, uzupełniają i tajemnice niewyjaśnione do końca wychodzą na jaw.
Dwie dziewczynki starsza Rajka i młodsza Weronka, wzajemnie spokrewnione, przebywające w domu...