Karen Blixen: Afrykańska odyseja

Płakałam jak skończyłam, tak zasmucona faktem, że to już koniec... Jedna z najlepszych książek, a na pewno biografii przeczytanych w życiu. Niezwykle ciekawa, inspirujaca, z humorem i ogromnym dystansem do siebie tak wspaniałej osobowości jaką jest Barbara Walters. Pozycja obowiązkowa!

Katarzyna Wielka i Potiomkin. Simon Sebag Montefiore Książki historyczne bywają różne. Jedne mówią o wielkich wydarzeniach, inne skupiają się na wybitnych postaciach. Autor zdecydował się pokazać istotny w rosyjskiej historii okres przez pryzmat dwóch nietuzinkowych postaci carycy Katarzyny i jej faworyta, który prawie stał się carem. Śledzimy ich pierwsze spotkania, związek, a później czasy, w których nie będąc już w związku ciał i dusz, rządzili niepodzielnie wielkim imperium, rozszerzając go na południe. Jest to hitoria Katarzyny, wiecznie pragnącej miłości, umiejącej bardzo skrzętnie korzystać ze swoich darów i mężczyzny, który potrafił stanąć na wysokości carskiego powołania pomagając carycy rządzić krajem. Mieszają się tu wątki osobiste z ważnymi historycznymi wydarzeniami. Szokuje ilość intryg, knowań i manipulacyjnej polityki, która zadziewała się na międzynarodowej arenie. Dwóch władców rządzących w duchu oświeceniowego blasku pokazuje swoje libertyńskie oblicze prześcigając się w spełnianiu wyszukanych fantazji. Życie dworskie pełne fanaberii, blichtru i zbytku kontrastuje z trudnym i wymagającym życiem wojennym. W pewnym momencie tej historii to Potiomkin wychodzi na pierwsze miejsce, gdyż staje się wojennym guru zdobywającym tereny dla carycy. Ciekawi tutaj również wątek Polski, która w przededniu swojego wielkiego dramatu rozrywana przez światowe potęgi odgrywa znaczną rolę w tej historii. Na uwagę zasługuje również styl autora, który, pomimo bogactwa danych, dat, i nazwisk, sprawia, że książkę czyta się z dużym zainteresowaniem. Jest w nim dynamizm oraz wartkość nie jednej dobrej powieści. Polecam. Wartościowa lektura. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Znak Horyzont

Opinia bardzo lakoniczna, bo inaczej być nie może, skoro książkę czytałem kilkanaście lat temu. Jej autor i zarazem bohater to osoba dzisiaj już raczej anonimowa, chociaż jej CV to niezłe świadectwo zmagań "ideowo-programowych" jakich doświadczyły elity intelektualne i osoby ze świata kultury Europy Zachodniej w czasach kiedy bycie komunistą było czymś normalnym, żeby nie powiedzieć "trendy". Czyli, jeżeli czytelnik ma ochotę poznać koloryt epoki malowany ręką jednego z pierwszych zawiedzionych komunistycznymi marzeniami może być pewnym, że wydawca myślał o nim właśnie. Biografia ciekawa, ale widać, że pisała ją ktoś ze świata zachodniego, czyli niektóre osoby może ta perspektywa trochę irytować. Jako pewna ciekawostka mogą wyglądać okoliczności, kiedy autor dojrzewał do zerwania z komunistyczną ideologią. Większość kojarzy to sobie z szykanami, czy skazaniem na pobyt w rosyjskich więzieniach i innych tego typu placówkach. W przypadku Koestlera okoliczności były diametralnie inne. Decyzję o opuszczeniu szeregów komunistycznej partii, podjął przebywając w Hiszpanii, w więzieniu, gdzie czas na rozmyślania to zasługa ludzi ... generała Franco.

