Lalka. Wydanie warszawskie ilustrowane

Po raz drugi przeczytałam „Lalkę” Bolesława Prusa. Pierwszy raz czytałam ją jeszcze w liceum, kiedy była po prostu szkolną lekturą. Minęło od tamtego czasu około 10 lat i dziś widzę tę książkę zupełnie inaczej.
Za pierwszym razem była dla mnie raczej obowiązkiem. Teraz okazała się dużo głębsza, bardziej uważna i lepiej skonstruowana, niż wtedy potrafiłam dostrzec. Po latach dużo mocniej rozumie się bohaterów — nie tylko Wokulskiego, ale też Izabelę Łęcką czy Rzeckiego. Nadal nie usprawiedliwiam wszystkich ich decyzji, ale łatwiej zobaczyć, z czego one wynikają: z wychowania, środowiska, pozycji społecznej, oczekiwań i ograniczeń epoki.
Szczególnie inaczej patrzę dziś na Izabelę Łęcką. Kiedyś była dla mnie po prostu irytująca. Teraz dalej nie budzi mojej sympatii, ale bardziej rozumiem, dlaczego jest właśnie taka. Widać wyraźnie, jak bardzo ukształtował ją świat, w którym żyła.
Mam też poczucie, że to książka, której nie da się w pełni zrozumieć zbyt wcześnie. Dobrze, że jest lekturą szkolną, ale mam wątpliwości, czy w tym wieku naprawdę można ją dobrze odczytać. Żeby wejść w ten świat, trzeba już trochę wiedzieć o ludziach, relacjach, ambicjach, rozczarowaniach i o tym, jak trudno czasem przekroczyć granice własnej klasy czy środowiska.
Bardzo doceniam też opisy, które kiedyś wydawały mi się zbyt długie. Dziś widzę, że dzięki nim można naprawdę poczuć Warszawę sprzed ponad 100 lat i lepiej zrozumieć realia tamtych czasów.
To książka, do której zdecydowanie warto wrócić. Przy drugim czytaniu odkrywa się w niej dużo więcej. I mam wrażenie, że kiedyś jeszcze do niej wrócę — być może wtedy zobaczę w niej coś zupełnie nowego.

Po raz drugi przeczytałam „Lalkę” Bolesława Prusa. Pierwszy raz czytałam ją jeszcze w liceum, kiedy była po prostu szkolną lekturą. Minęło od tamtego czasu około 10 lat i dziś widzę tę książkę zupełnie inaczej.
Za pierwszym razem była dla mnie raczej obowiązkiem. Teraz okazała się dużo głębsza, bardziej uważna i lepiej skonstruowana, niż wtedy potrafiłam dostrzec. Po latach...

" Cudze chwalicie, swego nie znacie ".
St. Jachowicz


Premiera wydania 24. 06. 2026 r.

Klasyk polskiej literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
Nie wierzę, że ktoś może nie znać tego arcydzieła !!!

Do tej pory dwie świetne adaptacje filmowe, pierwsza z 1968 r. z niezapomnianą B. Tyszkiewicz i równie wspaniałym M. Dmochowskim i druga dziewięcio odcinkowa produkcja TV z J. Kamasem M. Braunek i rewelacyjnym B. Pawlikiem w rolach głównych.
Dwie nowe adaptacje są w realizacji: kinowa i serial dla Netflixa.

Głupio polecać, nie chcę obrazić.
Przeczytać książkę, to obowiązek każdego Polaka !!!

" Cudze chwalicie, swego nie znacie ".
St. Jachowicz


Premiera wydania 24. 06. 2026 r.

Klasyk polskiej literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
Nie wierzę, że ktoś może nie znać tego arcydzieła !!!

Do tej pory dwie świetne adaptacje filmowe, pierwsza z 1968 r. z niezapomnianą B. Tyszkiewicz i równie wspaniałym...

Wróciłam do klasyki polskiej literatury i naprawdę było warto. Z perspektywy wieku lat 50 spojrzałam na głównych bohaterów pod kątem psychologicznym i odkryłam bardzo wiele różnych i skomplikowanych zachowań.
Gorąco polecam piękny obraz życia społeczeństwa tamtych czasów, od najbiedniejszych do najbogatszych, spojrzenie na pochodzenie człowieka, miłość, związki bez miłości, rolę pieniądza, ale też prawdziwe przyjaźnie, bez patrzenia na pochodzenie. Z ciekawością czekan na współczesną ekranizację.

Wróciłam do klasyki polskiej literatury i naprawdę było warto. Z perspektywy wieku lat 50 spojrzałam na głównych bohaterów pod kątem psychologicznym i odkryłam bardzo wiele różnych i skomplikowanych zachowań.
Gorąco polecam piękny obraz życia społeczeństwa tamtych czasów, od najbiedniejszych do najbogatszych, spojrzenie na pochodzenie człowieka, miłość, związki bez...

Świetnie w końcu przeczytać "Lalkę", bez okowów w postaci szkolnego pośpiechu i lekcyjnej "odpytywanki". Ponadczasowe dzieło, które warto znać, mimo pojawiających lekkich dłużyzn.

