Śmierć frajerom

Rok 1924. W Poznaniu dochodzi do brutalnych morderstw prostytutek, które wstrząsają całym miastem. Sprawę prowadzi komisarz Antoni Fischer wraz ze swoim impulsywnym zastępcą, Albinem Małeckim. Dwaj skrajnie różni śledczy próbują wspólnie ustalić, kto stoi za serią zbrodni. Uwielbiam książki Ryszarda Ćwirleja i tę również czytałam z zapartym tchem. Kryminał retro ma w sobie coś magicznego – klimat dawnych czasów, inny rytm życia, inne słownictwo. Przyznaję, że na początku musiałam się przestawić na język epoki, ale bardzo szybko weszłam w ten świat. Akcja toczy się dynamicznie, a sposób, w jaki śledczy i złodzieje przemieszczają się po mieście i jego okolicach, świetnie oddaje atmosferę tamtych lat. „Tam ci będzie lepiej” to pierwszy tom przygód Antoniego Fischera i na pewno sięgnę po kolejne. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się jego dalsze losy i co autor dla niego przygotował. Bohaterowie są wyraziści, interesujący i pełni charakteru – dzięki temu historia nabiera życia, a relacje między protagonistami są jednym z największych atutów tej powieści. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło, a całość czyta się znakomicie. Polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, zwłaszcza tych retro. Jeśli lubicie klimat międzywojennego Poznania i dobrą, solidnie poprowadzoną intrygę – ta książka zdecydowanie jest dla Was.

Pierwsze wrażenie? Nooo! - Narracja genialna! I te postacie! Jakby żywcem wyrwane z tamtych czasów (czasów przemian ustrojowych)! Soczysty kryminał z wartką akcją. Szkoda, że potem wchodzi wątek à la Dan Brown, która to maniera dawno już mi się przejadła. Na szczęście u Dominika Dána, jak na ten kanon, wyjątkowo dużo realizmu i mało czarów marów. Najsłabszym chyba elementem intrygi w części brownowskiej jest założenie, że da się dziedziczyć tajemnicę (nie jest to zresztą pierwszy autor, który wykorzytał tak idiotyczny pomysł). Nie da się długo dziedziczyć ani tajemnicy, ani inteligencji, ani niczego innego. Zresztą, jak powiedział pewien mądry pisarz - tajemnica jest bezpieczna, gdy z dwóch, którzy ją znają, przynajmniej jeden nie żyje. Bardzo raził leitmotiv z bronią krótką - sorry, ale rewolwer nie wyrzuca łusek przy strzale. Karygodny babol, tym bardziej, że z kontekstu wynika, iż przez całą powieść konsekwentnie zamiast „pistolet” powtarzany jest błędny „rewolwer”. To tak, jakby zamiast słowa „łyżka” używać słowa „widelec” przy opisie wrażeń z degustacji przepysznej zupy. Autora nie podejrzewam, gdyż z zawodu sam jest policjantem kryminalnym. Styl też mógłby być jeszcze lepszy - na przykład „pod rząd” się zdarzyło; w literaturze powinno się takich rzeczy jednak unikać (tu już bez wątpienia zawinił tłumacz). Mimo tych wad, powieści słuchało się (wybrałem bowiem audiobooka) znakomicie. Duża zasługa w tym lektora. Po co robić superprodukcję (słuchowisko) i zatrudniać gromadę lektorów, jeśli wystarczy jeden Stuhr? Mam wrażenie, że to najlepszy polski „czytacz”, choć jest i kilku innych godnych polecenia. Literatura i humor czeski mają u nas wielu wielbicieli, ale okazuje się, że przynajmniej w powieści kryminalnej i Słowacy mają w osobie Diminika Dána godnego przedstawiciela, na którego warto zwrócić czytelniczą uwagę. Polecam gorąco, tym bardziej, iż choć konwencja jest typowa dla kryminału z dodatkiem akcji i sensacji, to obraz służb w trakcie i po przemianach ustrojowych przerażająco da do myślenia tym, którzy jeszcze się nie zastanawiali, czym się zajęli ci wszyscy cwaniacy z tajnych służb komunistycznych, którzy nie zostali wcieleni do nowych formacji. I czym się zajmują nowe służby, od kiedy pod pretekstem walki z terroryzmem postawiono je ponad prawem i wszelką realną kontrolą. Szkoda tylko, że jak to w kraju Zulu-Gula, nic nie może być normalnie, więc nie można poznawać przygód komisarza Krauza jak Bóg i rozsądek przykazał, od pierwszej powieści, gdyż wydawane są w kolejności od czapy. Klucz, którym przy ustalaniu kolejności ukazywania się poszczególnych książek kierował się wydawca, jest tajemnicą, przy której tajemnice Atlantydy, Templariuszy i UFO to pikuś. No, ale to taka nasza krajowa tradycja, która co rusz się gdzieś na rynku wydawniczym objawia. Aha - no i jeszcze jest ekranizacja, też ze Stuhrem, ale jak dotąd nie oglądałem.

