Andy Warhol. Srebrny lis

Czy można kochać sztukę, nie lubiąc artysty? Takie pytanie kołacze mi się po głowie po skończeniu tej książki.
Przeczytałam „Srebrnego Lisa” i mam w głowie totalny mętlik. Z jednej strony – Andy Warhol, bóg pop-artu, który z puszki zupy zrobił ikonę wartą miliony. Z drugiej – człowiek, który po tej lekturze wydaje mi się po prostu… toksyczny.
Liaut w swojej biografii nie bawi się w laurki. Zamiast tego serwuje nam portret człowieka, który był emocjonalną pustynią. Czytałam tę książkę i momentami miałam ciarki – nie z zachwytu, a z niedowierzania, jak bardzo można być niedostosowanym do świata, a jednocześnie tak genialnie nim manipulować. Warhol zbierał wokół siebie pięknych ludzi jak trofea, a potem obserwował ich z boku, samemu pozostając za bezpieczną szybą swojej słynnej peruki.
To, co mnie uderzyło najbardziej, to ta jego „inność”. On niczego nie udawał. On po prostu był efektem swoich trudnych początków i lęków, które przekuł w najpotężniejszą markę osobistą XX wieku. Factory, te wszystkie muzy, skandale – to nie był tylko show, to była jego tlen.
Książka jest napisana fenomenalnie (ukłony dla tłumaczki, bo to się po prostu „chłonie”!),ale zostawiła mnie z gorzkim wnioskiem, że ludzie nie zawsze są tacy, jakimi nam się wydają. Ta biografia to brutalna lekcja o tym, że za wielkim geniuszem często stoi wielka samotność i charakter, który trudno polubić.
Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak to jest być „pępkiem świata”, nie dając światu od siebie prawie nic poza obrazami – czytajcie Liauta. Ale ostrzegam: Wasze spojrzenie na kolorowe sitodruki zmieni się na zawsze.

Czy można kochać sztukę, nie lubiąc artysty? Takie pytanie kołacze mi się po głowie po skończeniu tej książki.
Przeczytałam „Srebrnego Lisa” i mam w głowie totalny mętlik. Z jednej strony – Andy Warhol, bóg pop-artu, który z puszki zupy zrobił ikonę wartą miliony. Z drugiej – człowiek, który po tej lekturze wydaje mi się po prostu… toksyczny.
Liaut w swojej biografii nie...

Ciekawa biografia wyjątkowej osobowości. Polecam!

Ciekawa biografia wyjątkowej osobowości. Polecam!

Całe szczęście Andy’ego mogę poznać przez pryzmat jego pracy, nie osobiście.

Człowiek, który zawsze kojarzył mi się z wyjątkowym, nieporównywalnym geniuszem i pomysłem (co się w sumie nie zmieniło),okazał się też okropnie odrzucającą postacią pełną sprzeczności, społecznie niedostosowaną; efektem zepsucia i skrzywdzenia we wczesnych latach życia, na czym później mniej lub bardziej świadomie budował swój niepodrabialny wizerunek.

Biografię “Andy Warhol. Srebrny lis” pochłonęłam w chwilę. Napisana jest tak atrakcyjnie, że wszystkie daty, miejsca i nazwiska tworzą fabułę, nie nudnawy ciąg historyczny. Nie wiem, czyja w tym większa zasługa: autora, który ponad dwadzieścia pięć lat przygotowywał się do napisania tej książki, czy też Martyny M. Lemańczyk, która tekst przełożyła na język polski (i zrobiła to świetnie, zachowując lekkość opowieści o trudach przeżyć artysty).

To podróż po latach życia Warhola, od wczesnego dzieciństwa, po lata rozwoju, szukania swojego stylu, gubienia się w nim, wreszcie po dojrzałość i końcowe momenty. Zachwyciła mnie (i trochę zaskoczyła, biorąc pod uwagę moją niechęć) ilość osób wokół niego, którzy traktowali go jak boga, a twórczość jak religię. Andy nie starał się być inny, on po prostu taki był. Ta inność odrzucała i zachwycała tłumy, co przełożyło się na obraz artysty pełnego skrajności, często wykorzystującego lepiące się do niego kontrowersje.

