Profil użytkownika: Elizabeta

Gdyby ktoś powiedział mi, że historia o chłopcu w okularach „jak denka od butelek” wciągnie mnie bardziej niż serial z szybkim montażem i dramatyczną muzyką, to nie uwierzyłbym wcale. A jednak! Dom numer pięć robi robotę (jak mawia młodzież), i wciąga, wzrusza, i jeszcze po drodze podsuwa kilka mądrych myśli.

Piotrek to chłopak, który w szkolnej hierarchii zajmuje zaszczytne miejsce… gdzieś między „niewidzialny” a „ostatni do wszystkiego”. Gdyby życie było grą w piłkę, Piotrek siedziałby na ławce rezerwowych i jeszcze podawał bidony. Na szczęście pojawia się pan Gliwiusz, nauczyciel WF-u, który najwyraźniej wierzy w motywację przez krzyczenie „możesz szybciej!” (czyli klasyk gatunku). I, o dziwo, to działa.



Momentem przełomowym staje się ucieczka bez okularów przed szkolnym osiłkiem. Brzmi jak początek katastrofy, a okazuje się początkiem przygody, bo właśnie wtedy Piotrek trafia do tajemniczego domu numer 5. A tam… no cóż, jest trochę dziwnie, trochę magicznie i zdecydowanie nie tak, jak w zwykłym szeregowcu.



Największa siła tej książki to to, że mówi o trudnych sprawach (dokuczanie, samotność, bycie „tym innym”), ale robi to lekko, z humorem i bez moralizatorskiego zadęcia w stylu „a teraz, drogie dzieci, zapamiętajcie”. Zamiast tego jest jasny przekaz, że odwaga nie zawsze wygląda jak w filmach akcji, bo czasem to po prostu decyzja, żeby nie uciekać (albo uciec, ale we właściwym kierunku).

Dom numer pięć to opowieść, która rozgrzewa serce, poprawia humor i otula ciepłem. Tak więc, nawet jeśli czujesz się jak „ostatni wybór”, to wcale nie znaczy, że jesteś najmniej ważny. A czasem wystarczy skręcić w odpowiednią ulicę… najlepiej taką z tajemniczym domem.

Gdyby ktoś powiedział mi, że historia o chłopcu w okularach „jak denka od butelek” wciągnie mnie bardziej niż serial z szybkim montażem i dramatyczną muzyką, to nie uwierzyłbym wcale. A jednak! Dom numer pięć robi robotę (jak mawia młodzież), i wciąga, wzrusza, i jeszcze po drodze podsuwa ...

Rozwiń

Zwiń

Ech, młodzieży! Ależ macie teraz wybór wśród smacznych książek. Niebanalnych, ładnie napisanych i wartościowych – nic tylko czytać! Małgorzata Krokosz to swiezy powiew młodości w literaturze, a jej powieść, która na pierwszy rzut oka wpisuje się w dobrze znany nurt młodzieżowego fantasy postapokaliptycznego, szybko pokazuje, że ma do zaoferowania coś więcej niż tylko schematyczną walkę dobra ze złem.



Już od pierwszych stron uwagę przyciąga świat zniszczony katastrofą, w którym natura nie tylko przetrwała, ale zaczęła się brutalnie odradzać, tworząc hybrydy i nowe formy życia. Floris, to zamknięta społeczność żyjąca w strachu przed „innymi”, jest ciekawie skonstruowaną przestrzenią, jednocześnie bezpieczną i opresyjną. Autorka dobrze oddaje atmosferę nieufności i napięcia, a wizja zmutowanej przyrody działa na wyobraźnię i momentami bywa naprawdę niepokojąca.



Główna bohaterka, Silva Hallow, to postać, która niesie na barkach klasyczny, ale wciąż angażujący motyw inności. Jej przemiana stanowi oś fabuły. Choć niektóre elementy jej historii mogą wydawać się znajome, autorka umiejętnie buduje napięcie wokół jej sekretu i stopniowo odsłania jego konsekwencje. Relacja Silvy z naturą jest jednym z ciekawszych aspektów książki, bo to niemal mistyczna więź z roślinnością nadaje historii oryginalny, lekko baśniowy wymiar.