"Biała wódka, czarny ptak" Wiesława Weissa to książka, która wciąga od pierwszych minut słuchowiska. Opowieść zaczyna się w grudniu 1981 roku, kiedy w Warszawie znika niemiecka pisarka Anna Eckart. Jej synowa, Polka, prosi o pomoc dziennikarza Daniela – faceta z problemami, ale o dobrym sercu. W trakcie jego śledztwa wychodzą na jaw sekrety z czasów wojny, które prowadzą go do małego miasteczka na zachodzie Polski. Książka świetnie oddaje klimat PRL-u i stanu wojennego - szczegółowość to jej duży plus. Postacie są bardzo wyraziste, a ich decyzje zaskakują i angażują. Historia pełna jest tajemnic, które trzymają w napięciu do samego końca. Idealna dla tych, którzy lubią połączenie kryminału z historią. Minusem dla mnie są liczne podboje miłosne głównego bohatera. Czytając opisy kobiet czy te dotyczące „akcji” czułam się, jakbym słuchała pijanego wujka na weselu… Może była to też kwestia głosu lektora. Książka długa - niemal 18h słuchania i jednak cieszę się, że mam ją już za sobą.

Powracać do tytułu po raz drugi, gdy tyle jeszcze niedoczytane jestem gotowy tylko, gdy książka wraca w retrospektywie, intryguje i nie daje o sobie zapomnieć, zostaje w głowie na stałe. Książka jest wywiadem – rzeką dwóch dziennikarzy z Lucjanem Wiśniewskim „Sępem”, żołnierzem Armii Krajowej. Niezwykłość tego zapisu polega na wprowadzeniu nas opowieścią Sępa w tamten czas okupacji, walki o wolność, egzekwowaniu sprawiedliwości, buntu młodości przeciw tyranii, poszukiwaniu przygody i chwały. Oddział o kryptonimie 993/W składa się z bardzo młodych ludzi, nastolatków. Zaczynają swoją „robotę” likwidacji: niemieckich zbrodniarzy, konfidentów, kolaborantów i szmalcowników jako: 17-sto, osiemnastolatkowie. „Delikwentów” likwidują tylko na podstawie sądów AK i wyroków przez te wydanych. Nie analizują, nie oceniają, mają robotę do wykonania. Są dobrze zorganizowani, a każda akcja, głównie na terenie okupowanej Warszawy poprzedzona wywiadem i obserwacją skazanego zdrajcy czy zbrodniarza. Wywiązuje się rywalizacja o lepszą skuteczność oddziału wobec innego o podobnych zadaniach. Młodziki szybko muszą dorosnąć, wziąć odpowiedzialność i nie bać się, wykazać brawurą i niezwykłą odwagą. Członkowie 993/W przyjmują pseudonimy ornitologiczne i stają się ptakami drapieżnymi, że zdrajco zapomnij o bezkarności. Oni po ciebie przyjdą. Sprawiedliwość i nieuchronność kary, pomimo okupacji działa. Młodzi żołnierze – egzekutorzy rzeźbią swe charaktery, dyscyplinują się sami, szybko się uczą współpracy, marzą o odznaczeniach. Młodości wówczas to przypisane. Pomimo ogromnego ryzyka nie ulegają wątpliwościom. Jest wyrok sądu, trzeba go wykonać. Szczegółowy opis uczestnika tych akcji Lucjana Wiśniewskiego „Sęp” wprowadza nas do realiów okupacji. Trzyma w napięciu lepiej niż powieść sensacyjna. Jednak to nie fikcja. Wywiad ten daje czytelnikowi niezwykłą okazję wejścia w tą grupę, śledzić delikwenta ulicami Warszawy, obserwować znaki dawane przez koleżanki - wywiadowczynie oddziału, wejść do lokalu, czy do mieszkania, tramwaju, zachować spokój i uczestniczyć wraz z ptakami w „robocie”, jak nazywają swoje zadania. Książka jest ważnym dokumentem, zapisem chlubnej historii naszego narodu wobec tyrani niemieckiej okupacji. To ważna opowieść świadka tamtych czasów, pokazująca najbardziej wartościowe postawy młodzieńców, którym wolność osobista i kraju najcenniejszą. Polecam przeczytać, choć lektura to nie dla każdego.

