Patronat Patronat Szepty odwagi, trudy codzienności i wiara w lepsze jutro.
Czasem trzeba przebyć długą drogę prowadzącą przez cierpienie, lęk i tęsknotę, by odnaleźć kogoś, kto da nam nadzieję. Marcjanna, kobieta z przeszłością, w końcu otwiera serce na nową miłość.Uczucie to dojrzewa w cieniu dramatycznych wydarzeń. Jej syn zostaje porwany i życie rodziny w jednej chwili rozpada się jak domek z kart.
Targany koszmarami wojny Eustachy postanawia szukać ratunku u najlepszego lekarza w Krakowie. W Alinie odnajduje nie tylko ukojenie, ale i światło, które rozprasza jego wewnętrzny mrok – nawet jeśli nadal nie wierzy, że zasługuje na miłość.
Weronika, matka licznej gromady dzieci, uwięziona jest w małżeństwie pozbawionym ciepła i zrozumienia. Niesłyszana, niedoceniana, samotnie dźwiga ciężar codzienności. Gdy zostaje doprowadzona na skraj rozpaczy, szuka pomocy u Aliny. Czy zielarka będzie w stanie uleczyć nie tylko ciało, ale i duszę? I czy Weronika odnajdzie siłę, by zawalczyć o siebie?
Szukamy ofert..."Kobiety niezłomnego ducha" są czwartym tomem sagi Sandomierskie Wzgórza, gdzie Edyta Świętek ponownie zabiera nas do Sandomierza i w rejony Gór Pieprzowych. Autorka, jak ma to w zwyczaju, należycie zadbała o realia historyczne i sytuację polityczną związane z dwudziestoleciem międzywojennym (choć w tej części zauważalnie jest tego mniej). Interesująco ukazane zostało życie miasta, przywary mieszczan z ich problemami i radościami. Tradycje, obrzędy, kuchnia i hierarchia w społeczeństwie - idealnie oddany klimat tamtych czasów. W dalszym ciągu śledzimy losy sióstr: Aliny i Marcjanny. Ale poznajemy również nową postać. To Weronika. Każda z kobiet potrafi zawalczyć o siebie. Widzimy, jak duża siła i odwaga w nich drzemie. Ważną rolę odgrywa tu ich wzajemne wsparcie. Edyta Świętek ukazała zależność kobiety od mężczyzny w tamtych trudnych czasach. Kobiety zdecydowanie nie miały łatwego życia. Obowiązki domowe, dzieci, praca na roli... Ich praca była niezauważana i niedoceniana przez mężczyzn. Nawet nie myśleli o tym, by im w jakikolwiek sposób pomóc. Mało tego. Były przez nich nieszanowane. Ale musiały dawać radę, by sprostać męskim oczekiwaniom. Gdzie w tym wszystkim ich potrzeby i pragnienia? "Nie rozpuściłam Anuli. Ona już jest taka z urodzenia. Musi się wygadać, a nawet wykrzyczeć. Natury nie da się uciszyć. A jeśli się to robi przemocą, to kobieta staje się bezwolna jak kukła i bardzo nieszczęśliwa. Wiadomo, że pyskaty ma w życiu łatwiej, a pokornemu zawsze wiatr w oczy." W poprzedniej części autorka uspokoiła akcję, a ja czułam, że to może być cisza przed burzą, gdyż bohaterowie posiadają mocne charaktery. Byłam wręcz pewna, że jeszcze pokażą, na co ich stać. I tak też się stało. Emocji było sporo. Bohaterowie przechodzą od strachu i bólu po nadzieję i wiarę w lepsze jutro. Autorka podejmuje się trudnych tematów: porwania, traumy wojennej, okresu okołomenopauzalnego, syndromu DDA czy poczucia samotności wśród bliskich ludzi. Wydaje się, że remedium na wszelkie problemy może być miłość, przyjaźń i obecność drugiego człowieka. Czy z takim zapleczem można zawalczyć o siebie? Czy uwierzą, że życie ma im jeszcze coś do zaoferowania? "We własnym odczuciu była złą, występną kobietą, ponieważ nie potrafiła pogodzić się z rolą, jaką wyznaczało jej życie. Chciała odwrócić naturalny porządek rzeczy. Zburzyć go i poukładać na nowo." "Kobiety niezłomnego ducha" to porywająca, poruszająca, przepełniona ciepłem powieść o sile kobiety i jej odwadze, by przetrwać, zmaganiach z codziennością w cieniu trudnych czasów, otwieraniu się na nową miłość i wciąż niegasnącej nadziei. To historia o tym, że nigdy nie wolno się poddawać. Czy potraficie dobrze słuchać? Ta książka i jej bohaterki potrzebują, byście je wysłuchali.