Historia wieloletniego związku Gertrudy Stein i Alicji B. Toklas i próba odpowiedzi na wiele wątpliwości dotyczących związanych z obiema kobietami. Która z nich była osobą dominującą w tym układzie? Czy Gertruda Stein całkowicie zrzucająca wszelkie codzienne czynności i kłopoty na barki partnerki czy jednak zazdrosna i zaborcza Alicja? Jak dwóm Żydówkom udało się bezpiecznie przetrwać okupację we Francji, a co się z tym wiąże jakie były ich relacje z francuskim kolaborantem Bernardem Fayem. Dlaczego Leon Katz nie opublikował do dziś notatników Stein ze swoimi przypisami? Pytań jest znacznie więcej niż odpowiedzi, ale może właśnie to czyni relację tych dwóch nieszablonowych kobiet tak wyjątkową.

" Poczucie nieomylności i bezkarności budzi się wraz z uzyskaniem władzy niepodległej żadnej kontroli " D. Wołkogonow. Autor, od 1971 r. w Głównym Zarządzie Politycznym ZSRR w stopniu generała - półkownika, stał na czele wydziału wojny psychologicznej w armii radzieckiej. Za " nie do przyjęcia " poglądy w 1985 r. usunięty. Zostaje delegatem do Rady Najwyższej ZSRR, w 1988 r. zmuszony do dymisji. Przeniesiony na stanowisko Szefa Wojskowego Instytutu Historii ZSRR. Po trzech latach zwolniony za " oczernianie władzy sowieckiej ". Wydaną przez niego w 1991 r. " Historię II wojny światowej " uznano za antyradziecką. Po 1993 r. był przewodniczącym Komisji Rady Najwyższej Federacji Rosyjskiej ds. przekazania archiwów KPZR i KGB. Korzystając z niedostępnych dla innych materiałów źródłowych napisał m/in opisywaną książkę. Treści książki nie będę oceniał. Każda książka biograficzna jest skażona subiektywnym podejściem autora do opisywanej osoby. Zależy to od wielu czynników: celu jej napisania, jak chce przedstawić opisywaną osobę, pozytywnie czy negatywnie, posiadanych i dostępnych materiałów źródłowych, a co za tym idzie, wybór tych materiałów i ich interpretacja, poglądy polityczne, itp. Dotyczy to w identycznym stopniu odbiorcy - czytelnika danej biografii, który najczęściej, zwłaszcza jeśli opisywana osoba jest tak znana, z góry oczekuje potwierdzenia tego czego się spodziewa. Myślę, że każdy zdaje sobie z tego sprawę, że historia jest nauką interpretacyjną. Nigdy nie była, nie jest i nie będzie nauką obiektywną. Dlatego tak ważne jest, co czytasz i ( za przeproszeniem ) co masz w głowie między uszami. To jedna z kolejnych biografii Stalina, czy spełni Twoje oczekiwania ? Tego nie wiem. Jedno wiem na pewno. Każda osoba zainteresowana tematyką powinna się z nią zapoznać !!! POLECAM !!!

Kompleksowy (na oko laika- czyt. moje) opis powstawania i funkcjonowania slumsów w różnych częściach świata. Wyjaśnia sporo i pomaga usystematyzować wiedzę. Po przeczytaniu jednak nasunęło mi się pytanie, jak wyglądają realia funkcjonowania klasy średniej opisywanych państw?

Biografia królowej Margot, która dla mnie już zawsze będzie miała twarz Isabel Adjani. I dla Deckera chyba też, bo pierwsze 50 stron czyta się tak, jakby powstały na podstawie słynnego filmu w reżyserii Patrice'a Chéreau. Co nie oznacza, że czyta się źle, wręcz przeciwnie. Wydaje mi się jednak, że mogłoby być więcej. Decker pisze dla czytelnika, który albo orientuje się już co nieco w losach Margot oraz w jej epoce, albo szybko łapie. Fakt następuje po fakcie z prędkością błyskawicy, raz-dwa, Margot się urodziła i już! ślub i noc św. Bartłomieja, lecimy dalej. Taki trochę rollercoaster. Mam wrażenie, że z tych 200 stron możnaby spokojnie zrobić 400 i nadal nie byłoby nudno. Ale i tak jest to godny polecenia zbiór ciekawostek z życia jednej z ciekawszych kobiet historii.