3 część przygód Henryka nie zawiodła. Poprowadziła nas do Ameryki, żeby w końcu znowu wylądować w Warszawie. Szybka akcja, motyw zemsty i bardzo ciekawie przedstawione reali czasów Ala Capone, to wszystko powoduje, że czyta się jednym tchem. Z przyjemnością sięgnę po kolejną część. Gorąco polecam.

Miałem okazję przeczytać książkę pt. „Sedinum. Wiadomość z podziemi”, której autorem jest Leszek Herman. Nie ma żadnych wątpliwości, że ta książka przyzwoicie reprezentuje województwo zachodniopomorskie, książki stamtąd czytanej w ramach Book Trottera. Oczywiście oprócz fabuły książki nie brakuje licznych opisów Szczecina i okolic, co niewątpliwie wzbogaca wiedzę z regionalistyki historycznej tego regionu. Bardzo zbliżony koncept literacki ma Elżbieta Cherezińska dodając motywy z historii Pomorza do swoich książek, które jak zapewne przyznamy są doskonałą popularyzacją historii. Ta książka, jak i pozostałe zapewne, ewidentnie nawiązują do twórczości Dana Browna i sam autor tego nie ukrywa. W polskiej literaturze zajmuje się tym Maciej Siembieda i Zygmunt Miłoszewski. Niewątpliwie warto poznać koncepcję Leszka Hermana, jestem przekonany, że czytelnik tego typu Brown’owskich thrillerów zawiedziony nie będzie. Co do akcji to mamy trzech głównych bohaterów, raczej zwykłych ludzi, w tym sensie, że prowadzą normalne życie i raczej w przeróżne kabały się nie pchają, no ale jak to bywa czasem się to zdarza, akcja przyśpiesza itp. Najpierw poznajemy Igora Fleminga, architekta, pasjonata historii i historii sztuki. Szybko do akcji weszła Paulina Weber, dziennikarka lokalnej gazety: Dziennika Szczecińskiego. Pojawił się w tej ekipie angielski dżentelmen niemieckiego pochodzenia sir Johan Karley. Cała trójka wzięła się za rozwiązywanie zagadek i dumanie czy istnienie masońskiego skarbu jest możliwe? No i oczywiście mamy z milion różnych interakcji z różnymi ludźmi, nie zawsze sympatycznymi, bywa, że z przestępcami. Wchodzą różne dziwne miejsca, bezpieczne to nie jest, włącznie ze śmiertelnym zagrożeniem. No ale przecież o to też chodzi w tego typu literaturze, ma się dziać, akcja pędzić jak szalona i ma być ciekawie, no i ma być cholernie ryzykownie, żeby był dreszczyk emocji, no i przynajmniej opcja znalezienia jakiegoś złota. Rzecz jasna ta informacja czy do znalezienia czegokolwiek doszło jest spojlerowa, więc ci… Dodać można, że czas akcji jest współczesny, są liczne retrospekcje z przeszłości. Fabuła toczy się przez niewiele ponad tydzień, co przy licznych zdarzeniach uznać to można za krótki czas, a to jest raczej typowe dla thrillerów. Jest ciekawie. Polecam.