Ikona świata pop-artu, malarz, reżyser i kolekcjoner: pięknych ludzi i pięknych przedmiotów. Zbierał wokół siebie to piękno, a doświadczenia epoki przekuwał na swoje prace, interpretując otaczającą go przestrzeń i wydarzenia po swojemu, często w niezgodzie z panującymi obyczajami. Stworzył imperium XX wieku, którego gwiazdy kina, sztuki i show-biznesu chciały być częścią.

W tej historii poznajemy Warhola z bardzo bliska, zaglądamy do intymnych wydarzeń i wspomnień osób, które były mu najbliższe. Wciągnęła mnie ta szczegółowość biografii i poczucie, że bliżej się już nie dało. Dużo w tym pasji z odkrywania świata człowieka, którego nie mam już szansy poznać na żywo, ale może to i dobrze, bo pozostaję z poczuciem, że wolę patrzeć na dzieła Srebrnego lisa, nie musząc nawiązywać relacji z samym twórcą.

Całe szczęście Andy’ego mogę poznać przez pryzmat jego pracy, nie osobiście.

Człowiek, który zawsze kojarzył mi się z wyjątkowym, nieporównywalnym geniuszem i pomysłem (co się w sumie nie zmieniło),okazał się też okropnie odrzucającą postacią pełną sprzeczności, społecznie niedostosowaną; efektem zepsucia i skrzywdzenia we wczesnych latach życia, na czym później mniej...

Bardzo lubię biografie ludzi kultury, wtedy zyskuje się dodatkowy klucz do ich twórczości. Tak było też w przypadku książki J.N. Liaut. „Srebrny Lis” nie opiera się na klasycznej, linearnej biografii. Zamieszczone fragmenty rozmów z ludźmi, którzy naprawdę byli blisko Warhola, nie są zwykłymi przypisami — budują całą opowieść. Powstaje mozaika wspomnień, anegdot i niepublikowanych wcześniej świadectw, dzięki czemu portret artysty jest wielowymiarowy i bardzo ludzki. Za tą opowieścią kryje się wieloletni research, który czuć.
Warhol pokazany jest jako postać pełna sprzeczności: sprytny i kruchy jednocześnie, chłodny, a zarazem zależny od innych. Metafora „srebrnego lisa” wydaje się bardzo trafna — czujny, zmienny, zawsze trochę obok, nigdy w samym centrum emocjonalnego chaosu, który jednocześnie potrafił uruchamiać wokół siebie.
To zdecydowanie nie jest biografia na dwa wieczory. Momentami narracja gęstnieje i pojawiają się dłużyzny. Jeśli ktoś oczekuje dynamicznej historii z wyraźnym łukiem fabularnym, może się rozczarować. Autor dużo miejsca poświęca temu, co działo się w głowie człowieka, który panicznie bał się dotyku, a jednocześnie łaknął uwagi całego świata. Jest miejsce na różne ciekawostki – o dziwnych prezentach dla znajomych czy o ukrywaniu śmierci matki.
Z jednej strony można odczuć brak ilustracji, ale z drugiej — plastyczny, obrazowy język autora w dużej mierze to rekompensuje.
To książka raczej do powolnego czytania i układania sobie Warhola kawałek po kawałku niż do szybkiego połknięcia. Zdecydowanie warto, żeby dostrzec jaką drogę przeszedł od ilustratora po ikonę pop-artu.

Bardzo lubię biografie ludzi kultury, wtedy zyskuje się dodatkowy klucz do ich twórczości. Tak było też w przypadku książki J.N. Liaut. „Srebrny Lis” nie opiera się na klasycznej, linearnej biografii. Zamieszczone fragmenty rozmów z ludźmi, którzy naprawdę byli blisko Warhola, nie są zwykłymi przypisami — budują całą opowieść. Powstaje mozaika wspomnień, anegdot i...

