The Unworthy

wszechświat wiedzial że muszę odłożyć czytanie tego w maju i dal mi to w lipcu po tym jak widzialam na własne oczy swietliki
ale to nie zmienia faktu ze mialam nadzieję na coś wow a było po prostu okej na niecałe 4 gwiazdki

wszechświat wiedzial że muszę odłożyć czytanie tego w maju i dal mi to w lipcu po tym jak widzialam na własne oczy swietliki
ale to nie zmienia faktu ze mialam nadzieję na coś wow a było po prostu okej na niecałe 4 gwiazdki

Związek lesbijski wpleciony w wynaturzony świat po katastrofie klimatycznej, którą spowodowali, a jakże, ludzie. Słabe

Związek lesbijski wpleciony w wynaturzony świat po katastrofie klimatycznej, którą spowodowali, a jakże, ludzie. Słabe

Podobał mi się koncept na książkę, chociaż momentami brakuje mi nieco rozwinięcia historii świata przedstawionego. Mimo to polecam.

Podobał mi się koncept na książkę, chociaż momentami brakuje mi nieco rozwinięcia historii świata przedstawionego. Mimo to polecam.

Tak jak "Wyborny trup" zrobił na mnie ogromne wrażenie tak tu coś nie zagrało, pewne wątki ciekawe jednakże historia dość monotonna.

Tak jak "Wyborny trup" zrobił na mnie ogromne wrażenie tak tu coś nie zagrało, pewne wątki ciekawe jednakże historia dość monotonna.

Dość ciężki temat dystopijny. Wizja postapokaliptyczna wręcz przerażająca, po katastrofach na Ziemi brakuje jedzenia, wody. Tym, którym udaje się przetrwać grożą głód, choroby i inni brutalni ludzie. Alternatywą dla ocalonych kobiet jest Dom Świętego Siostrzeństwa, którym rządzi Matka Przełożona. W zamian za jedzenie i ocalenie muszą przestrzegać zasad w klasztorze. Za najmniejsze przewinienia są karane chłostą, wieszane na drzewie, poddawane torturom, zamykane bez jedzenia. Dominuje władza i religijne obrzędy.

Dość ciężki temat dystopijny. Wizja postapokaliptyczna wręcz przerażająca, po katastrofach na Ziemi brakuje jedzenia, wody. Tym, którym udaje się przetrwać grożą głód, choroby i inni brutalni ludzie. Alternatywą dla ocalonych kobiet jest Dom Świętego Siostrzeństwa, którym rządzi Matka Przełożona. W zamian za jedzenie i ocalenie muszą przestrzegać zasad w klasztorze. Za...

Podczas czytania tej książki towarzyszyło mi poczucie, że jej krótka forma nie przystoi do tak głębokiej refleksji nad tak ogromnie złożonym światem. Jest tu zarówno refleksja nad patriarchatem, krytyka klasowości, obraz natury czlowieka, refleksje natury filozoficznej, różne portrety miłości. Chętnie przeczytałbym to wszystko w rozpasłym tomisku w stylu Yanagihary, czy Valerie Perrin. Jednak ta autorka robi to inaczej. Nie opowiada szczegółowo o świecie, nie daje czasu na refleksje, nie każe się zastanawiać, tylko podaje prosty obraz - gotową interpretację, flaki na wierzchu. Ta książka jest jak brzytwa - prosta, precyzyjna, skuteczna, ale i ostra i nieprzyjemna. Po przebrnięciu przez całość mam wrażenie, że takie miało być moje wrażenie - że to kadr, krótki wycinek rzeczywiści, bardzo intensywny. Chciałoby się zagłębić, ale wszystko jest w jednym kadrze. I ten dyskomfort chyba był tu oczekiwany.

Podczas czytania tej książki towarzyszyło mi poczucie, że jej krótka forma nie przystoi do tak głębokiej refleksji nad tak ogromnie złożonym światem. Jest tu zarówno refleksja nad patriarchatem, krytyka klasowości, obraz natury czlowieka, refleksje natury filozoficznej, różne portrety miłości. Chętnie przeczytałbym to wszystko w rozpasłym tomisku w stylu Yanagihary, czy...

Nie mogę powiedzieć, że była to zła książka, czytało mi się ja szybko, przebrnelam przez nią w jeden spokojny dzien i odczułam z czytania jej sporo przyjemności ale jednocześnie uważam, że z książek tej autorki ta podobała mi się mniej od "Wybornego trupa".

Muszę jednocześnie przyznać że zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona lesbijskim wątkiem, który dodatkowo napisany był pięknymi słowami - autorka potrafi pisać naprawdę cudowne fragmenty, wiele z nich zapadła mi w pamięć.

Nie jestem za to fanka wspomnien z wydarzeń post-apo, choć cały wątek postapokaliptyczny wpaswywuje się w klimat książki, to rozdziały pisane w postaci wspomnień bohaterki dają wrażenie czytania kompletnie innej książki a sama podczas czytania ich czekałam tylko aż przejdziemy do wydarzen obecnych, które przyciągały moja uwagę dużo bardziej.

Wciąż, nie uważam czasu przeznaczonego na czytanie tej książki jako zmarnowany, mimo wszystko, odczuwam satysfakcję po jej skończeniu.