Światowej sławy aktorka, której nie sposób nie znać. Zyskała (pewnie nie tylko moją) sympatię swoją działalnością charytatywną oraz silnym charakterem. Początek książki wypada jednak bardzo słabo i nudno, opisana jest cała jej rodzina bez jej samej, za dużo szczegółów i za dużo osób i jakieś 60 stron o tym (nie interesuje mnie o czym był każdy film gdzie grał jej ojciec ani jego biografia ani jego krewnych). Szczęśliwie później jest o wiele lepiej i do ostatniej strony autor skupia się na Angelinie. Zakończenie bardzo gwałtowne i jakby nie do końca zamierzone, mam duży niedosyt i chętnie przeczytam jej drugą biografię z 2013 roku. Bardzo polecam wszystkim fanom Angeliny.

Już dawno nie czytałem tak świetnej powieści sensacyjnej. Napięcie od pierwszej do niemal ostatniej strony. A najlepsze w niej było to, że opisywała rzeczy, które się rzeczywiście wydarzyły. Wciągnęła mnie tak mocno, że przeczytałem ją w zasadzie w ciągu jednego dnia nie mogąc się oderwać od lektury. Opisuje bun i przejęcie flagowego okrętu rosyjskiego Potiomkin w 1905 (do tej pory te wydarzenia ciągle mi się myliły z tymi dziejącymi się na krążowniku Aurora). Narracje postępuje w dwóch równoległych rzeczywistościach. Opowiada historię buntu marynarzy pancernika oraz to jak ono rezonowała w rosyjskich elitach władzy, głównie na dworze carskim. Oczywiście część opowiedzianej historii pewnie zbeletryzowano (głównie dość szczegółowe dialogi i odezwy rewolucjonistów),ale akurat dodało to smaczku lekturze i wprowadziło tak potrzebny dynamizm. Naprawdę polecam.