Biografia to dla mnie gatunek szczególny. Powinna być efektem długiej, cierpliwej pracy, która wyrasta z bardzo dobrej znajomości bohatera. Nie chodzi o wyśpiewywanie peanów na jego cześć ani o bezrefleksyjne powielanie legend. Najciekawsze biografie opierają się na rzetelnych informacjach, weryfikowalnych faktach i świadectwach, a jednocześnie są poprzetykane anegdotami i drobnymi ciekawostkami, które pozwalają zobaczyć człowieka z krwi i kości. Taka właśnie jest książka Liauta, czyli opowieść o jednym z najbardziej fascynujących artystów XX wieku, Andy'ego Warhola.

Warhol był postacią wymykającą się prostym definicjom. Był sprytny i delikatny, zdystansowany i łaknący uwagi, był genialnym strategiem własnego wizerunku, a zarazem człowiekiem dotkliwie samotnym.

Liaut rozbiera życie i twórczość Warhola na czynniki pierwsze. Przez ponad trzy dekady prowadził badania, docierając do osób, które naprawdę znały Warhola, rozmawiał z przyjaciółmi, współpracownikami, partnerami, ludźmi ze świata sztuki i show-biznesu. Dzięki ich świadectwom powstał portret wielowymiarowy i daleki od ideału.

Warhol, czyli „papież pop-artu”, twórca słynnych puszek zupy i seryjnych portretów gwiazd, w książce Liauta przestaje być jedynie ikoną reprodukowaną w nieskończoność na koszulkach i plakatach. Autor wskazuje na jego lęki, kalkulacje, drobiazgowość w budowaniu kariery. Odsłania kulisy działania Fabryki, miejsca, które było jednocześnie artystycznym laboratorium, ale i salonem towarzyskim i bezwzględną machiną produkcyjną.

To biografia pełna dramaturgii, ponieważ Warhol bywa tu wzruszający, kiedy zmaga się z poczuciem wyobcowania. Bywa irytujący, gdy cynicznie manipuluje otoczeniem, jest też kruchy, ale jednocześnie zadziwiająco odporny. Liaut nie wybiela swojego bohatera, ale też go nie osądza. Pozwala mówić faktom i świadkom.

Warhol Rozumiał mechanizmy sławy, konsumpcji i mediów, zanim stały się one przedmiotem akademickich analiz. W świecie, w którym obraz zaczął dominować nad słowem, on uczynił z obrazu narzędzie diagnozy i autopromocji.

Książka Liauta to nie tylko historia artysty, lecz także opowieść o Ameryce drugiej połowy XX wieku, o narodzinach kultury celebrytów, o przenikaniu sztuki i biznesu, o cienkiej granicy między autentycznością a kreacją. To lektura dla tych, którzy chcą zrozumieć, skąd wziął się fenomen Warhola i dlaczego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię.

Srebrny Lis jest biografią, która spełnia moje oczekiwania wobec tego gatunku. Opiera się na solidnej wiedzy i wieloletnich badaniach, a zarazem nie rezygnuje z detalu, z anegdoty, z ludzkiego tonu. Dzięki temu Warhol przestaje być jedynie chłodnym symbolem pop-artu. Staje się człowiekiem: pełnym sprzeczności, słabości i błyskotliwości. A to w biografii najcenniejsze.

Biografia to dla mnie gatunek szczególny. Powinna być efektem długiej, cierpliwej pracy, która wyrasta z bardzo dobrej znajomości bohatera. Nie chodzi o wyśpiewywanie peanów na jego cześć ani o bezrefleksyjne powielanie legend. Najciekawsze biografie opierają się na rzetelnych informacjach, weryfikowalnych faktach i świadectwach, a jednocześnie są poprzetykane anegdotami i...

Andy Warhol był genialnym twórcą pop-artu i jednym z najważniejszych artystów XX wieku. Syn słowackich imigrantów z Pittsburgha, od dziecka zmagający się z poważną chorobą stał się rozpoznawalny i ceniony przez innych. Autor książki przez ponad trzydzieści lat zbierał niepublikowane nigdzie wcześniej materiały, takie jak zwierzenia osób dobrze znających Warhola. To wielowymiarowy portret człowieka pełnego sprzeczności, który ma tylu wielbicieli, ilu krytyków.