1948 
1948 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Kobiety niezłomnego ducha
Im dalej w las, tym niestety gorzej. Czwarta część serii i... znów to samo. Przemoc w rodzinie, niepewność co do miłości, wątek kryminalny i wątek erotyczny. Z części na część robi się niestety coraz wulgarniej.
Im dalej w las, tym niestety gorzej. Czwarta część serii i... znów to samo. Przemoc w rodzinie, niepewność co do miłości, wątek kryminalny i wątek erotyczny. Z części na część robi się niestety coraz wulgarniej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZawsze, gdy skończę czytać serię/cykl jestem z siebie bardzo dumna. Nie ukrywam, że trudno rozstać się z bohaterami, jednak poznać ich opisane losy w pełni to dla mnie ogromny sukces. Tym bardziej że wybór książek do czytania jest ogromny, a ostatnimi czasy ja także dokładam cegiełkę do literatury.
Byłam przekonana, iż #sandomierskiewzgórza to pojedyncza powieść, jakież było moje zdziwienie, gdy po zakończeniu tomu okazało się, że jestem zmuszona czekać na kolejny… doszło do pięciu. Każdy ciekawy, dopracowany, obrazowy.
4. #kobietyniezłomnegoducha
5. #siłamęskiegohonoru
Ostatni tom dopowiada historię, kończy przygody, zamyka trudne sprawy z przeszłości. Autorka nie wygładza bohaterów, nie idealizuje poczynań. Prosto, zgodnie z ówczesnymi nastrojami i wychowaniem społecznym kreśli sagę o mieszkańcach miasteczka na początku XX wieku.
Emocjonalna opowieść o życiu:
• ludzkiej winie,
• miłości - romantycznej i rodzinnej,
• współczuciu i akceptacji,
• drugich szansach.
Dużo w powieści poświęcone jest opisom roli kobiety w zbiorowości ludzkiej. Jej niby upadek, wina i brak możliwości, która z perspektywy męskiej, jest potwierdzeniem siły oraz możliwości.
Jestem ogromną fanką literatury umiejscawianej na początku ubiegłego wieku. Uczę się zwyczajów, poglądów, staram zrozumieć, czym kierowali się ludzie, podejmując decyzje. Wiedząc, skąd pochodzimy, wiemy, kim jesteśmy.
Zawsze, gdy skończę czytać serię/cykl jestem z siebie bardzo dumna. Nie ukrywam, że trudno rozstać się z bohaterami, jednak poznać ich opisane losy w pełni to dla mnie ogromny sukces. Tym bardziej że wybór książek do czytania jest ogromny, a ostatnimi czasy ja także dokładam cegiełkę do literatury.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toByłam przekonana, iż #sandomierskiewzgórza to pojedyncza powieść, jakież...
Wspaniała jak wszystkie powieści pani Edyty.Pożarłam i chcę jeszcze
Wspaniała jak wszystkie powieści pani Edyty.Pożarłam i chcę jeszcze
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiężko odłożyć bo to piękna historia...
Ciężko odłożyć bo to piękna historia...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo dobrze się czyta. Już nie mogę doczekać się piątej części.
Bardzo dobrze się czyta. Już nie mogę doczekać się piątej części.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Kobiety niezłomnego ducha” to czwarta część „Sandomierskich Wzgórz”. Marcjanna otwiera serce na nową miłość. Uczucie to dojrzewa w cieniu dramatycznych wydarzeń. Eustachy szuka ratunku u najlepszego lekarza w Krakowie, a w Alinie odnajduje ukojenie. Weronika, matka licznej gromady dzieci, uwięziona w małżeństwie pozbawionym ciepła i zrozumienia, szuka pomocy u Aliny. Trudne to były czasy dla kobiet, które rezygnowały z siebie, by zadowolić wszystkich dookoła.
