Złudzenie gracza

Oceny wystawione chyba przez znajomych, bo jak czytam, że książka (a dodam, że to grube tomiszcze) trzyma non stop w napięciu, a sam ledwo dotrwałem do końca to nie sposób myśleć inaczej.
Po drugi tom sięgnąłem zachęcony częścią pierwszą która co prawda jakaś wybitna nie była, ale na swój sposób wciągająca. Druga książka niestety przegadana o... dżizas, tak bardzo o niczym, że już zapomniałem. Długie, nudne opisy zdarzeń i historii z życia bohatera tylko nie samej akcji czy istotnych dla sprawy wydarzeń. Większość książki brzmi jak opis z życia randomowego NPC-ta :) a sama akcja właściwa zajmuje... 1/5 książki.
Wiem, że w planach jest 3 część, niestety w tempie powstawania książek i sugerując się tymi dwoma pozycjami rozwoju pisarskiego autora, wnioskuję, że i trzecia nie będzie przełomem.

Oceny wystawione chyba przez znajomych, bo jak czytam, że książka (a dodam, że to grube tomiszcze) trzyma non stop w napięciu, a sam ledwo dotrwałem do końca to nie sposób myśleć inaczej.
Po drugi tom sięgnąłem zachęcony częścią pierwszą która co prawda jakaś wybitna nie była, ale na swój sposób wciągająca. Druga książka niestety przegadana o... dżizas, tak bardzo o...

Po pierwszej części byłam szalenie zawiedziona, że nie ma kontynuacji. Jak tylko druga część wyszła, wzięłam się za czytanie (na tyle, na ile pozwalał mi mój niemowlak) i zajęło mi to strasznie długo, bo ibsama powieść jest bardzo obszerna.

Najpierw minusy: intryga jest tak skomplikowana i wielowątkowa, że szybko mozna się pogubić i zmęczyć.

Plusy: w końcu bohater kryminału, który prowadzi jakieś życie osobiste poza pracą (wbrew pozorom, to teraz kompletna rzadkość). Poza tym atmosfera zgęstniała w porównaniu do poprzedniej książki, i dzieje się więcej, mroczniej i ciekawiej.

Takich młodych nowych twórców nam potrzeba :)

Po pierwszej części byłam szalenie zawiedziona, że nie ma kontynuacji. Jak tylko druga część wyszła, wzięłam się za czytanie (na tyle, na ile pozwalał mi mój niemowlak) i zajęło mi to strasznie długo, bo ibsama powieść jest bardzo obszerna.

Najpierw minusy: intryga jest tak skomplikowana i wielowątkowa, że szybko mozna się pogubić i zmęczyć.

Plusy: w końcu bohater...

Książkę przeczytałem jakiś czas temu i od razu zaznaczę – trudno pamiętać wszystkie szczegóły fabuły, ale całościowe wrażenie pozostało bardzo dobre. To historia, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do końca.

„Złudzenie gracza” poleciłbym szczególnie tym, którzy lubią połączenie kryminału, thrillera i wciągających wątków obyczajowych. Autor świetnie pokazuje, jak cienka jest granica między pracą, ambicją a ryzykiem osobistym – a bohater balansuje na niej z niezwykłą precyzją.

Szczególnie interesująco przedstawione są mechanizmy manipulacji i cyniczne zagrania w świecie polityki i biznesu, a także wpływ tych działań na życie prywatne bohatera. Wszystko to podane w sposób realistyczny, ale jednocześnie bardzo przystępny, dzięki czemu książka nie jest jedynie thrillerem, ale też swoistym studium charakterów i decyzji.

Czytając, można poczuć napięcie prawie jak w filmie sensacyjnym – momentami trudno było mi odłożyć książkę na bok. Dodatkowo, mimo dramatyzmu i poważnych tematów, lektura daje też przestrzeń do refleksji nad tym, jak łatwo iluzje i ambicje mogą zawładnąć naszym życiem. Co ciekawe, tematy związane z ryzykiem, grą i manipulacją mogą zainteresować również osoby, które śledzą świat bezpiecznej rozrywki online – warto choćby sprawdzić listę legalnych kasyn internetowych, pl.polskiekasynohex.org
, gdzie równie istotne są zasady, przejrzystość i odpowiedzialność.

Podsumowując – książka naprawdę warta czasu, jeśli ktoś szuka historii pełnej napięcia, zaskakujących zwrotów akcji i bohatera, którego decyzje trzymają w napięciu do ostatniej strony.

Książkę przeczytałem jakiś czas temu i od razu zaznaczę – trudno pamiętać wszystkie szczegóły fabuły, ale całościowe wrażenie pozostało bardzo dobre. To historia, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do końca.

„Złudzenie gracza” poleciłbym szczególnie tym, którzy lubią połączenie kryminału, thrillera i wciągających wątków obyczajowych. Autor...