Chętnie sięgam po biografie, bo dają mi możliwość lepszego poznania danej osoby, mogę dzięki nim dowiedzieć się czegoś nowego. O Warholu nie wiedziałam zbyt wiele. Kojarzyłam najsłynniejsze dzieła, ale o samym artyście raczej nie czytałam. A dzięki tej książce wiem, że jest to postać, o której warto dowiedzieć się więcej. Autor wykonał ciężką pracę, aby jak najlepiej przybliżyć nam postać artysty i poświęcił sporo czasu na zebranie swoich materiałów. Książkę czyta się jak ciekawą powieść. Choć nie ma tutaj dialogów, a tekstu jest sporo to i tak czyta się ją naprawdę świetnie. Historia Andy'ego wciągnęła mnie już od pierwszych stron, w których poznajemy jego trudne dzieciństwo i dowiadujemy się o jego chorobie, która miała na niego duży wpływ również w późniejszym życiu. W Pittsburghu czuł się uwięziony i marzył o wyjeździe. I w końcu się udało, bo wraz z kolegą przeniósł się do Nowego Jorku, co z czasem zupełnie odmieniło jego życie. Nie od razu jednak jego twórczość przyniosła mu sławę. Był ilustratorem, który próbował swoich sił w różnych dziedzinach. Wystawa z puszkami zup Campell sprawiła, że w końcu jego kariera ruszyła, że stał się bardziej rozpoznawalny. Stworzył Fabrykę, w której wraz ze swoimi znajomymi tworzył kolejne dzieła. Zajmował się sztuką, był też filmowcem i menadżerem zespołu. Jego życie miłosne nie należało do udanych. Miał fobię na punkcie dotykania, a później i czystości.

Andy to postać kontrowersyjna. Był jednym z ważniejszych artystów swojego pokolenia. Otaczał się wieloma ludźmi, ale był samotny. Nigdy nie zaakceptował swojego wyglądu, lecz w końcu znalazł swój charakterystyczny styl. Wiele osób ze swojego otoczenia pociągnął na dno, ale miał też swoje dobre strony. Autor w swojej książce wplata rozmowy z osobami bliskimi Warholowi, które pozwalają nam spojrzeć na artystę ich oczami. Z dużym zainteresowaniem czytałam o tych wspomnieniach, o dziwnych zachowaniach Andy'ego i jego życiu. Często byłam zaskoczona opisanymi wydarzeniami, które utwardzają w tym, jak nieoczywistą postacią był Andy. Jean-Noël Liaut w rzetelny i bardzo interesujący sposób przedstawił nam życiorys artysty i jestem miło zaskoczona jak dobrze czytało mi się tę książkę. To nie są suche fakty, a autor niczego nam tu nie narzuca. To nie jest książka na jeden czy dwa wieczory, ale moim zdaniem warto ją przeczytać. Nie tylko wtedy, gdy interesujecie się sztuką czy artystami. Jest to książka tak ciekawie napisana, że zachęcam do przeczytania nawet jeśli nie słyszeliście o tym słynnym artyście. Dla mnie jest to jedna z lepszych biografii, jakie miałam okazję ostatnio poznać. I jedynie żałuję, że nie zostały dodane do książki jakieś ilustracje z dziełami Andy'ego, ale jak coś bardzo mnie zaciekawiło to sprawdzałam to w wyszukiwarce. Cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę i poznałam tak pełnego sprzeczności artystę, jakim jest Andy Warhol. Jestem pewna, że wiele faktów z jego życia Was również mocno zaskoczy.

"Andy Warhol. Srebrny lis" to bardzo interesująca biografia, którą czyta się jak dobrą powieść. Autor wykonał ciężką pracę, aby jak najlepiej przedstawić nam jednego z najważniejszych artystów XX wieku. Jest to książka, którą warto przeczytać. Ukazuje nam człowieka charyzmatycznego, a jednocześnie bardzo kruchego i samotnego. Autor w ciekawy sposób przybliża nam życie artysty, a dołączone rozmowy z osobami bliskimi Warholowi to kolejny plus tej publikacji. Warto dać jej szansę.