Dobrze wypadają także postacie drugoplanowe. Patrick jako outsider z przeszłością i Ben, rozdarty między obowiązkiem a przyjaźnią. Wprowadzają oni dodatkowe konflikty i pogłębiają fabułę. Choć momentami można odnieść wrażenie, że niektóre relacje rozwijają się zbyt szybko lub schematycznie, to jednak spełniają swoją rolę w dynamice opowieści.



Największą siłą powieści jest klimat, swego rodzaju mieszanka niepokoju, tajemnicy i narastającego zagrożenia ze strony Frontu Oczyszczenia. Motyw fanatycznej organizacji polującej na „odmieńców” nie jest nowy, ale tutaj dobrze współgra z tematyką strachu przed naturą i tym, co nieznane. Finałowe fragmenty, w których moc Silvy zaczyna się ujawniać, są szczególnie sugestywne i zostawiają czytelnika z poczuciem, że to dopiero początek większej historii.



Nie jest to jednak książka pozbawiona wad. Momentami tempo bywa nierówne, niektóre sceny ciągną się nieco zbyt długo, podczas gdy inne aż proszą się o większe rozwinięcie. Dodatkowo, pewne wątki fabularne mogą wydawać się przewidywalne dla czytelników dobrze zaznajomionych z gatunkiem.

Jest to solidna propozycja dla fanów młodzieżowego fantasy z elementami postapo i biologicznej grozy. To historia o odmienności, strachu i sile natury, która potrafi wciągnąć i zaintrygować. Jeśli lubisz opowieści o bohaterach odkrywających swoją tożsamość w niebezpiecznym świecie, ta książka zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Ech, młodzieży! Ależ macie teraz wybór wśród smacznych książek. Niebanalnych, ładnie napisanych i wartościowych – nic tylko czytać! Małgorzata Krokosz to swiezy powiew młodości w literaturze, a jej powieść, która na pierwszy rzut oka wpisuje się w dobrze znany nurt młodzieżowego fantasy...

Rozwiń

Zwiń

Długo przyszło nam czekać na drugi tom sagi osadzonej w czasach, gdy Polska znajdowała się pod zaborami. Nowa powieść Natalii Thiel została umiejscowiona w tych właśnie ramach czasowych, dlatego nie wahałam się ani chwili i pewnego wieczora sięgnęłam po książkę i zasiadłam do lektury. Spędziłam przy niej kilka długich, absolutnie urzekających godzin. Niestety odbiło się to później na moim śnie i skończyło chronicznym niewyspaniem, ale tak już bywa z naprawdę dobrymi książkami – po prostu trzeba je przeczytać do końca, by jak najszybciej poznać zakończenie.

Drugi tom sagi kontynuuje losy bohaterów, ponownie prowadząc czytelnika przez świat pełen emocji, rodzinnych tajemnic i trudnych wyborów. Autorka z dużą wrażliwością pokazuje codzienne życie ludzi żyjących w realiach podzielonej ojczyzny. Pokazuje świat, w którym wielka historia nieustannie splata się z prywatnymi dramatami i marzeniami. W centrum wydarzeń znajdują się relacje rodzinne, dojrzewanie bohaterów oraz uczucia, które potrafią zmieniać ludzkie losy. Obok miłości pojawiają się tu także rozczarowania, nadzieja przeplata się z tęsknotą, a każdy kolejny rozdział przynosi nowe próby dla postaci.

To jedna z najbardziej urzekających historii, jakie miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Powieść imponuje starannością historycznego przygotowania, a jej akcja rozgrywa się we dworach.