"Złudzenie gracza" to świetny, dopracowany w każdym szczególe kryminał. Michał Kuzborski ma wyjątkowy talent do tworzenia historii, które wciągają od pierwszych stron — jest akcja, napięcie, humor i sporo życiowych obserwacji. Bohaterowie są autentyczni, dialogi naturalne, a fabuła trzyma tempo mimo sporej objętości książki. Moim zdaniem "Złudzenie gracza" jest jeszcze lepsze, od i tak bardzo dobrej pierwszej części, czyli od "Paradoksu kłamcy".

Zdecydowanie polecam!

"Złudzenie gracza" to świetny, dopracowany w każdym szczególe kryminał. Michał Kuzborski ma wyjątkowy talent do tworzenia historii, które wciągają od pierwszych stron — jest akcja, napięcie, humor i sporo życiowych obserwacji. Bohaterowie są autentyczni, dialogi naturalne, a fabuła trzyma tempo mimo sporej objętości książki. Moim zdaniem "Złudzenie gracza" jest jeszcze...

Pierwszy tom serii, czyli Paradoks kłamcy, był dla mnie miłym zaskoczeniem. Oceniłam go na 7 gwiazdek, bo z jakiegoś, dziś już nie zrozumiałego dla mnie powodu, spodziewałam się kryminału a trafiłam na thriller obyczajowy z kryminalną posypką.
W przypadku Paradoksu gracza wiedziałam już z grubsza, czego mogę się spodziewać i cóż, dostałam to i to z nawiązką.
Ciekawa, trzymająca w napięciu fabuła, rewelacyjnie zbudowane postaci, spójne wątki, świetny, naturalny żywy język i właściwie wszystko, czego potrzebuje tego typu powieść, żeby błyskawicznie stać się bestsellerem.
A tymczasem widzę 15 opinii i 24 oceny - tak dobrze piszący autorzy powinni być szeroko reklamowani. Powieściom rozrywkowym (thriller/kryminał/obyczaj) brakuje tej lekkości i świeżości, którą dostajemy w książkach Michała Kuzborskiego.
Mam tylko nadzieję, że na trzeci tom nie trzeba będzie długo czekać, bo, do cholery, chciałabym się w końcu dowiedzieć kto to mówi 😉

Pierwszy tom serii, czyli Paradoks kłamcy, był dla mnie miłym zaskoczeniem. Oceniłam go na 7 gwiazdek, bo z jakiegoś, dziś już nie zrozumiałego dla mnie powodu, spodziewałam się kryminału a trafiłam na thriller obyczajowy z kryminalną posypką.
W przypadku Paradoksu gracza wiedziałam już z grubsza, czego mogę się spodziewać i cóż, dostałam to i to z nawiązką.
Ciekawa,...

Długo Michał Kuzborski kazał nam czekać na kontynuację Paradoksu kłamcy. Wszyscy, którzy polubili S. i mecenasa Żabotę musieli wykazać się anielską cierpliwością, ale za to dostali finalnie konkretnych gabarytów powieść pt. Złudzenie gracza. Oczywiście istniało ryzyko, że przy tej objętości pojawią się dłużyzny, ale ciekawość zwyciężyła z obawą. I całe szczęście.

Choć Kuzborski powraca do znanych nam bohaterów, zdarzenia, które rozegrały się w Paradoksie kłamcy są już przeszłością i nie mają wpływu na obecną fabułę. Jest to informacja istotna dla tych, którzy obawiają się, że po tylu latach niewiele już pamiętają z lektury i obawiają się, czy przez to nie będzie ona przystępna. Myślę jednak, że historia przedstawiona w Złudzeniu... jest na tyle odrębna, że mogą po nią sięgnąć też zupełnie nowi odbiorcy, którzy jeszcze S. i Żaboty nie znają, a również będą dobrze się bawić.

Historia zaczyna się względnie niewinnie, bo od małej infiltracji kursu prowadzonego przez samozwańczego anioła podrywu, czyli mężczyzny, który umiejętność uwodzenia przekuł w biznes. S., jak na PR-owca przystało, pracuje dla byłego piłkarza, któremu Anioł poderwał dziewczynę i teraz chce rywala zniszczyć i upokorzyć. Jednak to dopiero początek równi pochyłej, po której z impetem stoczy się S. ku znacznie poważniejszym kłopotom. Bo jeśli twoje działania krzyżują się z biznesem, polityką i działalnością przestępczą, to jesteś w prawdziwym bagnie i możesz tylko w panice szukać czegoś, czego się możesz uchwycić.

Autor świetnie kreuje protagonistę, stawiając po części na jednostkowe cechy, które go charakteryzują, ale przez wzgląd na praktyczny brak imienia robiąc z niego kogoś na kształt everymana czy też działającej zza kulis persony. S. ma swoje mocne i słabe strony, błyska inteligencją i robi głupoty, ale nawet gdy działa na granicy prawa, ma dobre intencje i budzi sympatię. Dzięki tej mieszance cech i wybitnemu talentowi do pakowania się w kłopoty, S. wzbudza emocjonalne zaangażowanie czytelnika wobec własnej osoby i świetnie sprawdza się w roli protagonisty.