W mojej opinii książka "dobra" i nic ponadto. Odnoszę wrażenie, że książka nic nowego nie dodaje, i niczym nie zaskakuje. Jest "wtórna" względem książek o podobnej tematyce chociażby Severskiego. Główna bohaterka jest naszym Jamsem Bondem, która z każdej opresji wyjdzie obronną ręką. Dla miłośników tematu.

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!

Książka świetna. Wciąga i trzyma w napięciu z każdym kolejnym rozdziałem. Thriller od początku do końca snuje tajemniczość i kiedy już oswajamy się z fabułą, powstaje kolejny nieoczekiwany wątek tworzący całość opowieści. Zakończenie znakomite, nieoczywiste wciska w fotel. Bohaterowie doskonale stworzeni w takim stopniu, że czujesz niechęć lub sympatie do danego bohatera.

Dwóch bohaterów - dwie oddzielne historie. Stanisław Kervyn - Belg szukający po przeszło pięćdziesięciu latach przyczyn zamachu na lotnisku w Kairze w 1954 roku, w którym zginął jego ojciec i Żyd Nathan Katz tropiący po wojnie nazistowskich zbrodniarzy. Czy obie historie znajdą punkt styczności? Skoro są zawarte w jednej książce autorstwa Paula Colize, to nie zdradzając fabuły podpowiem, że tak zapewne musi być. Oba sensacyjne wątki są równie wciągające i ciągnące ku finałowi czytelniczą ciekawość. Jednak ich bohaterowie nie wydają się być postaciami z którymi chciałby się utożsamiać. Potrafimy jakoś tam zrozumieć motywy ich działań i postępowań, ale z drugiej strony jest coś odpychającego w ich osobowościach. Aż chciałoby się zakrzyknąć za kobietami, będącymi postaciami drugoplanowymi: ,,panowie - stop - opamiętajcie swoją zaciekłość". Pomysł fabularny ,,Długiej chwili ciszy" mógłby się wydawać naiwnie skrojony na potrzeby książkowej sensacji, gdyby nie ostatnie słowa od autora. To co się okazuje być prawdą, a nie tylko literacką fikcją zasługuje na wyższe uznanie i uwagę. Dodatkowy plus za intrygującą opowieść o niezwykłych wojennych losach polskiej szlacheckiej rodziny Jaśkiewiczów z Radziechowa pod Lwowem. Jak dla mnie to o wiele bardziej nurtująca historia niż sam zamach w Kairze.

Ćwirlej jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Tym razem jest podobnie. Uwielbiam styl, który sobie stworzył autor. Intryga kryminalna nie jest zbytnio wyszukana, wręcz jest prosta jak drut. Tutaj śledztwo jest gdzieś w tle, a na pierwszy plan wysuwa się tło historyczne, w którym toczy się akcja, świetnie wykreowane, z dużą dbałością o detale. Dominują smaczki z okresu międzywojnia, fakty historyczne, codzienne życie zwykłych ludzi, a wszystko podlane tamtejszą gwarą i poczuciem humoru, które niezmiennie mnie bawi. I właśnie za to cenię sobie autora i niezmiennie polecam zarówno ten jak i inne jego cykle.

Kolejny kryminał z detektywem Marcinem Hłaską, ale tu już autor odleciał. Główny bohater to prawie Jack Reacher, a do tego ma do pomocy "mężczyznę z hiszpańską bródką". Ten to już zupełnie jest nie do pokonania. I zawsze na wszystko przygotowany. A na koniec okazuje się, że nie wiadomo kim był, skąd się wziął i o co mu chodziło.Tak jakby autor musiał wymyślić "coś", bo mu termin leci. Lekkie rozczarowanie.