To właśnie tam zaczyna się i kończy wiele ważnych wątków tej opowieści. W murach dawnej rezydencji kryją się wspomnienia dziecięcej beztroski, psot i pierwszych przyjaźni, ale także momenty dorastania, pierwszych wielkich uczuć oraz doświadczenia miłości, która dla wielu bohaterów okazuje się najważniejszym przeżyciem w życiu. Nie brakuje tu jednak również rozczarowań, bolesnych decyzji i pożegnań. Autorka prowadzi czytelnika przez całą paletę emocji, czyniąc to z taką subtelnością, że powieść momentami przypomina osobisty pamiętnik. Można odnieść wrażenie, jakby był to dziennik kogoś, kto przeszedł już długą drogę życiową i z perspektywy czasu potrafi spojrzeć na swoje doświadczenia z większym spokojem, a nawet z gotowością do wybaczenia.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autorka traktuje swoich bohaterów. Natalia Thiel nie ocenia ich wyborów ani nie narzuca czytelnikowi jednoznacznych osądów. Pozostawia przestrzeń do refleksji, zachęcając odbiorcę, by sam spróbował odpowiedzieć sobie na pytanie, jak zachowałby się w podobnej sytuacji. Ten subtelny zabieg sprawia, że zanim przyjdzie nam kogokolwiek potępić, mimowolnie zaczynamy rozważać własne reakcje i decyzje. W efekcie powieść stawia przed czytelnikiem kilka istotnych pytań natury moralnej, na które każdy będzie musiał odpowiedzieć sam

„Kolory tęsknoty” to piękna, wielowątkowa opowieść napisana z niezwykłą dbałością o szczegóły. Zachwyca zarówno językiem, jak i umiejętnością odtworzenia klimatu minionej epoki oraz przenikliwą obserwacją ludzkich charakterów. To książka dla tych, którzy w literaturze szukają emocji, wzruszeń i historii, które zostają w pamięci jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

Długo przyszło nam czekać na drugi tom sagi osadzonej w czasach, gdy Polska znajdowała się pod zaborami. Nowa powieść Natalii Thiel została umiejscowiona w tych właśnie ramach czasowych, dlatego nie wahałam się ani chwili i pewnego wieczora sięgnęłam po książkę i zasiadłam do lektury. Spęd...

Rozwiń

Zwiń

Drugi tom historii o Celii i Michaile właściwie wstrząsnął moim sercem. Takie niewymuszone historie wampiryczne są mi nad wyraz miłe, a atmosfera, którą tworzy Mahurin hipnotyzuje. Po raz kolejny to podróż przez świat mroku i magii, ale pełna zwrotów akcji, a przy tym niezwykle lekka i pełna emocji.



Fabuła rozpoczyna się w momencie, który mógłby być końcem każdej historii. Jest nią śmierć Celii, która okazuje się dopiero początkiem. Dziewczyna umiera, próbując ocalić swoich przyjaciół oraz potężnego, tajemniczego i oddanego jej króla wampirów, Michaiła. Gdy budzi się w nowej rzeczywistości, odkrywa przerażającą prawdę, ponieważ nie tylko słyszy bicie serc swoich bliskich, ale odczuwa także palący głód...

To, co szczególnie zachwyca w tej powieści, to jej konstrukcja. Jest bowiem historią wielowarstwową, a obok głównej fabuły pojawiają się wątki lojalności, poświęcenia, rodzinnych więzi oraz pytania o granice człowieczeństwa. Mahurin buduje napięcie spokojnie i konsekwentnie, pozwalając czytelnikowi stopniowo odkrywać kolejne elementy tej mrocznej układanki.

Na uwagę zasługuje także romans, który przewija się przez karty książki. Relacja Celii i Michaiła nie przyćmiewa głównego nurtu opowieści, a jest raczej jego subtelnym dopełnieniem. Autorka prowadzi ją w sposób nienachalny i niezwykle delikatny. Nie epatuje seksualnością, nie próbuje szokować, ale oferuje czytelnikowi piękną historię uczucia, które rodzi się w cieniu niebezpieczeństwa i przeznaczenia.

Ogromną siłą powieści są również bohaterowie. Wiele z postaci powraca z wcześniejszych tomów cyklu „Gołąb i wąż”, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się spójny i żywy. Czytelnik ponownie spotyka dobrze znanych bohaterów, obserwuje ich rozwój i zmiany, a także odkrywa nowe, często zaskakujące oblicza ich charakterów.

„Oblubienica cienia” to powieść, która potrafi poruszyć i wciągnąć od pierwszych stron. Shelby Mahurin stworzyła historię mroczną, romantyczną i pełną emocji, a zarazem niezwykle elegancką w formie. To prawdopodobnie jedna z piękniej napisanych powieści fantastycznych dla młodzieży ostatnich lat.

