Wańkowicz. Życie na kraterze

Na przestrzeni swojego życia kilkakrotnie próbowałem czytać ksiażki Melchiora Wańkowicza. Jedną z nich nawet w całości przeczytałem, ale nie pamiętam już którą. Co zresztą nie ma znaczenia, bo na pewno była reprezentatywna dla stylu i poziomu tworczości tego pana. Mam więc pewne podstawy do ujawnienia, że pisarstwo pana Melchiora Wańkowicza to dla mnie dno dna dna. O wiele ciekawsze są jego życiowe cwaniakowania, karierowiczowskie wygibasy, ideologiczne przygody i niewygody, opisane w tej oto pozycji. Czyli krótko: czyta się to tysiąc razy lepiej niż wytwory Wańkowicza - czyli jest na bardzo średnim poziomie, może być.

Na przestrzeni swojego życia kilkakrotnie próbowałem czytać ksiażki Melchiora Wańkowicza. Jedną z nich nawet w całości przeczytałem, ale nie pamiętam już którą. Co zresztą nie ma znaczenia, bo na pewno była reprezentatywna dla stylu i poziomu tworczości tego pana. Mam więc pewne podstawy do ujawnienia, że pisarstwo pana Melchiora Wańkowicza to dla mnie dno dna dna. O wiele...

Aż do niedawna zupełnie nie miałem świadomości, że Wańkowicz to jeden z najciekawszych życiorysów ubiegłego stulecia. Tym samym z biografii wyszła epopeja, o tyle ciekawa, że traktuje o bardzo pokręconym czasie w historii Polski.

Aż do niedawna zupełnie nie miałem świadomości, że Wańkowicz to jeden z najciekawszych życiorysów ubiegłego stulecia. Tym samym z biografii wyszła epopeja, o tyle ciekawa, że traktuje o bardzo pokręconym czasie w historii Polski.

Wańkowicz. Życie i legenda.
„Chodzi tu jednak nie tylko o tego starego człowieka, ale także o nas – biografia reportera traktującego swoje życie jako produkt jest jednocześnie opowieścią o współczesnym świecie dezinformacji i baniek mediów społecznościowych, w których sami się zamykamy. Życiorys Wańkowicza to pełny katalog case studies współczesnych zagrożeń i wyzwań”.
Bardzo się cieszę, że na polskim rynku wydawniczym pojawia się coraz więcej biografii znanych polskich pisarzy. Możemy już sięgnąć po książki poświęcone Bolesławowi Prusowi czy Adamowi Mickiewiczowi, które są naprawdę świetnie napisane. Tym samym możemy poznać pisarza jako człowieka, nie tylko jako pomnikową postać czy autora epopei narodowej.
Nie inaczej jest w przypadku rewelacyjnej książki Łukasza Garbala pod tytułem „Wańkowicz. Życie na kraterze”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Czarne. Doktor Łukasz Garbal jest polonistą, edytorem i pasjonatem historii. Zdobył wiele nagród i dał się poznać jako autor uznanych książek.
Swoją najnowszą publikacją udowadnia, że jak najbardziej zasłużenie. Biorąc do ręki biografię Wańkowicza najpierw zwracamy uwagę na jej objętość. Jest to potężny tom, liczący razem z przypisami ponad 800 stron. Niech to jednak nikogo nie zniechęca. Książkę czyta się bowiem dosłownie jednym tchem, niczym najlepszą powieść.
Melchior Wańkowicz to człowiek legenda (dosłownie i w przenośni). Jak zmierzyć się z taką postacią? Czy możliwe jest w ogóle napisanie pełnej, obiektywnej biografii Wańkowicza? Łukasz Garbal udowadnia, że tak. Uczciwie jednak przyznaje, że nie było to zadanie łatwe.
Chcąc scharakteryzować Wańkowicza łatwiej by napisać, kim nie był. Urodzony pod koniec XIX wieku był przede wszystkim świadkiem historii. To właśnie ona – ta historia przez duże H – determinowała wiele jego życiowych wyborów i dróg.
Melchior Wańkowicz to ktoś znacznie więcej niż autor pomnikowych dzieł „Ziele na kraterze” czy „Bitwa o Monte Cassino”. Był reporterem, korespondentem wojennym, komentatorem społeczny. Przede wszystkim zaś był podróżnikiem i świadkiem historii. Urodził się w Kalużycach – już data jego urodzenia jest kontrowersyjna i niejednoznaczna. Można by powiedzieć, jak całe jego późniejsze życie. Wcześnie stracił oboje rodziców. Edukację odbierał jeszcze pod zaborami, angażując się w konspirację. Wszedł więc Wańkowicz na drogę działalności politycznej, którą ostatecznie miał porzucić dopiero po latach i oddać się pisarstwu.
Autor chronologicznie przedstawia życie Wańkowicza, prostując legendy i mity narosłe wokół tej postaci. Okazuje się, że najbardziej niewiarygodnie brzmiące historie (jak to o ucieczce przez rzekę z maszyną do pisania) są prawdziwe. Te zaś, które automatycznie przypisujemy Wańkowiczowi (choćby słynny slogan „cukier krzepi”) nie są wcale tak oczywiste.
Melchior Wańkowicz kilkukrotnie tracił dom i swoją małą ojczyznę. Odrodzenie Polski po I wojnie światowej dla niego było końcem jego „kraju dzieciństwa”. Jego dom i posiadłość zostały w ZSRR. On sam wyjechał do Warszawy i bardzo mocno zaangażował się życie społeczne. W swoich tekstach apelował o mądrą politykę we wschodniej Polsce. Był twórcą wielu kampanii marketingowych.
Jednocześnie starannie kreował własny wizerunek. Dziś musi się z tym zmierzyć jego biograf. Łukasz Garbal wywiązał się z tego zadania znakomicie. W swojej książce przedstawia przede wszystkim człowieka. Nie stara się nic Wańkowiczowi dodawać ani nic mu ujmować. Przedstawia jego życie na tle historii Polski, której pisarz był uczestnikiem. Wańkowicz, początkujący polityk, stał się wiodącym publicystą. Był tytanem pracy i mistrzem słowa, co pokazał w swoim ikonicznym dziele „Bitwa o Monte Casino”.
Melchior Wańkowicz zmarł 10 września 1974 roku w Warszawie. Pozostawił po sobie mnóstwo źródeł, z których Łukasz Garbal umiejętnie skorzystał. Powstała tym samym znakomita biografia, bez wątpienia godna swojego bohatera. Jest to książka arcyciekawa, książka, która się bardzo dobrze czyta i którą bez wątpienia można polecić. Garbal udowadnia, że potrafi pisać z pasją.
„Wańkowicz. Życie na kraterze” to doprawdy znakomita rzecz. Polecam.
Wojciech Sobański