„Wyrok”, powieść otwierająca serię „Jakub Zimny” pióra współczesnego polskiego pisarza i dziennikarza Mariusza Zielke, której protagonistą jest wymieniony w tytule cyklu dziennikarz, niezwykle mi się spodobała. Spodobała, ale i zmęczyła wyjątkowo trafnym obrazem naszej krajowej rzeczywistości, który, gdy się nad nim zbyt długo zastanawiać, może wpędzić w depresję. Tym bardziej, iż w mojej ocenie rzeczywistość jest nawet gorsza niż ta powieściowa wykreowana przez pisarza. Mimo więc, iż moim zdaniem to być może najlepszy jak dotąd polski kryminał społeczny, zwlekałem z sięgnięciem po kontynuację bardzo długo. No, ale w końcu nadszedł ten dzień i wróciłem do Zimnego, czyli wziąłem się za drugą część cyklu zatytułowaną „Człowiek, który musiał umrzeć”. Wybrałem wydanie w formie audio z głosem Mateusza Webera. Lektor w sumie fajny, ale zdarza mu się przejęzyczyć, co w profesjonalnym wydaniu nie powinno mieć miejsca. Dykcja też momentami nie jest idealna. Błędy zaś typu „...wyciągnęła ręką po drugie…” - nawet jeśli taki błąd jest w druku, moim zdaniem lektor powinien na własną rękę poprawić. Na szczęście są to zgrzyty sporadyczne. Większym problemem jest to, iż powieść zaludniona jest sporą ilością mających znaczenie postaci, a audiobook nie zaznacza odpowiednio wyraźną przerwą zmiany osoby, której akurat narracja dotyczy, podobnie jak przeniesienia miejsca i czasu, więc trzeba bardzo uważać. Z tego powodu, jeśli nie jesteście skazani na audio, przedkładałbym jednak czytanie nad słuchanie. Fabuły nie będę zdradzał, jednak muszę przyznać, że pomysł na samą intrygę jest oryginalny i w połączeniu z kilkoma rozbudowanymi wątkami stanowi mocną stronę dzieła. Po raz kolejny Zielke wykreował świetny kryminał społeczny nie gorszy od najlepszych klasyków gatunku. Przekonujące postacie, dobre poprowadzenie akcji, są kolejnymi zaletami powieści, lecz jak mówi nazwa gatunku, w którym książka ląduje, „kryminał społeczny” - ważne jest tło społeczne. A to jest przebogate, celne, z wyczuciem. Wiele spostrzeżeń autora pokrywa się z moimi, jak to, że w innych krajach, takich jak Szwecja, żeby się dostać do elit trzeba być bohaterem albo przebiegłym draniem, a u nas można być zwykłym idiotą, słupem, którym ktoś kieruje. Powieść bardzo celnie pokazuje to, co spowodowało, iż demokracja nie jawi się już jako atrakcyjna alternatywa dla społeczeństw i krajów stojących przed wyborem ustroju, i co zapewne spowoduje upadek tej koncepcji życia społecznego, a co za tym idzie i Zachodu, a chodzi o odejście od głoszonych jako fundamentalne zasad i wartości na rzecz doraźnych partykularnych oraz niemoralnych korzyści. Zielke świetnie pokazuje, że właśnie to odejście od głoszonych haseł, a nie słabość decyzyjna czy militarna, powodują degenerację Zachodu. „Człowiek, który musiał umrzeć” przestrzega, że czwarta władza, czyli wolne media, skończyły się w momencie, kiedy jako główne źródło ich finansowania dochody z reklam zastąpiły wpływy ze sprzedaży publikowanych treści. Szczególnie widoczne jest to w Polsce, ale to proces ogólnoświatowy. Zielke świetnie oddał obcość, jaką musi odczuwać człowiek z Zachodu, który pobył w Polsce i był na tyle bystry, by odczuć jej specyfikę oraz zrozumieć czym różni się ona od państw starej Europy. Myślę, że tak się też muszą czuć Polacy, którzy się na pewne rzeczy nie godzą, nie poddają się degeneracji moralnej, mentalności więziennej i populistycznej propagandzie. Nie bez kozery skala emigracji młodych Polaków jest jednym z największych naszych tabu, zwłaszcza od czasu, gdy trudno zwalić wszystko na komunę i czynniki ekonomiczne. Te i inne aspekty naszej rzeczywistości, nad którymi większość z nas w ogóle się nie zastanawia, a jeszcze większa część społeczeństwa toleruje lub nawet akceptuje, tutaj wyszczególnione, obnażone i wręcz wykrzyczane, sprawiają, że lektura męczy. Świetna, ale męcząca. Polecam, szczerze i gorąco, lecz przyznaję, iż znów muszę od tego odpocząć. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