Drugi tom historii o Celii i Michaile właściwie wstrząsnął moim sercem. Takie niewymuszone historie wampiryczne są mi nad wyraz miłe, a atmosfera, którą tworzy Mahurin hipnotyzuje. Po raz kolejny to podróż przez świat mroku i magii, ale pełna zwrotów akcji, a przy tym niezwykle lekka i pe...

Rozwiń

Zwiń

Dużo mówi się o miłości i o tym, że potrafi przenosić góry. W literaturze, filmach i codziennych rozmowach uczucie to przedstawiane jest jako siła zdolna pokonać każdą przeszkodę. Ale czy na pewno tak jest? Czy człowiek potrafi zrezygnować z uprzedzeń, społecznych oczekiwań i wygody, by zaufać jedynie temu, co podpowiada serce? A może wciąż o wyborze partnera decydują pieniądze, pochodzenie i status społeczny?

O tym właśnie pisze Krystyna Mirek, autorka znana z wrażliwych, pełnych emocji historii o relacjach międzyludzkich. Tym razem to podróż przez dwie epoki i ukazywanie, że choć czasy się zmieniają, ludzkie serca pozostają takie same.

Jedna z opowieści przenosi do końca XIX wieku. Radosław Pawlicki, dziedzic szlacheckiego dworu, spotyka Hanię, skromną dziewczynę z pobliskiej wioski. Między młodymi ludźmi rodzi się uczucie, które od pierwszych chwil skazane jest na trudną próbę. Różnica pochodzenia i majątku sprawia, że ich relacja budzi sprzeciw otoczenia. Największym przeciwnikiem związku okazuje się wpływowy ojciec Radosława, gotowy zrobić wszystko, aby ochronić rodzinne nazwisko i majątek. W dawnych czasach mezalians był powodem skandalu i społecznego ostracyzmu. Małżeństwa często zawierano z rozsądku, a nie z miłości, a sprzeciw wobec woli rodziny mógł oznaczać utratę pozycji, bezpieczeństwa.

Drugi wątek powieści rozgrywa się współcześnie. Natalia, córka zamożnego przedsiębiorcy, dorasta w luksusie, ale jednocześnie w cieniu oczekiwań ojca. Ma być idealną następczynią rodzinnego biznesu i podejmować „rozsądne” decyzje także w życiu prywatnym. Kiedy jednak na jej drodze pojawia się kierowca pracujący w firmie ojca, wszystko się komplikuje. Między młodymi ludźmi pojawia się uczucie, które nie pasuje do planów rodziny ani do społecznych oczekiwań. Pieniądze, status i różnice środowiskowe znów stają się przeszkodą, która może zniszczyć rodzącą się relację.

Największą siłą powieści Krystyny Mirek jest zestawienie dwóch historii rozgrywających się w różnych czasach. Autorka pokazuje, że choć zmieniły się realia, ludzkie emocje i konflikty pozostają zadziwiająco podobne. Czy warto walczyć o miłość, jeśli oznacza to sprzeciw wobec rodziny i społeczeństwa? Czy bezpieczeństwo i stabilność są ważniejsze niż uczucie?

Losy bohaterów ukazują, jak trudne bywają wybory między rozsądkiem a sercem. Każda decyzja niesie konsekwencje, a droga do szczęścia rzadko bywa prosta.

„Sekretna miłość” to wzruszająca historia o uczuciu, które musi zmierzyć się z uprzedzeniami, konwenansami i presją otoczenia.

To powieść dla wszystkich, którzy lubią historie o silnych emocjach i bohaterach stających przed trudnymi wyborami. A jednocześnie refleksja nad tym, czy w dzisiejszym świecie naprawdę potrafimy patrzeć na drugiego człowieka bez uprzedzeń.



Bo choć wiele mówi się o tym, że miłość potrafi przenosić góry, wciąż pozostaje pytanie: czy my sami jesteśmy gotowi pozwolić jej to zrobić?