Historia może i zaczyna się niespiesznie, ale kiedy odpala się pierwszy fajerwerk, zaczyna się prawdziwa reakcja łańcuchowa. Akcja przyspiesza i ze sceny na scenę odkrywa kolejne warstwy wielopoziomowej intrygi. W fabule skrzyżują się drogi małego i większego biznesu, polityki i zorganizowanej przestępczości. Z rynku szkoleniowego dla uwodzicieli wpadniemy wprost za kulisy gier hazardowych, a w całej tej kołomyi S. próbować jeszcze będzie posklejać sprawy osobiste, które również rozchodzą się jak szwy w starej koszuli.

Mimo objętości, książka jest tak dynamiczna i wciągająca, że nie odczuwa się znużenia, a jednocześnie autor na tyle umiejętnie balansuje tempo akcji, żeby podsycać napięcie, ale nie popaść w zadyszkę. Utrzymuje w ryzach wszystkie prowadzone wątki i spleść z nich interesującą całość bez luźnych nici. Nie mam wrażenia, że książka jest przegadana, raczej pełna zwrotów akcji i kolejnych niesamowitych "przygód", które sprawiają, że odbiorca doskonale się bawi.

W pewnym stopniu styl książek Kuzborskiego o S. i Żabocie przypomina mi sensacyjne oblicze twórczości Jakuba Ćwieka. Obaj autorzy doskonale rozumieją literaturę rozrywkową, w której splatają się wątki kryminalne i obyczajowe, moralny relatywizm postaci i szybka akcja oraz napięcie. Oczywiście Michał Kuzborski nie stara się nikogo kopiować, widać jednak, że z rozmysłem adaptuje gatunkowe schematy do indywidualnej historii.

To książka dobrze napisana, przemyślana i pomysłowa. A przy okazji całkiem wnikliwe spojrzenie na mechanizm hazardu i - niestety wciąż silne - powiązania biznesu, polityki i zorganizowanej przestępczości. Powieść czyta się z zapartym tchem i prawdziwą przyjemnością. I jak zwykle ciekawie odkryć, jak autor eksploruje tytuł.

Długo Michał Kuzborski kazał nam czekać na kontynuację Paradoksu kłamcy. Wszyscy, którzy polubili S. i mecenasa Żabotę musieli wykazać się anielską cierpliwością, ale za to dostali finalnie konkretnych gabarytów powieść pt. Złudzenie gracza. Oczywiście istniało ryzyko, że przy tej objętości pojawią się dłużyzny, ale ciekawość zwyciężyła z obawą. I całe szczęście.

Choć...

Pierwszy tom wspominam bardzo pozytywnie, przez co sięgając po drugą odsłonę miałem pewne oczekiwania, które zostały zaspokojone z nawiązką. Widać spory progres na wielu płaszczyznach. Dobrze opisane, złożone postacie, poprawnie językowo, wiele intrygujących wątków okraszonych momentami, w których szczerze można się uśmiechnąć. Ze zniecierpliwieniem czekam na następne dzieła autora, więc oby przerwa nie była tak długa!

Pierwszy tom wspominam bardzo pozytywnie, przez co sięgając po drugą odsłonę miałem pewne oczekiwania, które zostały zaspokojone z nawiązką. Widać spory progres na wielu płaszczyznach. Dobrze opisane, złożone postacie, poprawnie językowo, wiele intrygujących wątków okraszonych momentami, w których szczerze można się uśmiechnąć. Ze zniecierpliwieniem czekam na następne...

Niestety - lektura drugiej części męczy zamiast sprawić przyjemność, dziwne wątki, dziwne opisy, dłużyzna, po prostu dłużyzna... Ogólnie teraz tendencja jest taka - pisać, pisać, pisać - jak najwięcej, jak najrozwleklej - ale czy dużo znaczy dobrze? czy ilość przekłada się na jakość? Mnie ta powieść nie przekonała, zawiodłem się.

Niestety - lektura drugiej części męczy zamiast sprawić przyjemność, dziwne wątki, dziwne opisy, dłużyzna, po prostu dłużyzna... Ogólnie teraz tendencja jest taka - pisać, pisać, pisać - jak najwięcej, jak najrozwleklej - ale czy dużo znaczy dobrze? czy ilość przekłada się na jakość? Mnie ta powieść nie przekonała, zawiodłem się.

Długo trzeba było czekać na drugi tom, ale było to warte.
O dziwo, nie lubię polityki, a ta książka jest chyba najbliżej thrillera politycznego. Chociaż są także wątki kryminalne, obyczajowe.
Dobrze się czytało, czytelnik jest wciągnięty w fabułę od początkowych stron - a akcja galopuje.
Czekam na kolejny tom - mam nadzieję, ze nie kolejne pięć lat.
Bardzo polecam ;)

Długo trzeba było czekać na drugi tom, ale było to warte.
O dziwo, nie lubię polityki, a ta książka jest chyba najbliżej thrillera politycznego. Chociaż są także wątki kryminalne, obyczajowe.
Dobrze się czytało, czytelnik jest wciągnięty w fabułę od początkowych stron - a akcja galopuje.
Czekam na kolejny tom - mam nadzieję, ze nie kolejne pięć lat.
Bardzo polecam ;)

Jakie to dobre jest ...!

Jakie to dobre jest ...!