Wańkowicz. Życie i legenda.
„Chodzi tu jednak nie tylko o tego starego człowieka, ale także o nas – biografia reportera traktującego swoje życie jako produkt jest jednocześnie opowieścią o współczesnym świecie dezinformacji i baniek mediów społecznościowych, w których sami się zamykamy. Życiorys Wańkowicza to pełny katalog case studies współczesnych zagrożeń i...

Bezdyskusyjnie wybitna biografia - zwłaszcza od strony warsztatowej.
Można powiedzieć,że wychowałam się na Wańkowiczu - mój śp. Tata był jego wielkim fanem. Ja sama też przeczytałam pewnie większość jego książek plus książki o nim autorstwa Aleksandry Ziółkowskiej - Boehm.
Biografia Ł. Garbala jest jednak INNA - trudno tu o jakieś wartościowanie kto jest lepszym biografistą - osoba związana osobiście czy doskonały dokumentalista? Która z nich bardziej zachęca np. do zapoznania się z twórczością Wańkowicza?Osobiście poleciłabym przeczytanie zarówno prac p. Ziółkowskiej jak i p. Garbala.

Bezdyskusyjnie wybitna biografia - zwłaszcza od strony warsztatowej.
Można powiedzieć,że wychowałam się na Wańkowiczu - mój śp. Tata był jego wielkim fanem. Ja sama też przeczytałam pewnie większość jego książek plus książki o nim autorstwa Aleksandry Ziółkowskiej - Boehm.
Biografia Ł. Garbala jest jednak INNA - trudno tu o jakieś wartościowanie kto jest lepszym...

Dzieło monumentalne, ale nie przytłacza czytelnika. Autor wykonał benedyktyńską pracę, żeby zebrać materiały do książki, żeby oddzielić legendę od faktów.
Bardzo polecam.

Dzieło monumentalne, ale nie przytłacza czytelnika. Autor wykonał benedyktyńską pracę, żeby zebrać materiały do książki, żeby oddzielić legendę od faktów.
Bardzo polecam.