Dużo mówi się o miłości i o tym, że potrafi przenosić góry. W literaturze, filmach i codziennych rozmowach uczucie to przedstawiane jest jako siła zdolna pokonać każdą przeszkodę. Ale czy na pewno tak jest? Czy człowiek potrafi zrezygnować z uprzedzeń, społecznych oczekiwań i wygody, by za...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli zauważasz, że twoje dziecko rwie włosy, spoglądając smętnie na karty pracy z polskiego, myli Adama Mickiewicza z Juliuszem Słowackim, nie pamięta, czy Aleksander Fredro był hrabią, czy tylko o hrabim pisał, a Pan Tadeusz w jego wersji ma trzynastą księgę „O zemście na nauczycielu”, to mam dla ciebie rozwiązanie.



Tym rozwiązaniem jest książka „Zemsta na lekturach” autorstwa Uli Hirniak. I nie, to nie jest poradnik, jak podpalić podręcznik do języka polskiego (choć tytuł brzmi obiecująco). To literacka pierwsza pomoc dla rodzin straumatyzowanych szkolnymi klasykami.



Autorka bierze na tapet lektury, które od pokoleń wywołują w domach dramatyczne sceny, pełne westchnień, przewracania oczami i pytań: „A po co oni tak długo opisują ten las?”. Autorka rozbraja je humorem, przekłada na język zrozumiały dla młodego człowieka i pokazuje, że romantyzm to nie choroba zakaźna, a pozytywizm to nie nowa marka jogurtu.



Największą zaletą książki jest to, że nie udaje, iż wszystko w kanonie jest ekscytujące jak finał mundialu. Ba, autorka przyznaje, że bywa ciężko. Ale zamiast udawać, że trzynastozgłoskowiec to naturalny rytm serca współczesnego nastolatka, proponuje dystans, żart i odrobinę zdrowej ironii. Dzięki temu nagle okazuje się, że dramat bohatera to nie tylko „bo cierpiał”, ale też „bo nie ogarnął komunikacji”.



„Zemsta na lekturach” działa trochę jak tłumacz między epokami. Wyjaśnia, o co chodziło poetom, zanim zdążysz powiedzieć: „Za moich czasów też tego nie rozumiałem”. Co więcej, daje rodzicom tajną broń, bo po jej po lekturze możesz błysnąć wiedzą przy kolacji i wreszcie przestać nerwowo googlować „o co chodziło w III części Dziadów”.



Czy ta książka sprawi, że twoje dziecko z radością przytuli tomik poezji? Nie obiecuję, a właściwie jestem pewna, że nie. Ale istnieje spora szansa, że zamiast rozpaczy pojawi się uśmiech. A to już połowa sukcesu.



Krótko mówiąc, jeśli domowe odrabianie polskiego przypomina pole bitwy pod Grunwaldem, a powtórki do egzaminu ósmoklasisty są katorgą, to „Zemsta na lekturach” wkroczy jak literacka kawaleria. I zrobi to z wdziękiem, humorem i bez groźby trzynastej (apokaliptycznej dla nauczycieli) księgi.

Jeśli zauważasz, że twoje dziecko rwie włosy, spoglądając smętnie na karty pracy z polskiego, myli Adama Mickiewicza z Juliuszem Słowackim, nie pamięta, czy Aleksander Fredro był hrabią, czy tylko o hrabim pisał, a Pan Tadeusz w jego wersji ma trzynastą księgę „O zemście na nauczycielu”, t...

Rozwiń

Zwiń

Są takie miejsca, do których czytelnik wraca jak do bezpiecznego domu. Jednym z nich bez wątpienia jest pensjonat Magnolia. To historia, w której sielankowy klimat bieszczadzkiego zakątka splata się z cieniem dawnych tragedii, a kobieca solidarność zderza się z tajemnicą sprzed lat.

Magnolia leży z dala od głównych dróg, jakby poza pośpiechem współczesnego świata. Tworzą ją przede wszystkim kobiety, które są wyraziste, różnorodne i szalenie prawdziwe. Czesia Gawińska, mistrzyni kuchni, która potrafi uleczyć smutek talerzem domowych przysmaków. Malarka Doris, patrząca na świat przez pryzmat barw i emocji. Kelnerka Małgorzata oraz Marlena, codziennie wpadająca na kawę. Każda z nich wnosi do tego miejsca własną historię i marzenia.