Wiktor Krawczenko, członek Radzieckiej Komisji Zakupów, delegowany do Waszyngtonu, w 1944 roku poprosił nieoczekiwanie o azyl polityczny w Stanach Zjednoczonych. Dwa lata później wydaje w USA swoje wspomnienia pt. „Wybrałem wolność. Życie prywatne i polityczne radzieckiego funkcjonariusza.” W następnym roku książka została przetłumaczona i ukazała się we Francji, wywołując nieoczekiwaną burzę. Była to pozycja niezmiernie ważna i istotna. Po raz pierwszy w historii ukazano z taką precyzją ogrom zbrodniczego systemu sowieckiego. Oczywiście już wcześniej publikowane były wspomnienia uciekinierów z Rosji Sowieckiej, m.in. Iwana Sołoniewicza „Rosja w łagrze” /tyt. oryginału "Rossija w koncłagierie”/ czy choćby wspomnienia polskich żołnierzy gen. Andersa, którym udało się wydostać z łagrów i wraz z armią opuścić Związek Radziecki. Niestety, publikacje te ukazywały się w niewielkich nakładach, nie docierały do dużej grupy odbiorców i prawdę mówiąc, nikogo tak naprawdę nie interesowały. Rosja Radziecka miała swoich wielkich entuzjastów na całym świecie, uwiodła wręcz i zauroczyła elity intelektualne świata zachodniego a podczas II Wojny Światowej sympatia do Rosji niemal osiągnęła apogeum, gdyż to Rosjanie wzięli na siebie ciężar walki z hitlerowskimi Niemcami. Wspomnienia Krawczenki wywołały spory wstrząs, nie dawano im wiary, zarzucano mu nawet, iż to nie on jest autorem, że zostały sfabrykowane przez wywiad amerykański. Po publikacji książki we Francji, gdzie sympatie sowieckie były bardzo silne, gazeta komunistyczna „Les Lettres francaises” opublikowała artykuł, w którym zarzuciła Krawczence kłamstwo. Pozwał on redakcję do sądu w Paryżu o oszczerstwo. Proces okazał się kompromitacją paryskich redaktorów i zakończył się spektakularną przegraną francuskich komunistów. Relacja Wiktora Krawczenki jest istotna o tyle, iż przedstawia nie fragmentaryczny obraz a bardzo szerokie spektrum polityki wewnętrznej Rosji Sowieckiej i pochodzi od wieloletniego członka partii, zaliczanego do nomenklatury, człowieka, który niejako utożsamiał się z systemem komunistycznym. I choć często w trakcie lektury odnosiłem wrażenie, iż autor wspomnień nie do końca jest szczery, często bagatelizuje czy umniejsza swój udział w pewnych wydarzeniach a w innych wręcz przeciwnie, trzeba przyznać, że przedstawił rzeczywistość Rosji Sowieckiej znakomicie. Był świadkiem i bezpośrednim uczestnikiem wydarzeń, które wstrząsały Rosją lat 30-tych bezustannie. Pokazuje terror, wszechwładzę policji politycznej, biurokrację partyjną, wszechobecny strach. Rozwarstwienie społeczne i nędzę. Rozdźwięk pomiędzy propagandą a rzeczywistością. Opisuje kolektywizację rolnictwa i wielki głód na Ukrainie, kampanię uprzemysłowienia kraju, czystki partyjne i wielki terror lat 36/37 oraz system obozów pracy przymusowej, tzw. Gułagów. Pakt z Hitlerem i napaść Niemiec na Związek Radziecki i całkowitą zmianę ówczesnej polityki i propagandy. Przedstawia zbrodniczy system, podporządkowany jednej partii, w którym na indywidualizm nie ma miejsca a życie ludzkie jest bez wartości. Na całe szczęście takiego systemu nie udało się zbudować, nawet w Rosji, ale co ciekawe, wciąż były i są podejmowane próby jego tworzenia w wielu zakątkach świata. Polecam.

Spodziewałam się, że "Dzienniki ze Spandau" będą pasjonującą lekturą i nie zwiodłam się. Irytowało mnie tylko to, że Albert Speer, który był w najściślejszej świcie Hitlera udawał podczas proces w Norymberdze i w późniejszym czasie ślepego i głuchego na zbrodnie nazistowskiego reżimu. O niczym nie wiedział, nie słyszał, nie miał pojęcia o ludobójstwie i obozach zagłady. Czytając to, kilka razy miałam odruch aby rzucić książkę w kąt i odpuścić sobie dalsze czytanie. Jednak ciekawość przeważyła, więc dotrwałam do końca, ale ogromny niesmak do tego człowieka pozostał. Dla mnie to Judasz, który dla sławy, władzy i pieniędzy był w stanie czerpać korzyści ze zbrodniczego reżimu, a potem się wszystkiego wyprzeć. W książce opisuje proces zbrodniarzy wojennych w Norymberdze, a dalej swój pobyt w więzieniu rok po roku, przez całe 20 lat pobytu. Jednak nie dzień po dniu. Tuż po procesie przez jakiś czas siedział w więzieniu w Norymberdze. Po jakimś czasie został razem z innymi nazistami, którzy otrzymali długie (bądź dożywotnie) wyroki, przeniesiony do zakładu karnego Spandau, położonego na peryferiach Berlina, w którym karę dożywocia odbywał też Rudolf Hess, którego zachowanie w tym więzieniu to materiał na kolejną książkę i to chyba pisaną przez psychiatrę. Relację z pobytu w więzieniu przeplata wspomnieniami z czasów, gdy był architektem Rzeszy i stał przez cały czas u boku Hitlera, grzejąc się w jego blasku. Na procesie ( i w pamiętnikach) stwierdził jednak, że Hitler był "be" i odciął się całkowicie od tego, co dyktator wyprawiał, twierdząc, że on tylko projektował budowle, a z polityką nie miał nic wspólnego. Jasne, a o robotnikach przymusowych (przeważnie więźniach obozów koncentracyjnych),którzy umierali jak muchy przy budowaniu jego projektów to zapomniał? Te wspomnienia o Hitlerze wydały mi się o wiele ciekawsze niż biadolenie na to w jak ciężkich warunkach przyszło mu żyć na więziennym wikcie i jak to tęskni za dziećmi i żoną, marnując sobie życie w więzieniu. Tylko po wyjściu na wolność tę miłość do żony okazał w dosyć specyficzny sposób - znajdując sobie kochankę. Tak jak wcześniej wspomniałam , książka jest bardzo ciekawa, jednak okraszona taką dawką hipokryzji, że momentami staje się to nie do wytrzymania. Wiernie oddana monotonia więziennego życia oraz degradacyjne procesy psychiczne, jakim nazista podlegał z roku na rok coraz bardziej, gdy nadzieje na wcześniejsze wyjście na wolność spełzły na niczym. Szkoda tylko, że liczne fotografie ilustrujące dzienniki Speera okazały się być tak kiepskiej jakości. Warto przeczytać, a przy poznać prawdziwe oblicze tego człowieka.