Świetnie w końcu przeczytać "Lalkę", bez okowów w postaci szkolnego pośpiechu i lekcyjnej "odpytywanki". Ponadczasowe dzieło, które warto znać, mimo pojawiających lekkich dłużyzn.

W liceum lektury totalnie mnie nie interesowały toteż "Lalka" była przeze mnie przeczytana jedynie na bryk.pl. Teraz po kilkunastu latach od matury postanowiłam odświeżyć sobie kilka polskich klasyków. Nie żałuję tego posunięcia, "Lalka" równie dobrze mogłaby być osadzona w czasach współczesnych, ponieważ jej przesłanie jest ponadczasowe i choć minęło ponad 100 lat polska mentalność dalej się nie zmieniła i historia cały czas zatacza koło ukazując, że nie potrafimy wyciągać wniosków z historii...

W liceum lektury totalnie mnie nie interesowały toteż "Lalka" była przeze mnie przeczytana jedynie na bryk.pl. Teraz po kilkunastu latach od matury postanowiłam odświeżyć sobie kilka polskich klasyków. Nie żałuję tego posunięcia, "Lalka" równie dobrze mogłaby być osadzona w czasach współczesnych, ponieważ jej przesłanie jest ponadczasowe i choć minęło ponad 100 lat polska...

Po dwudziestu latach wracam do pasjonującej i jednej z najważniejszych polskich powieści, "Lalki".
Ogromnych rozmiarów, gęsto zaludniona, mocno osadzona w realiach społecznych, politycznych i ekonomicznych końca XIX wieku, zdaje się być żywym obrazem zarówno Warszawy, Polski a nawet Europy. Bolesław Prus zawarł w niej mnóstwo ciekawych i odkrywczych przemyśleń na temat natury ludzkiej.
Na pierwszym planie widzimy Stanisława Wokulskiego, który ciężką pracą awansował ze skromnego pracownika sklepu na bogatego kupca i właściciela ogromnego składu galanterii. Od kiedy zakochał się w pogardzającej nim arystokratce Izabelli Łęckiej, przedkładał jej dobro nad wszystko co miał i czym był. Wiedząc że wybranka i jej ojciec są zadłużeni, robił co w jego mocy by ten stan zmienić. Co na to Izabella? Do czego doprowadzi ślepa miłość?

Wielowymiarowa powieść krytykuje arystokrację i dorobkiewiczów. Trudno stwierdzić jaki był stosunek twórcy do Żydów raz postacie nazywały ich parchami innym, współczuły im z nasilającego się antysemityzmu.
Postacie wykreowane przez autora mogłyby swobodnie wyjść wprost na ówczesne ulice stolicy, gdyż tak wiarygodnie się przedstawiają. Zarówno to co mówią jak i reagują na siebie, znakomicie dopełnia ich obraz.
Fabuła toczy się dosyć wolno, trochę przez powtórzenia a trochę przez ospałe prowadzenie pióra.

Gorąco polecam wspaniały przykład pozytywistycznej klasyki. Przepastnemu tomiszczu stawiam 9/10.

Po dwudziestu latach wracam do pasjonującej i jednej z najważniejszych polskich powieści, "Lalki".
Ogromnych rozmiarów, gęsto zaludniona, mocno osadzona w realiach społecznych, politycznych i ekonomicznych końca XIX wieku, zdaje się być żywym obrazem zarówno Warszawy, Polski a nawet Europy. Bolesław Prus zawarł w niej mnóstwo ciekawych i odkrywczych przemyśleń na temat...

Po prostu powieść wszechczasów.

Po prostu powieść wszechczasów.

To mój powrót do tego dzieła po wielu latach. Za pierwszym razem byłem oczarowany tą historią. „Lalka” z perspektywy czasu, już nie zrobiła na mnie tak piorunującego wrażenia jak przed laty, ale głównie przez to, że doskonale ją zapamiętałem, więc nic mnie nie zaskoczyło.
„Lalka” to wielka klasyka nie tylko naszej polskiej literatury. To z jednej strony ponadczasowa opowieść o wielkiej miłości, o poświęceniu w dążeniu do bycia szczęśliwym, o nowoczesnym spojrzeniu na życie, a z drugiej strony to opowieść o upadku wszelkich wartości, o braku odpowiedzialności i obłudnej, często wręcz głupiej wierze, że pochodzenie czyni kogoś wielkim.
Polecam gorąco, zwłaszcza że czekają nas w najbliższym czasie aż dwie ekranizacje tej wielkiej powieści. Jestem bardzo ciekaw, czy wniosą do tej historii jakieś świeże spojrzenie.

To mój powrót do tego dzieła po wielu latach. Za pierwszym razem byłem oczarowany tą historią. „Lalka” z perspektywy czasu, już nie zrobiła na mnie tak piorunującego wrażenia jak przed laty, ale głównie przez to, że doskonale ją zapamiętałem, więc nic mnie nie zaskoczyło.
„Lalka” to wielka klasyka nie tylko naszej polskiej literatury. To z jednej strony ponadczasowa...