Autorka z czułością i wnikliwością portretuje kobiece doświadczenia. Magnolia nie jest jedynie pensjonatem, bowiem szybko staje się przestrzenią wsparcia, rozmów do późnej nocy i budowania siły. To mikrokosmos, w którym zwyczajność nabiera znaczenia.

Sielankę przerywa przyjazd Maurycego Murawskiego, autora popularnych niegdyś kryminałów. Mężczyzna wraca w Bieszczady w poszukiwaniu miejsca, które przed laty obudziło w nim twórczą iskrę i stało się inspiracją do napisania debiutanckiej powieści. Powrót ten ma jednak wymiar nie tylko sentymentalny. To także konfrontacja z przemijaniem, z utraconą sławą i z pytaniem, czy można jeszcze raz odnaleźć sens.

W tej powieści nie ma przypadków, tylko długo skrywane sekrety i decyzje, których konsekwencje dojrzewają latami.



Autorka łączy elementy powieści obyczajowej z odrobiną kryminału. Tajemnica nie dominuje jednak nad emocjami, lecz subtelnie je podkreśla, a co najważniejsze ukazuje relacje między kobietami oraz przeszłością a teraźniejszością.

„Długie lato w Magnolii” to opowieść o powrotach do tego co bylo w zyciu dobre, czyli do miejsc, wspomnień, siebie. To także historia o tym, że nawet w najbardziej odległym zakątku świata przeszłość potrafi upomnieć się o swoje prawa. Bieszczadzki spokojny pejzaż, kontrastuje z dramatem ludzkich losów, tworząc tło dla historii.



Najnowsza powieść Grażyny Jeromin-Gałuszki to propozycja dla czytelników ceniących literaturę nastrojową, osadzoną w polskich realiach, a jednocześnie poruszającą uniwersalne tematy. To książka, którą czyta się niespiesznie, pozwalając, by ciężar dawnych sekretów jeszcze długo unosił się w powietrzu, ale nie przytłaczał.

Są takie miejsca, do których czytelnik wraca jak do bezpiecznego domu. Jednym z nich bez wątpienia jest pensjonat Magnolia. To historia, w której sielankowy klimat bieszczadzkiego zakątka splata się z cieniem dawnych tragedii, a kobieca solidarność zderza się z tajemnicą sprzed lat.

Magno...

Rozwiń

Zwiń

Pierwsza książka Katarzyna Grzebyk mnie zachwyciła, toteż nie wahałam się ani chwili, by wziąć na warsztat kolejną. Nie zawiodłam się!




To wzruszająca opowieść o miłości, która przekracza czas i przeciwności losu. Akcja rozpoczyna się w Strzyżowie, latem 1939 roku. Jedenastoletni Ignacy poznaje Sarę, córkę miejscowego fotografa. Niewinne, dziecięce zauroczenie szybko przeradza się w pierwsze, czyste uczucie. Jednak historia nie pozwala im nacieszyć się sobą, bo tuż przed wybuchem wojny Sara znika bez pożegnania, pozostawiając w sercu chłopca jedynie wspomnienie pocałunku i motyla tańczącego nad ich głowami.

Druga linia czasowa przenosi czytelników do Gdańska w 2022 roku. Malwina cudem unika śmierci w wypadku samochodowym. To dramatyczne wydarzenie staje się dla niej impulsem do zmian. Opuszcza więc rodzinne miasto i zaczyna nowe życie w niewielkiej miejscowości, gdzie otwiera kwiaciarnię. Do każdego bukietu dołącza dobrą wróżbę, jakby próbowała zaczarować codzienność swoją i klientów. Pewnego dnia w progu jej sklepu staje ktoś, kto sprawi, że dawno zapomniana historia zacznie budzić się do życia.

