Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Biografia. Sumienie polskiego Kościoła

W wielkim skrócie ta biografia. Dziwna też naiwność KS. Tadeusza i podejście do polityki. Chociaż pod koniec życia wykazał się odwagą i stanął po właściwej stronie.

W wielkim skrócie ta biografia. Dziwna też naiwność KS. Tadeusza i podejście do polityki. Chociaż pod koniec życia wykazał się odwagą i stanął po właściwej stronie.

Przed przeczytaniem tej książki miałem pewne wątpliwości. Z jednej strony, jej główny bohater, ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski, był dla mnie prawdziwym autorytetem i człowiekiem, w którego wypowiedzi zawsze się wsłuchiwałem, a opinie bardzo ceniłem. Jego przedwczesna śmierć wiele osób (w tym mnie) napełniła smutkiem.
Z drugiej strony, autor książki, Tomasz Terlikowski, dziennikarz i publicysta, którego książki i artykuły swego czasu chętnie czytałem, ale w ciągu ostatnich kilku lat dokonał pewnie wolty światopoglądowej i zaczął wygłaszać opinie, które są dla mnie nie od zaakceptowania.

Z trzeciej strony, miałem świadomość, że Ś.P. ksiądz Tadeusz i redaktor Terlikowski często razem współpracowali, więc autor z całą pewnością jest osobą, która dobrze znała zmarłego w zeszłym roku kapłana.

Książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Rzetelnie przedstawia bogaty życiorys księdza Isakowicza-Zaleskiego, uwzględniając niemal wszystkie aspekty jego działalności. Przeczytamy tu o rodzinie księdza i jego ormiańskich korzeniach; o działalności w opozycji antykomunistycznej i prześladowaniu przez SB; o wielkim charytatywnym dziele księdza, jakim była Fundacja Św. Brata Alberta i Dom w Radwanowicach; o działalności publicystycznej i politycznej; o lustracji księży współpracujący z bezpieką i głośnej książce „Księża wobec bezpieki”, której wydanie sprawiło, że wiele osób (także duchownych) obrzucało księdza Tadeusza oszczerstwami i wyzwiskami; o sprawie arcybiskupa Stanisława Wielgusa i emocjach związanych z niedoszłym ingresem; o książce „Chodzi mi tylko o prawdę”, w której ksiądz Isakowicz-Zaleski ujawnił skalę działalności lobby homoseksualnego w Kościele w Polsce; i wreszcie o opiece, jaką kapłan otoczył rodziny wołyńskie, walce o godne upamiętnienie ofiar ukraińskich nacjonalistów oraz o zaangażowaniu w zwalczanie banderyzmu.

O ile przy większości tych spraw redaktor Terlikowski jedynie relacjonuje przebieg wydarzeń oraz działalność i opinie księdza Tadeusza na poszczególne tematy, to przy sprawie Ukrainy decyduje się wejść w polemikę z nieżyjącym kapłanem. Sprawa dotyczy greckokatolickiego arcybiskupa Szeptyckiego i jego rzeczywistego bądź domniemanego wsparcia dla UPA. Ksiądz Isakowicz-Zaleski był wielkim krytykiem Szeptyckeigo. Tomasz Terlikowski postanawia na łamach tej książki koniecznie udowodnić, że ksiądz Tadeusz mylnie oceniał hierarchę. Wydaje mi się to zabiegiem co najmniej słabym. Po pierwsze, przy innych sprawach autor zostawił czytelnikom możliwość osobistego ocenienia poglądów księdza Isakowicza-Zaleskiego, tutaj starał się wyłożyć wszystko w taki sposób, żeby nikt przypadkiem nie podzielał opinii księdza. Po drugie – jest to płomienna polemika z osobą, która z racji swojej śmierci nie może już wejść w dyskusję i obronić swoich racji.

Ten zgrzyt nie może jednak popsuć ogólnie dobrej opinii o książce. Osoby, które doceniały służbę księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego powinny sięgnąć po tę pozycję.

Przed przeczytaniem tej książki miałem pewne wątpliwości. Z jednej strony, jej główny bohater, ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski, był dla mnie prawdziwym autorytetem i człowiekiem, w którego wypowiedzi zawsze się wsłuchiwałem, a opinie bardzo ceniłem. Jego przedwczesna śmierć wiele osób (w tym mnie) napełniła smutkiem.
Z drugiej strony, autor książki, Tomasz Terlikowski,...