Incydenty

To opowiadania, z wiarą w tle, ale raczej szorstkie, męskie, brutalne chwilami. Mimo to dziękuję, że istnieje literatura i pisarze biorący pod pióro Bożą Rzeczywistość . Zawsze to dla mnie miód na serce, tak szczerze mam dość narzuconej i nieprawdziwej, sztucznej sekularności w twórczości współczesnych autorów!
Więcej Boga, ludzie , więcej Boga jest nam potrzebne!
Dziękuję pani Andrzeju, ze pan o Nim pisze.

To opowiadania, z wiarą w tle, ale raczej szorstkie, męskie, brutalne chwilami. Mimo to dziękuję, że istnieje literatura i pisarze biorący pod pióro Bożą Rzeczywistość . Zawsze to dla mnie miód na serce, tak szczerze mam dość narzuconej i nieprawdziwej, sztucznej sekularności w twórczości współczesnych autorów!
Więcej Boga, ludzie , więcej Boga jest nam potrzebne!...

Książka skłaniająca do refleksji, co jest bardzo ważne, niestety w formie, która dla mnie jest nie do przyjęcia. Bardzo swobodny język i styl, momentami wulgarny, co całkowicie mnie odrzuciło. Sądzę, że da się pisać o współczesnym katolicyzmie i problemach społecznych dużo lepiej.

Książka skłaniająca do refleksji, co jest bardzo ważne, niestety w formie, która dla mnie jest nie do przyjęcia. Bardzo swobodny język i styl, momentami wulgarny, co całkowicie mnie odrzuciło. Sądzę, że da się pisać o współczesnym katolicyzmie i problemach społecznych dużo lepiej.

To mój pierwszy kontakt z twórczością Andrzeja Horubały i nie żałuję. Zbiór kilku krótkich opowiadań. O czym? Dostrzegam wspólny mianownik chyba wszystkich bohaterów - gangrena ludzkiego życia, dotykająca ciała (niekiedy dosłownie) ale przede wszystkim ducha, moralności. Obraz ludzi zatraconych lub pogubionych, którzy podeptali lub odsunęli od siebie sferę duchową, religię, moralność, niegdysiejsze przekonania. Boga nie ma, jest seks, narkotyki, pieniądz, kariera, sukces. Efekt końcowy? No taki jak w przypadku gangreny, czyli amputacja samego siebie. Warto przeczytać, a ja liczę na opinie innych, czy mają podobne odczucia jak ja.
Pozdrawiam

To mój pierwszy kontakt z twórczością Andrzeja Horubały i nie żałuję. Zbiór kilku krótkich opowiadań. O czym? Dostrzegam wspólny mianownik chyba wszystkich bohaterów - gangrena ludzkiego życia, dotykająca ciała (niekiedy dosłownie) ale przede wszystkim ducha, moralności. Obraz ludzi zatraconych lub pogubionych, którzy podeptali lub odsunęli od siebie sferę duchową, religię,...

Cenię autora jako krytyka kultury, jednak jego opowiadania kompletnie mi się nie spodobały. Niby szokujące, ale zatrzymujące się w pół kroku. Niby o Bogu i jego nieobecności, ale ze zbytnim nabożeństwem. Niby o kryzysie relacji i wiary, ale wszystko to takie powierzchowne, jak wyhodowane w szklarni, a nie przez prawdziwe przeżycie i doświadczenie. Jakby autor dużo czytał o kryzysach wiary, relacji, ale nie czuć w tym życia.

Cenię autora jako krytyka kultury, jednak jego opowiadania kompletnie mi się nie spodobały. Niby szokujące, ale zatrzymujące się w pół kroku. Niby o Bogu i jego nieobecności, ale ze zbytnim nabożeństwem. Niby o kryzysie relacji i wiary, ale wszystko to takie powierzchowne, jak wyhodowane w szklarni, a nie przez prawdziwe przeżycie i doświadczenie. Jakby autor dużo czytał o...

Horubała, pisarz, producent i biznesmen, posługujący się sprawnie słowem, mający literacki słuch idealny, swym agresywnym, żywym językiem kreśli 7 opowiadań. Przesyconych naturalizmem społecznych obserwacji, brutalnych. Co jest w nich niezwykłego: obecność Boga. Z wyłączeniem, dwóch chyba najbardziej brutalnych, bo pozbawionych boskiego elementu opowiadań "Fryzjerka" i "Epizod", w pozostałych Bóg i wiara są w centrum narracji. Autor, stary literacki i biznesowy wyga, co swoje już przeżył, przemodlił i nagrzeszył, wskazuje, że mimo najbardziej okrutnych okoliczności, wszędzie jest Bóg. Mniej lub bardziej widoczny. To On olśniewa swoją żywą obecnością zakonnego narratora opowiadania "Mniszek" oślepiając go swoją Epifanią, to On ręką kobiety wymierza sprawiedliwość za krzywdę innej kobiety narratorowi w "Ptasi i zakonnicy", On wreszcie za sprawą modlitw wypalonego proboszcza doprowadza do szczęśliwego finału w "Mozaice."A tam gdzie autor o Nim milczy, w "Fryzjerce" i "Epizodzie" jest agresja, gwałt i życie oparte na grze interesów.

Horubała, pisarz, producent i biznesmen, posługujący się sprawnie słowem, mający literacki słuch idealny, swym agresywnym, żywym językiem kreśli 7 opowiadań. Przesyconych naturalizmem społecznych obserwacji, brutalnych. Co jest w nich niezwykłego: obecność Boga. Z wyłączeniem, dwóch chyba najbardziej brutalnych, bo pozbawionych boskiego elementu opowiadań...