Z fragmentów starych kronik filmowych i zdjęć archiwalnych wyłania się obraz Ewy Braun, jako młodej osoby, zachowującej się dość swobodnie i jakby nie pasującej do mężczyzn w mundurach SS. Ta książka tego obrazu nie zmieni. Nie ma dowodów na to, że Ewa Braun miała jakikolwiek wpływ na decyzje Hitlera. Żyła we własnym gronie, otoczona przez kilka przyjaciółek i rodzinę. Dla Adolfa Hitlera byłą chyba jakąś formą odskoczni od "rządzenia" światem. Jakiś przejaw jej woli i charakteru widać tylko tuż przed końcem wojny, kiedy to stanowczo postanawia pozostać w Berlinie i umrzeć ze swoim wodzem.

Ian Kershaw wskazał na teologiczny wymiar władzy totalitarnej (do podobnych wniosków doszedł także Norman Cohn, W pogoni za milenium : milenarystyczni buntownicy i mistyczni anarchiści średniowiecza, Kraków 2007, s. 263-266). W Trzeciej Rzeszy Führer był ucieleśnieniem Idei, którą wielbiono za jego pośrednictwem, owego Mitu, w który ubrała go nazistowska propaganda. Mniej ważna była fizyczna osoba wodza. Posiadał on zatem dwa Ciała – fizyczne i symboliczne (por. E.H. Kantorowicz, Dwa Ciała Króla: studium ze średniowiecznej teologii politycznej, Warszawa 2007). Oczywiście pochodzenie i legitymizacja władz (królewskiej, opisanej przez E.H. Kantorowicza, oraz nazistowskiej) były różne, narzędzia ich sprawowania jednak – w pewnym sensie podobne. Jak czytamy we wstępie, „powodów jego [Hitlera] olbrzymiej popularności należy szukać ‘nie tyle w samym wodzu, ile w tych, którzy go podziwiali’”. Wydaje mi się jednak, że punkt ciężkości leżał zarówno poza Wodzem, jak i poza ludźmi, którzy go podziwiali i akceptowali. Oni potrzebowali Idei, Mitu, i uwierzyli, że Hitler jest jego ucieleśnieniem. http://ohistorii.blogspot.com/