„Kobiety niezłomnego ducha” to czwarta część „Sandomierskich Wzgórz”. Marcjanna otwiera serce na nową miłość. Uczucie to dojrzewa w cieniu dramatycznych wydarzeń. Eustachy szuka ratunku u najlepszego lekarza w Krakowie, a w Alinie odnajduje ukojenie. Weronika, matka licznej gromady dzieci, uwięziona w małżeństwie pozbawionym ciepła i zrozumienia, szuka pomocy u Aliny....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWcześniejszy tom zakończył się jakby plagą nieszczęść dla postaci z książki. Każdemu coś nie wyszło, ktoś umarł, zachorował albo stracił majątek, czy też kogoś do kochania. Dosłownie jakby plaga przeszła od połowy treści i w sumie zostaliśmy pozostawieni w sporych nerwach, bo niewiele wskazywało na to, że cokolwiek zmieni się na plus. Jednak, kiedy zaglądamy do owej pozycji widzimy, że coś w naturze postaci nakazuje im odnaleźć to szczęście, choćby rozpoczynając dzień chwilą ciszy i spokoju dla siebie. Kobiety marzą tutaj o pięknym życiu, nawet nam je opisują, jednak same na końcu niepotrzebnie negują to, co wydawało im się piękne. Czują się niewystarczające, zmęczone i obarczone błędami, które czasami nawet bardziej w sobie podsycają. To dzieje się u kilku bohaterów, gdyż zaglądamy prze firanki do sypialni wielu postaci. Autorka stworzyła świat wielu osób, ich potknięć, zmęczenia macierzyństwem, nietrafnych decyzji, nieodpowiednich połączeń czy też wyrzutów sumienia. Niby chcieli być szczęśliwi, ale uważali, że owe błogosławieństwo jest nie dla nich. Myślę, że pod tym kontem wielu czytelników pokiwa głową i utwierdzi się tylko, że nie są sami, że jest ktoś, kto ma gorzej. Choć może ucieszą się z czasów w jakich żyją, że teraz kobiety mają więcej do powiedzenia niż mężczyźni. Dobrym tematem i smutnym jednocześnie było ukazanie jak młode osoby bardzo poważnie podchodzą do życia i przez to czują się skrzywdzone. Zamiast mówić i wydać z siebie złości, milczą dokładając sobie niepochlebnych myśli. Wszelkie rozmowy w dobrej wierze, ale przepełnione złośliwościami, przechodzą na czytelnika. Niby widzimy w tym zrozumienie, ale zbyt mocny nacisk na przeginanie i wyżywanie się na innych sprawia, że w nas również podnosi się ciśnienie. W ogóle miałam wrażenie, że przewijał się tutaj temat nie tyle braku wyjścia, lecz utwierdzania się w złych przekonaniach, jakby samobiczowanie. Później składają jednak obietnice, że się zmienią. Poszukują ratunku będąc na skraju wyczerpania psychicznego. Temat zielarki był dla mnie czasem na uśmiech i obietnicę szczęścia.
W dużej mierze to tom o kobietach, ich troskach, problemach w małżeństwie, wychowywaniu dzieci i braku takiej wolności. Z pewnością znajdzie uznanie wielu kobiet, jednak pamiętajcie, że tomy są kontynuacją poprzednich wydarzeń i pomimo początku, który skraca poprzednie wydarzenia, warto jednak wejść w sagę od momentu, kiedy to wszystko się zaczęło. Wtedy wbijecie się w rytm i podejmiecie decyzję, czy wasze spojrzenie na świat pokrywa się z wyobrażeniem tego w książce. Jeśli wasza odpowiedź będzie twierdząca, to reszta popłynie już sama:-)
Jest tutaj wiele postaci, ale na spokojnie wiemy o kogo chodzi, o ile znacie tomy wcześniejsze. Autorka ma dar do przenoszenia nas do przeszłości. Szanuje to i dlatego doceniam to punktacją:-)
Wcześniejszy tom zakończył się jakby plagą nieszczęść dla postaci z książki. Każdemu coś nie wyszło, ktoś umarł, zachorował albo stracił majątek, czy też kogoś do kochania. Dosłownie jakby plaga przeszła od połowy treści i w sumie zostaliśmy pozostawieni w sporych nerwach, bo niewiele wskazywało na to, że cokolwiek zmieni się na plus. Jednak, kiedy zaglądamy do owej pozycji...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę jak reportaż o tamtych czasach
Trochę jak reportaż o tamtych czasach
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzyznam szczerze, że ten tom pomimo, że poświęcony jest kobietom, ich żelaznej sile, miłości, pracowitości ponad siły jakoś najmniej mnie zaciekawił. W tamtych czasach kobiety łatwo nie miały, rodząc kolejne dzieci, zajmując się domem i całym obejściem. Trudne to były czasy zwłaszcza dla nich, które zazwyczaj rezygnowały z siebie by zadowolić wszystkich dookoła. Polecam
Przyznam szczerze, że ten tom pomimo, że poświęcony jest kobietom, ich żelaznej sile, miłości, pracowitości ponad siły jakoś najmniej mnie zaciekawił. W tamtych czasach kobiety łatwo nie miały, rodząc kolejne dzieci, zajmując się domem i całym obejściem. Trudne to były czasy zwłaszcza dla nich, które zazwyczaj rezygnowały z siebie by zadowolić wszystkich dookoła. Polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietny kolejny tom o losach Aliny i Marcjanny. Życie sióstr wyszło na prostą. Niekwestionowaną bohaterką tego tomu jest Weronika Skoczylas. Jej historia daje wiarę i optymizm by pokonywać życiowe trudności.
Świetny kolejny tom o losach Aliny i Marcjanny. Życie sióstr wyszło na prostą. Niekwestionowaną bohaterką tego tomu jest Weronika Skoczylas. Jej historia daje wiarę i optymizm by pokonywać życiowe trudności.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to