Andy Warhol był genialnym twórcą pop-artu i jednym z najważniejszych artystów XX wieku. Syn słowackich imigrantów z Pittsburgha, od dziecka zmagający się z poważną chorobą stał się rozpoznawalny i ceniony przez innych. Autor książki przez ponad trzydzieści lat zbierał niepublikowane nigdzie wcześniej materiały, takie jak zwierzenia osób dobrze znających Warhola. To...

W obliczu kilku słabych biografii przeczytanych ostatnio ta zyskuje. Ciekawa książka i dobry research. Na końcu dziwnie przyspiesza.

W obliczu kilku słabych biografii przeczytanych ostatnio ta zyskuje. Ciekawa książka i dobry research. Na końcu dziwnie przyspiesza.

Andy wychowywał się w ubóstwie, w rodzinie robotniczej. Kiedyś sam o sobie powiedział ,,Jestem bezbarwnym kwiatem, który wyrósł na śmietniku i tylko moja matka pomyślała o tym żeby mnie podlewać"

Po ukończeniu studiów i zdobyciu dyplomu z grafiki wraz z przyjacielem przeniósł się do Nowego Jorku. Tam zachłysną się blichtrem ale i zderzył z rzeczywistością. Z poaczatku niezauważany, tworzył ilustracje do magazynów mody, kartki z życzeniami dla Tiffaniego, projektował perfumy Bourjois , okładki książek, a nawet ulotki. Lecz już w 1954 r. był jednym z najbardziej rozpoznawalnych ilustratorów swojego pokolenia. Przełomem w jego karierze i sztuce była wystawa 32 puszek zupy Campell - znak amerykańskiego konsumpcjonizmu.

Andy Warhol był nieprzewidywalny i bezkompromisowy. Z zakompleksionego chłopaka stał się ikoną sztuki. Przyciągał ale jednocześnie niszczył. Wiele osób pociągnął na dno. W sztuce nie znał umiaru - był gotowy posunąć się do wielu rzeczy, również pozbawionych wszelkich norm i moralności. Współpracował z wieloma artystami - muzykami czy aktorami jednak tak naprawdę był samotny.

Był niezwykle kontrowersyjnym i utalentowanym artystą, który sztukę potrafił dostrzec we wszystkim. Autor stworzył poukładaną, spójną i ciekawą biografię, która wciąga od początku do końca i zostawia z refleksją - czy sztuka ma jakieś granice?

Andy wychowywał się w ubóstwie, w rodzinie robotniczej. Kiedyś sam o sobie powiedział ,,Jestem bezbarwnym kwiatem, który wyrósł na śmietniku i tylko moja matka pomyślała o tym żeby mnie podlewać"

Po ukończeniu studiów i zdobyciu dyplomu z grafiki wraz z przyjacielem przeniósł się do Nowego Jorku. Tam zachłysną się blichtrem ale i zderzył z rzeczywistością. Z poaczatku...

Zdarza się Wam sięgać po biografie? Mnie tak, pod warunkiem, że przybliżają one losy jakichś barwnych postaci. W przypadku życiorysu Andy'ego Warhola nie miałam wątpliwości, że będzie ciekawie.

Widzieliście, że Warhol kupował sukienki dla mamy, która już dawno nie żyła albo że dawał przystojnym kelnerom napiwki, wyciągając pieniądze nie z kieszeni, a z butów? Ja też nie. 🤭 Jean-Noël Liaut podrzuca nam więcej takich smaczków. W książce "Andy Warhol. Srebrny lis" nie brakuje kontrowersji i opisów ekscentrycznych zachowań artysty, ale nie wynika to z epatowania tanią sensacją, ale z próby rzetelnego przedstawienia jego życiorysu. Autor przez ponad trzydzieści lat zbierał materiały, również te wcześniej niepublikowane, a efekt jego pracy jest zachwycający. Jako czytelnicy otrzymujemy uczciwą i wciągającą niczym dobra powieść biografię jednego z najważniejszych artystów ostatniego stulecia.