"Traktujące o Katarzynie opracowanie historyczne, od najdawniejszych po najnowsze, wywołują krańcowo różne interpretacje, zarówno w sferze osobowościowej, jak i roli, jaką odegrała w najważniejszych problemach epoki. Gdy się chce poznać tę niepospolitą kobietę, koniecznie trzeba sięgnąć do materiałów źródłowych i zapoznać się z najważniejszą literaturą. [...] Zapoznawszy się z wszechstronną bazą źródłową i literaturą, starałem się możliwie dokładnie zrekonstruować życie i działalność państwową Katarzyny, interpretując je sine ira et studio. Pragnę pokazać człowieka w pełnym wymiarze, bez apriorycznych sądów i ocen. Nie chcę być adwokatem ani oświeconej despotki, ani anioła, gdyż nie była ani jednym, ani drugim". W swojej książce Andrzej Andrusiewicz spróbował w miarę obiektywnie podejść do tematu panowania Katarzyny II, której życie osobiste i decyzje polityczne do dziś budzą wiele kontrowersji. Osobiście uważam, że autorowi się to udało, a niniejsza książka jest jednym z lepszych opracowań dotyczących tego okresu w dziejach Rosji, z jakim miałam styczność. Każdy z tematów poruszanych przez autora jest opisany w wyczerpujący sposób. Dotyczy to zarówno spraw osobistych władczyni jak i polityki czy wojen, więc osoby mniej zainteresowane opisem bitew czy zawiłości dyplomatycznych, mogą być trochę znudzone. Dla poszukujących pikantnych kąsków znajdzie się również rozdział dotyczący spraw intymnych carycy, jednak rozprawia się on z legendą dotyczącą alkowy Katarzyny II. Swoboda obyczajowa wyższych sfer Rosji wcale nie wykraczała poza normy dworów europejskich. Co więcej, gdy to Katarzynę podejrzewa się o największą rozwiązłość i bezpruderyjne zaspokajanie swoich żądz, dowiadujemy się np., że jeden z jej faworytów - Potiomkin, wdał się w skandaliczny romans z dwiema córkami swojej siostry! Książka ta jest opracowaniem obszernym, ale i przystępnym. Polecam ją każdemu czytelnikowi, który chciałby zapoznać się bliżej z życiem i panowaniem Katarzyny Wielkiej.

Biografia jest uważana za jedną z najpełniejszych i najbardziej fascynujących, stanowiła inspirację dla późniejszych opracowań. Ceniona za mistrzowski styl i psychologiczną analizę ewolucji charakteru Marii Antoniny. Autor szczegółowo przedstawia Wersal, przyczyny rewolucji francuskiej oraz otoczenie, które kształtowało królową. POLECAM !!!

Do samego końca miałam nadzieję, że rodzice Jasi przeżyli, chociaż jedno... Ogromnie poruszyło mnie ich poświęcenie względem córki, nie mam słów, żeby to opisać. Historie o podobnej tematyce niezmiennie wyciskają z moich oczu łzy, nie inaczej było tym razem. Ogromnie polecam tę książkę.

Pierwsza polska książka dziennikarki, pisana w latach 90 tych,na długo przed Gulagiem. Wciągająca od pierwszych stron, rzetelna praca dziennikarska. Oj zapomnieliśmy już jak powinien wyglądać reportaż.... Autorka podróżuje po wschodniej ścianie Europy w latach 90 tych tuż po transformacji, próbując zrozumieć jak powstała kultura pogranicza, jak bardzo wymieszane, skłócone ale jednocześnie wspòłprzenikające i tkane jak nici w kolorowych dywanach są historie narodów: Polski Litwy (Niemiec.. dawnych Prus) Rosji, Białorusi,Ukrainy, Rumuni. Kawał świetnej roboty historycznej i obiektywnej prezentacji wszystkich stron. A wszystko to na tle szarości, duchoty , beznadziejni i biedy ludzi w latach 90 tych oraz ich tęsknot za "innym światem i amerykańskim życiem znanym z seriali. Doskonała lektura historyczno społeczna, w której możemy przeglądać się jak w lustrze. Ci co zapomnieli, z bólem przypomną sobie tamte lata, ci co urodzili się już w Unii Europejskiej być może zastanowią się kilka razy zanim zapalą się do Polexitu i nacjonalizmu. Jedna nauka po tej lekturze. Wszyscy Słowianie mamy więcej ze sobą wspólnego niż nam się wydaje i wszyscy jednocześnie ciągle negują swoich sąsiadów chcąc podkreślać wyłącznie swoją jedyną narodową wyjątkowość. Bardzo bardzo... przerażająco aktualne...