Kolejna z lektur przeczytanych pobieżnie w liceum i odkrytych na nowo kilkanaście lat po maturze. Ja akurat sięgnęłam po Lalkę nie ze względu na nadchodzące ekranizacje, ale z racji tego, że odświeżam sobie lektury, żeby zobaczyć jak odbieram je jako osoba posiadająca już większe doświadczenie życiowe niż te naście lat.
Lalka mnie zachwyciła! Chociaż było kilka wątków, które mnie mało interesowały (polityka),to jednak jest to powieść, która zmusza czytelnika do myślenia, nie daje prostych odpowiedzi.
Ostatnio usłyszałam fajne zdanie, że czytanie to sztuka trzeźwienia. Człowiek upaja się jakąś książką, a kiedy się kończy, trzeba się otrząsnąć i zdać sobie sprawę, że to była fikcja i działo się to tylko na papierze. I ja tak właśnie mam. Idę trzeźwieć! ;)

Ps. Uwielbiam pióro Prusa! Szczegółowość opisów, celne spostrzeżenia i subtelne poczucie humoru. Mistrz!

Kolejna z lektur przeczytanych pobieżnie w liceum i odkrytych na nowo kilkanaście lat po maturze. Ja akurat sięgnęłam po Lalkę nie ze względu na nadchodzące ekranizacje, ale z racji tego, że odświeżam sobie lektury, żeby zobaczyć jak odbieram je jako osoba posiadająca już większe doświadczenie życiowe niż te naście lat.
Lalka mnie zachwyciła! Chociaż było kilka wątków,...

Dawno temu, w licealnych latach nauczyciel zmuszał moją klasę do czytania Lalki Bolesława Prusa i choć była to jedna z ciekawszych lektur szkolnych, wtedy jawiła mi się jako frustrująca historia o miłości pomiędzy kupcem Stanisławem Wokulskim, a wyniosłą panną Izabelą Łęcką. Lata młodzieńcze minęły i postanowiłam jeszcze raz przeczytać tę powieść, a zachęciło mnie do tego nowe wydanie książki-,,Lalka. Wydanie warszawskie ilustrowane", które ukazało się nakładem Wydawnictwa MG i zawiera dodatkowo interesujące fotografie pocztówek z lat 20. XX wieku. Wydanie jest imponujące i na widok książki aż chce się wykrzyknąć-wow!

Czy było warto jeszcze raz zagłębić się w historię Wokulskiego, Łęckich, Rzeckiego, Minclów i całego społeczeństwa XIX-wiecznej Warszawy? Tak, jak najbardziej:)
Bolesław Prus, w moim subiektywnym odczuciu, nadal pozostaje najwybitniejszym pisarzem polskiego pozytywizmu, a Lalka jest najważniejszą i jedną z piękniejszych powieści w historii literatury polskiej. Stanisław Wokulski nadal pozostaje dla mnie postacią tragiczną-rozdartą między romantycznym idealizmem a pozytywistycznym pragmatyzmem. Z jednej strony wierzy w potęgę uczucia, z drugiej – w rozwój nauki i pracy. Izabela Łęcka pozostaje próżna i niezdolna do głębszych uczuć.

Lalka to powieść realistyczna o szerokiej panoramie społecznej. Prus przedstawia różne warstwy społeczne: arystokrację, mieszczaństwo, inteligencję, biedotę miejską oraz środowisko żydowskie. Ukazuje konflikty klasowe, przemiany obyczajowe i ekonomiczne oraz trudności w porozumieniu między ludźmi. Ten gorzki realizm i ponadczasowe problemy ludzkie wciąż są aktualne, a wraz ze zdobytym doświadczeniem życiowym czuję, że tematyka społeczna jest mi bliższa niż kiedyś, w latach młodzieńczych.

Uważam, że Lalka to powieść ponadczasowa. Choć opisuje realia XIX wieku, poruszane w niej problemy – pogoń za statusem, nieszczęśliwa miłość, ludzkie ambicje, samotność, nierówności społeczne nie zdeaktualizowały się. Przeżycia bohaterów sprawiały, że zastanawiałam się nad tym, jak sama zachowałabym się w podobnej sytuacji i po raz kolejny stwierdzałam, że relacje międzyludzkie są nad wyraz skomplikowane. Wielką zaletą książki jest właśnie pogłębiona psychologia postaci oraz realistyczny obraz społeczeństwa. Muszę przyznać, że Lalka to arcydzieło literatury, które zachwyca stylem, językiem i psychologiczną prawdą o ludziach. Piękna, ponadczasowa lektura:)

https://magiawkazdymdniu.blogspot.com

Dawno temu, w licealnych latach nauczyciel zmuszał moją klasę do czytania Lalki Bolesława Prusa i choć była to jedna z ciekawszych lektur szkolnych, wtedy jawiła mi się jako frustrująca historia o miłości pomiędzy kupcem Stanisławem Wokulskim, a wyniosłą panną Izabelą Łęcką. Lata młodzieńcze minęły i postanowiłam jeszcze raz przeczytać tę powieść, a zachęciło mnie do tego...