Nie ukrywam, że trochę zaskoczył mnie fakt, że biografia króla pop-artu, który zrewolucjonizował postrzeganie sztuk wizualnych w XX wieku, nie zawiera żadnych reprodukcji jego prac. Brakowało mi także zdjęć ilustrujących wydarzenia z życia Warhola, które z reguły znajduje się w tego typu publikacjach. Myślę, że mógł być to celowy zabieg, który zapobiegł rozpraszaniu uwagi czytelnika. Czytając książkę "Andy Warhol. Srebrny lis", zatracamy się w tekście, dajemy się porwać świetnie napisanej historii człowieka, który nie tylko ciekawie tworzył, ale też ciekawie żył.

Bardzo polecam!

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Arkady
[współpraca recenzencka].

Zdarza się Wam sięgać po biografie? Mnie tak, pod warunkiem, że przybliżają one losy jakichś barwnych postaci. W przypadku życiorysu Andy'ego Warhola nie miałam wątpliwości, że będzie ciekawie.

Widzieliście, że Warhol kupował sukienki dla mamy, która już dawno nie żyła albo że dawał przystojnym kelnerom napiwki, wyciągając pieniądze nie z kieszeni, a z butów? Ja też nie....

Artysta i wizjoner, geniusz malarski i ojciec pop-artu, który wyprzedził swoje czasy. Andy Warhol powraca w wielkim stylu, w fenomenalnej biografii pióra Jeana-Noëla Liauta pt. „Andy Warhol. Srebrny lis”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Arkady w przekładzie Martyny Lemańczyk.

Ta opowieść sięga do korzeni Andrew Warholi, do pokoleń zamieszkujących łemkowsko-rusińską wioskę Miková, do trudnych losów jego rodziców - emigrantów, których ścieżki zawiodły do Pittsburgha, wreszcie do jego pierwszych, okupionych krytyką kroków na amerykańskim rynku artystycznym. Szeroka perspektywa narracyjna pozwala najdobitniej zrozumieć istotę Andy’ego Warhola - człowieka wyobcowanego, skrytego, a jednocześnie niezwykle transparentnego w sztuce, będącej dla niego jedynym słusznym środkiem wyrazu.

Liauta nie interesuje jednak Warhol jako upudrowana popkulturowa ikona w srebrnej peruce, lecz jako produkt skomplikowanych uwarunkowań społecznych, rodzinnych i psychologicznych. Autor z wyczuciem prowadzi czytelnika przez dzieciństwo naznaczone chorobą, biedą i religijnością, które ukształtowały wrażliwość przyszłego artysty oraz jego obsesję na punkcie śmierci, powtarzalności i wizerunku. To właśnie z tych doświadczeń - jak przekonująco pokazuje biografia - wyłania się późniejsza estetyka seryjności i chłodnego dystansu jego wytworów.

Warto wspomnieć również o warstwie edytorskiej wydania Arkad. Choć brak w tej książce nieco materiału ilustracyjnego, przemyślany układ i staranny przekład Martyny Lemańczyk sprawiają, że jest ona wartościowym źródłem wiedzy, zarówno znawców twórczości Warhola, jak i czytelników dopiero odkrywających jego fenomen.

„Andy Warhol. Srebrny lis” to portret artysty totalnego. Człowieka, który z własnej inności uczynił strategię twórczą, a z banalności znak czasów. Lektura tej książki pozwala spojrzeć na Warhola nie jak na ikonę pop-artu, lecz jak na wnikliwego obserwatora XX wieku, który do dziś pozostaje zaskakująco aktualny.

Polecam, jak wszystkie świetne pozycje Wydawnictwa Arkady. 👌

Artysta i wizjoner, geniusz malarski i ojciec pop-artu, który wyprzedził swoje czasy. Andy Warhol powraca w wielkim stylu, w fenomenalnej biografii pióra Jeana-Noëla Liauta pt. „Andy Warhol. Srebrny lis”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Arkady w przekładzie Martyny Lemańczyk.

Ta opowieść sięga do korzeni Andrew Warholi, do pokoleń zamieszkujących łemkowsko-rusińską...