„Lew Tołstoj Biografia" to świetna książka stworzona przez wybitnego teoretyka i historyka literatury Wiktora Szkłowskiego. 🇷🇺Dowiadujemy się z niej, że Lew to człowiek bardzo samotny choć miał wielu fanów. Wielki mówca, który uwielbiał opowiadać dzieciom legendy i opowieści biblijne, a nie potrafił rozmawiać z własną rodziną. Poznajemy jego żonę Zofię Bers, która przepisywała wszystkie dzieła męża, robiąc często po kilka ich kopi. Matka 13 dzieci, gospodyni zarządzająca majątkiem, pomagająca innym. Czy także samotna w walce z codziennym życiem? Smutna prawda, jaki rozrzutny i nierozsądny potrafił czasem być Tołstoj. Dziedzic dużego majątku, który pewnego dnia porzuca wszystko by żyć w zgodzie z sobą. 🇷🇺Wiktor Szkłowski przeprowadził bardzo wnikliwe badania, przeglądając listy i prywatne zapiski największego człowieka w historii - Lwa Nikołajewicza Tołstoja. Na podstawie zgromadzonego materiału realistycznie oddał zarówno sylwetkę pisarza jak i klimat XIX — wiecznej Rosji. 🇷🇺Autor w ciekawy sposób, dzieląc życie Lwa na rozdziały, pokazuje jego nawrócenie i szczerość, jaką stosował wobec siebie. Dotyka jego życia prywatnego i bez ogródek obnaża wrażliwe wątki. Poznajemy poglądy Tołstoja i to jak postrzegał rzeczywistość oraz jak powstawały jego nowele i publikacje. 🇷🇺Polecam Wam fantastyczną biografię rosyjskiego powieściopisarza, gdzie każdy chyba😉 kojarzy jego największe dzieła „Szczęście rodzinne'' „Wojna i Pokój'' „Anna Karenina'' „Zmartwychwstanie'' 09.09.1828 r. - 20.11.1910 r.

Lektura uzupełniająca i/lub obowiązkowa dla każdego zainteresowanego tematem i/lub fana serialu "Kompania braci". Nie tak ciekawa jak ta o Dicku Wintersie autorstwa pana Alexadra (względnie Alexandera) ale dla wielbicieli zwłaszcza, warta uwagi. 6/10

O prezydencie Johnym F. Kennedym słyszał chyba każdy - ale większość osób nie interesujących się historią kojarzy tylko, że zginął w zamachu. Czy coś poza tym? Jak się okazuję, JFK był bardzo ważną osobą, która trwale odbiła swe piętno na historii Stanów Zjednoczonych i świata. Pomimo swojej krótkiej kadencji (która trwała zaledwie 2 lata i 10 miesięcy) zmierzył się z wieloma problemami zagranicznymi (poradził sobie z kryzysem kubańskim, który o mały włos nie doprowadził do wybuchu III wojny światowej),rozpoczął także proces znoszenia segregacji rasowej w USA (dokończył to jego VP Lyndon B. Johnson). Poza osiągnięciami politycznymi Jack był także bardzo barwną postacią - ten przystojny i elokwentny jankes był także pisarzem (słynne Why England Slept) i walczył w drugiej wojnie światowej. Biografia Johna z pewnością każdego może czegoś nauczyć, a co najważniejsze; zainspirować (Jak chociażby tego, że mimo swojego trochę introwertycznego charakteru, dał rade się przełamać) Ostatecznie, nie ważne czy nazwiemy go Johnem, Jackiem, Kennedym czy "tym, który zginął w zamachu" Kennedy pozostaje jednym z najbardziej znanych prezydentów Stanów Zjednoczonych Ameryki.