Nie mogę powiedzieć, że była to zła książka, czytało mi się ja szybko, przebrnelam przez nią w jeden spokojny dzien i odczułam z czytania jej sporo przyjemności ale jednocześnie uważam, że z książek tej autorki ta podobała mi się mniej od "Wybornego trupa".

Muszę jednocześnie przyznać że zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona lesbijskim wątkiem, który dodatkowo napisany...

Zachęcona zapowiedzią gotyckiego stylu, postapokaliptycznej rzeczywistości i wyzwaniem na Hispanic Heritage Month na Goodreads, postanowiłam sięgnąć po „Niegodne”. Od samego początku książka intryguje i wiadomo, że mamy do czynienia z czymś innym. Podążając za główną bohaterką, jesteśmy świadkami tortur, zawiści i przerażających rytuałów. Autorka sięga po motyw opresyjnego systemu i sprzeciwu jednostki wobec niego, jednak moim zdaniem, nie wykorzystuje go w 100%. Czytelnik nie dowiaduje się za wiele o samym klasztorze jako miejscu, ani o świecie ogólnie. Autorka serwuje bardzo podobne do siebie brutalne opisy tortur przez większość powieści, a dopiero pod jej koniec coś zaczyna się dziać. „Niegodne” na pewno spodobają się fanom tekstów eksperymentalnych i takich, w których to, jak opowiedziana jest historia jest ważniejsze niż to, o czym opowiada. Doceniam mroczny klimat tej historii, który zapamiętam na długo, jednak wiele tutaj zabrakło i nie mogę ocenić tej powieści wyżej.

Zachęcona zapowiedzią gotyckiego stylu, postapokaliptycznej rzeczywistości i wyzwaniem na Hispanic Heritage Month na Goodreads, postanowiłam sięgnąć po „Niegodne”. Od samego początku książka intryguje i wiadomo, że mamy do czynienia z czymś innym. Podążając za główną bohaterką, jesteśmy świadkami tortur, zawiści i przerażających rytuałów. Autorka sięga po motyw opresyjnego...

Śmiesznie się złożyło, że przeczytałam ją bezpośrednio po "Ja która nie poznałam mężczyzn". I szczerze? Nie traćcie czasu na "Niegodne". Juz lepiej przeczytać JKNPM, bo jest to zdecydowanie lepsza książka, a okoliczności dosyć podobne - też post-apo, też bohaterka opisuje, też świat, którego nie do końca rozumie (?).

Dodam, bo to istotne, że większość przesłuchałam w audiobooku I to zdecydowanie nie jest książka, która powinna być audiobookiem. Książka to luźne zapiski bohaterki - w audiobooku bardzo trudno się połapać. Dodatkowo lektorka w polskim audiobooku dorzuca pretensjonalność czym potęguje te istniejącą.

Książka jest brutalna, to fakt, ale u mnie te akty brutalności wzbudzały wywracanie oczami, bo autorka nie przykłada się do tego by coś opisać, wyjaśnić, tylko rzuca obserwacje i to też niezbyt wnikliwe jak na bohaterkę, która w zasadzie mogłaby rozkminiac wszystko dniem i nocą.

Ja nie znalazłam w tej książce żadnego sensu. Nie wiem po co ją czytać. Za to można ją mieć, bo okładka piękna.

Śmiesznie się złożyło, że przeczytałam ją bezpośrednio po "Ja która nie poznałam mężczyzn". I szczerze? Nie traćcie czasu na "Niegodne". Juz lepiej przeczytać JKNPM, bo jest to zdecydowanie lepsza książka, a okoliczności dosyć podobne - też post-apo, też bohaterka opisuje, też świat, którego nie do końca rozumie (?).

Dodam, bo to istotne, że większość przesłuchałam w...

„Niegodne” to dystopia utrzymana w klimacie postępującego upadku świata, który poznajemy raczej przez domysły niż przez fakty. Autor nie tłumaczy wszystkiego wprost — tylko od czasu do czasu podrzuca czytelnikowi trop, pozwalając mu samemu poskładać obraz rzeczywistości. I to działa na korzyść książki.

Panuje tu gęsty, niepokojący nastrój przypominający „Opowieść podręcznej” — podobne poczucie kontroli, podporządkowania i rozliczania z własnej wartości. Świat przedstawiony jest niejednoznaczny, pełen niewypowiedzianych zasad i podziałów, które czytelnik poznaje stopniowo, z coraz większym niepokojem.

Choć można by chcieć, by autor zdradził nieco więcej o tym, co doprowadziło do takiego stanu rzeczy, właśnie ta niedopowiedzialność nadaje książce siłę. To dystopia, która nie tyle opisuje przyszłość, co pozwala ją poczuć — chłodem, kontrolą i milczącym strachem.

Jeśli podobała Ci się „Opowieść podręcznej”, „Niegodne” to tytuł, po który zdecydowanie warto sięgnąć.

„Niegodne” to dystopia utrzymana w klimacie postępującego upadku świata, który poznajemy raczej przez domysły niż przez fakty. Autor nie tłumaczy wszystkiego wprost — tylko od czasu do czasu podrzuca czytelnikowi trop, pozwalając mu samemu poskładać obraz rzeczywistości. I to działa na korzyść książki.

Panuje tu gęsty, niepokojący nastrój przypominający „Opowieść...