Grzebyk pisze wzruszająco, życiowo, ale nie przesadnie. Nie epatuje emocjami, nie wymusza łez, ale pozwala im przyjść naturalnie. Potrafi zauroczyć tekstem i pomysłem, a liczne retrospekcje dodają charakteru jej powieściom, budując napięcie i sprawiając, że czytelnik z zaangażowaniem łączy kolejne elementy tej literackiej układanki. Przeszłość i teraźniejszość splatają się tu w sposób przemyślany i konsekwentny.

Katarzyna Grzebyk napisała powieść wspaniałą. Cudownie poplątaną, pełną zagadek i niedomówień, łącząc ze sobą dwa zdawałoby się całkiem różne światy. Każdy element opowieści ze sobą współgra, nic nie jest tu przypadkowe, a postaci, które autorka rozrysowała po mistrzowsku, dzielnie stawiają czoła wszystkim trudnościom, jakie zostały dla nich przygotowane. Są szalenie honorowe, a jednocześnie pogubione w swoich postanowieniach, co powoduje, że są prawdziwe.

To historia o pamięci, o sile pierwszej miłości i o tym, że uczucia nigdy naprawdę nie umierają. To również opowieść o odwadze, by zawalczyć o siebie i o drugiego człowieka, zanim będzie za późno.schrotter

Gorąco polecam tę niezwykłą powieść. Gwarantuję Wam podróż w czasie i obcowanie z bohaterami, których nie sposób zapomnieć.

Pierwsza książka Katarzyna Grzebyk mnie zachwyciła, toteż nie wahałam się ani chwili, by wziąć na warsztat kolejną. Nie zawiodłam się!




To wzruszająca opowieść o miłości, która przekracza czas i przeciwności losu. Akcja rozpoczyna się w Strzyżowie, latem 1939 roku. Jedenastoletni Ignac...

Rozwiń

Zwiń

Czytanie opowiadań to zawsze dla mnie forma relaksu. Powrót do krótszej formy pozwala zatrzymać się, wejść w cudzy świat na chwilę, bez zobowiązań wieluset stron. I choć utwory Jacka Dehnela często są poetyckie, wielowymiarowe i mają wiele znaczeń, to jednak dają osobliwe wytchnienie.

„Historie łajdackie” to proza najwyższych lotów. Na tyle skomplikowana, by zatrzymać się przy jednym czy drugim opowiadaniu i pomyśleć, wrócić do akapitu, rozważyć sens niedopowiedzianej sceny. A jednocześnie na tyle klarowna, by nie gubić czytelnika w formalnych labiryntach. Dehnel prowadzi pewną ręką z pewną elegancją, ale nie ostentacyjnie.

Paryż, Kraków, Kadyks, Stralsund, Warszawa to organizmy żywe, pulsujące historią i ludzkimi namiętnościami. W tych opowiadaniach przestrzeń nie jest tłem, lecz współtworzy. Miasta kształtują swoich mieszkańców, a oni poddają się ich rytmowi.

Dehnel zdaje się odpowiadać na rosnącą popularność nurtu true crime, lecz robi to po swojemu bez sensacyjnej dosłowności, bez taniego efektu. Interesuje go nie tyle zbrodnia, ile jej źródło, swego rodzaju splot okoliczności, charakteru i pragnień. Granice dobra i zła nie są tu wyraźnie wytyczone, a raczej rozmywają się w półcieniach ludzkich motywacji.

To krótkie opowieści o ulotności życia i o konsekwencjach decyzji czasem podejmowanych w jednej chwili, a rezonujących przez dekady. Autor z czułością, lecz bez sentymentalizmu przygląda się swoim bohaterom. Bywa ironiczny, kiedy indziej pozwala sobie na odrobinę sarkazmu, ale nigdy nie przekracza granicy karykatury. Każda postać, nawet ta moralnie dwuznaczna, otrzymuje prawo do własnej historii.

Największą siłą tego tomu jest język, inteligentny, zdyscyplinowany, pełen literackiego sznytu. Dehnel potrafi jednym zdaniem zbudować napięcie. A jednak nie o intrygę tu chodzi, lecz o człowieka.

„Historie łajdackie” to lektura, która wciąga atmosferą i zostawia czytelnika z pytaniami o winę i wolność, o miłość i jej granice, ale też o to, jak bardzo jesteśmy odpowiedzialni za własne wybory i na ile kształtują nas miejsca, w których przyszło nam żyć.