40/130/2026 O, ja to lubię takie powieści, pasjami. Trochę historii, trochę zwiedzania świata, trochę jedzenia i picia (z wyższej półki, bien sûr), trochę mściwego knucia, trochę mordobicia... Wszystko jest dobrze dobrane i zmiksowane. Dobrze, że mam na półce wszystkie 3 tomy, bo pierwszy kończy się rozpoczęciem akcji. Tego akurat nie lubię, ale skoro nie muszę czekać na wydanie kolejnej części, bo już dawno wyszła, to wybaczam. Żubróweczka w Rio się pojawia, na początku lat 60-tych. Miły akcent. Chociaż ja zawsze wolałam Luksusową, na pyrach. "Nie zamierzam lądować w Ameryce, drogi chłopcze, lecz jak każdy cywilizowany arystokrata popłynąć tan statkiem - odrzekł z godnością lord Grey (...)." O, jakże go rozumiem, chociaż ja z chłopów. Od pyr.

Jest porwanie, wykorzystywanie seksualne, sekta Światło Boga, strata dziecka, polityka, homoseksualizm, zadrażnienia na tle religijnym (islam), morderstwa i zwykle zaginięcia. Oraz zbrodnia przeciw ludzkości tj. eksperymenty Książka napisana z rozmachem. Czego w niej nie ma. Jest wojna i teorie rasy panów na ludziach w obozie, bo przecież należy zbadać zróżnicowanie rasowe. Koszmar. Problemów do opisania sporo jak widać. Książka jest bardzo ciekawa. Bohaterowie różnorodni, każdy ze swoją, nie zawsze szczęśliwą, przeszłością. Dwie linie czasowe. Treść mocna, gęsta i dosyć zawiła. Dużo się dzieje. A na koniec odwrócenie kota ogonem. I bardzo dobrze. Polecam, ale tego tytułu nie da się pochłonąć szybko. Trzeba czasu dla Naśladowców.

Rok 1671. W Polsce na tronie zasiada Michał Korybut Wiśniowiecki. Nie ma on poparcia całej szlachty. Część magnatów chciałaby widzieć na tronie kogoś innego. Znajdują poparcie na obcych dworach. Francja, Austria i Rosja zabiegają o poparcie swoich kandydatów i opłacają magnatów. Do granic Rzeczpospolitej zbliża się potężna armia turecka. Bogusław Tyner zostanie wplątany w rozgrywki między stronnictwami króla i hetmana Jana Sobieskiego. Matka króla ratuje Tynera z opresji i powierza mu zadanie ochrony króla. Poznajemy rozgrywki polityczne między królem, hetmanani, kardynałami i obcymi agentami. Toczy się wojna nie tylko na dworze, ale również na polach walki. Walka o władzę, pieniądze, wpływy i o życie. Wciągająca akcja , mimo objętości czyta się lekko. Wydaje się, że w rozgrywkach politycznych niewiele się zmieniło. Dla wielbicieli trylogii Sienkiewicza.

Tym razem Edward Popielski w Darłowie. Jest zdecydowanie mroczniej, bardziej brutalnie, ohydnie, obrzydliwie niż w pozostałych historiach z komisarzem Popielskim. Jednakowoż maestria pisarska pozostaje bez zmian. Z niezwykłym kunsztem Autor opisał czasy PRL-u, (1948r. ), podłość i zwyrodnienie rosyjskich służb, namacalną wręcz atmosferę klaustrofobii. Zło w postaci "trupojada' i zło nikczemnych urzędników NKWD. A w tym wszystkim pytanie: „Czy można dla ocalenia własnego życia zabić niewinnych ludzi?” Porażająca.

niezła powieść, wątek sensacyjny bardzo fajny, jednocześnie opisujący złożoność problemów polsko-żydowskich w czasie II Wojny Światowej, trochę dłużyzn ale da się przeżyć ..... po Wołyńskim Gambicie z tymi samymi bohaterami, może przyjdzie kolejna powieść z Pawłem Bujnickim .....