To Dehnel roniczny, elegancki, precyzyjny, a zarazem, paradoksalnie,która kojący. Bo nawet jeśli opowiada o przekroczeniach, robi to z literacką klasą, która przywraca wiarę w siłę dobrze opowiedzianej historii.

Czytanie opowiadań to zawsze dla mnie forma relaksu. Powrót do krótszej formy pozwala zatrzymać się, wejść w cudzy świat na chwilę, bez zobowiązań wieluset stron. I choć utwory Jacka Dehnela często są poetyckie, wielowymiarowe i mają wiele znaczeń, to jednak dają osobliwe wytchnienie.

„...

Rozwiń

Zwiń

Dzięki temu, że Quicksilvera przeczytałam w polowie stycznia, mogłam przeczytać jedną część po drugiej, bez bolesnych przerw i snucia domysłów miesiącami. A że od zmysłowego romantasy absolutnie nie stronię, ta historia zachwyciła mnie bez reszty i kupiła w całości sercem.

Brimstone to opowieść wielowymiarowa, w której warstwa polityczna, magiczna i emocjonalna splatają się w nierozerwalną całość. Saeris Fane jako królowa Dworu Krwi nie jest jednowymiarową władczynią z koroną na głowie i chłodnym spojrzeniem. To bohaterka rozdarta między obowiązkiem a własnymi pragnieniami, między siłą a kruchością. Przemiana, która daje jej moc, jednocześnie odbiera bezpieczeństwo, a cena władzy okazuje się wyższa, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Ten wewnętrzny konflikt nadaje fabule głębi i sprawia, że każda jej decyzja ma ciężar.

Równie fascynujący jest Kingfisher, wojownik zahartowany w bitwach, a jednak bezbronny wobec uczuć i lojalności. Jego wyprawa do Zilvaren, pełna niebezpieczeństw i napięć, to nie tylko misja polityczna, ale także podróż przez własne granice. Relacja między nim a Saeris pulsuje emocjami, namiętnością, tęsknotą, gniewem i oddaniem. To romantasy w najlepszym wydaniu, zmysłowe i intensywne.

Ogromnym atutem powieści jest znakomicie zbudowane uniwersum. Autorka z drobiazgowością i konsekwencją piętrzy kolejne mury fabuły, w postaci miast, dworów i krain, ale też intryg, zależności i sekretów. Świat Yvelii żyje, ma swoją historię, politykę, hierarchię i zagrożenia, które czają się nie tylko w mroku, ale i w ludzkich ambicjach. Magiczna otoczka pełna sulfurium, merkurium, pradawnych mocy i tajemnic nadaje tej historii aurę niepokoju i niezwykłości.

Bohaterowie są pełni sprzeczności, ale to właśnie czyni ich tak prawdziwymi. Są charakterni, dzielni, momentami uparci, a czasem bezradni. Popełniają błędy, walczą z własnymi słabościami i uczą się konsekwencji swoich wyborów. Są bohaterami z krwi i kości.

Wszystko to podane jest przystępnie, zrozumiale i co równie ważne, bardzo przyjemne w odbiorze. Styl autorki płynie gładko, pozwalając zanurzyć się w historii bez potykania się o przesadną kwiecistość czy zbędne komplikacje. To literatura, która wciąga i nie pozwala się odłożyć.

Brimstone to romantasy z rozmachem, pełne ognia, mroku i namiętności. To opowieść o władzy, która kosztuje więcej, niż się wydaje, o miłości wystawionej na próbę i o świecie stojącym na krawędzi zagłady. Intensywna, dopracowana i emocjonalnie angażująca, czyli dokładnie taka, jakiej oczekuję od tego gatunku.

Dzięki temu, że Quicksilvera przeczytałam w polowie stycznia, mogłam przeczytać jedną część po drugiej, bez bolesnych przerw i snucia domysłów miesiącami. A że od zmysłowego romantasy absolutnie nie stronię, ta historia zachwyciła mnie bez reszty i kupiła w całości sercem.

Brimstone to op...

Rozwiń

Zwiń