Czekałam na Ciebie

Czasem trafia się książka, która nie tylko opowiada historię, ale dotyka czegoś bardzo osobistego. „Czekałam na ciebie” Magdaleny Krauze to właśnie taka opowieść. Delikatna, pełna emocji, a jednocześnie prawdziwa do bólu.

To historia o tęsknocie, nadziei i o tym, że życie pisze dla nas scenariusze, których sami nigdy byśmy nie wymyślili. Czytając, miałam wrażenie, jakby ktoś ubrał w słowa myśli, które trudno czasem wypowiedzieć na głos. To jedna z tych książek, przy których zatrzymujesz się na chwilę, żeby odetchnąć… albo otrzeć łzę.

Najbardziej poruszyła mnie autentyczność emocji — nic nie było tu przesadzone, wszystko płynęło naturalnie. To opowieść o czekaniu — nie tylko na kogoś, ale też na siebie, na właściwy moment, na odwagę.

Jeśli szukacie historii, która otuli, wzruszy i zostawi w sercu coś ciepłego — zdecydowanie polecam. 🤍

Czasem trafia się książka, która nie tylko opowiada historię, ale dotyka czegoś bardzo osobistego. „Czekałam na ciebie” Magdaleny Krauze to właśnie taka opowieść. Delikatna, pełna emocji, a jednocześnie prawdziwa do bólu.

To historia o tęsknocie, nadziei i o tym, że życie pisze dla nas scenariusze, których sami nigdy byśmy nie wymyślili. Czytając, miałam wrażenie, jakby...

Są książki, które się czyta, i są takie, które się przeżywa pomiędzy codziennymi sprawami. „ Czekałam na ciebie” należały do tej drugiej kategorii. Czytałam ją fragmentami – między herbatą, ciszą wieczoru i własnymi myślami – i mam wrażenie, że ta historia właśnie tak „wchodzi” najlepiej.
Nie zapamiętałam tej historii przez konkretne wydarzenia. Została we mnie raczej jako stan emocjonalny. To książka o tym szczególnym rodzaju czekania, kiedy niby żyje się dalej, ale wewnętrznie wszystko krąży wokół jednego punktu. O tym, jak łatwo utknąć pomiędzy „jeszcze” a „już nigdy” – i jak bardzo potrafi to zmęczyć.
Często miałam wrażenie, że autorka nie tyle opowiada historię, co zapisuje myśli, które zwykle przychodzą nocą. Bez patosu, bez prób wzruszania na siłę. Magdalena Krauze pisze tak, jakby ufała czytelnikowi – że sam dopowie sobie emocje, że odnajdzie własne sensy w niedopowiedzeniach. I to właśnie odróżnia tę powieść od wielu podobnych. Ta książka niczego nie obiecuje. Nie daje łatwych odpowiedzi, nie zapewnia, że cierpliwość zawsze zostanie nagrodzona. Zamiast tego pokazuje, że samo czekanie też jest doświadczeniem, które coś w nas zmienia – czasem wzmacnia, czasem odbiera złudzenia.
„Czekałam na ciebie” nie jest książką, którą poleciłabym każdemu. Ale jeśli ktoś jest w momencie refleksji, zawieszenia albo po prostu lubi historie, które bardziej się czuje niż ocenia – to jest dobry wybór:)

Są książki, które się czyta, i są takie, które się przeżywa pomiędzy codziennymi sprawami. „ Czekałam na ciebie” należały do tej drugiej kategorii. Czytałam ją fragmentami – między herbatą, ciszą wieczoru i własnymi myślami – i mam wrażenie, że ta historia właśnie tak „wchodzi” najlepiej.
Nie zapamiętałam tej historii przez konkretne wydarzenia. Została we mnie raczej jako...

Historia dla tych, którzy chcą przeczytać o przeznaczeniu, miłości z nutką humoru i walce o swoje szczeście.

Historia dla tych, którzy chcą przeczytać o przeznaczeniu, miłości z nutką humoru i walce o swoje szczeście.

SUPER

SUPER

15/2025

No i teraz nie wiem co mam myśleć.

Przez osiemdziesiąt procent tej książki, uważałam, że to bardzo przeciętne czytadełko. Nie mogłam nazwać tej historii nawet lekkim romansem, który pozwala odpocząć i się zrelaksować, bo mnie ta książka trochę znudziła. Uważałam, że potencjał był, ale nie został wykorzystany.
Historia mogła być naprawdę świetnie poprowadzona - ponowne spotkanie z facetem, w którym główna bohaterka kochała się gdy byli nastolatkami. On wraca po latach i - oczywiście - nie pamięta jej, nie wie kim jest ta kobieta, która tak mu się spodobała, teraz gdy są dorośli. To mogła być naprawdę świetna historia, a tym czasem większość książki to były rozterki głównej bohaterki, która zwyczajnie jest nudna i sama nie wie czego chce. Niby chce miłości ale jak coś się pojawia na horyzoncie to ona marudzi, wybrzydza i wymądrza się, jakby była nie wiadomo kim. Ponadto zabrakło mi emocji, których ja tak bardzo potrzebuję czytając. To wszystko było takie mdłe. Większość fabuły, w moim odczuciu była przedstawiona jak suche fakty będące czymś w rodzaju sprawozdania z zakupów w supermarkecie. Rozmowy głównych bohaterów nie miały głębi, której życzyłabym sobie w rozmowach ludzi, którzy już coś przeżyli i wiedzą czego chcą. Próby flirtu i zbliżenia się do siebie były co najmniej obciachowe. Żeby autorka przeznaczyła tyle słów i energii na opis uczuć Igora i Pauliny, co przeznaczyła na opis ich ubrań, a zwłaszcza jej, to może byłoby lepiej.

I po przeczytaniu/odsłuchaniu trzech czwartych tej książki, byłam pewna, że raczej nie sięgnę po drugą część.

Ale wtedy wydarzyła się kolacja w pizzerii. Nie chcę spojlerować, ale właśnie wtedy akcja nabrała tempa i poczułam się żywsza. Pomyślałam, że może jednak coś z tego będzie.

Ostatecznie autorka skończyła w takim momencie, że sięgnęłam po drugą część. Muszę się dowiedzieć, czemu wyszło tak jak wyszło.

Ale chciałabym jeszcze wrócić do wydarzeń, które miały miejsce po tej kolacji. Nie chcę wchodzić w szczegóły, bo może ktoś czytając to będzie miał prawdziwą frajdę z odkrywania tego, ale ja na przykład jestem rozczarowana rozmową Pauliny z mamą, gdy dziewczyna poszła jej się pożalić. W postawie mamy zabrakło mi głębi, która uważam powinna być, gdy przyszła do niej córka z opowieścią, że te rzeczy które dręczyły ją w liceum, teraz nie jako wróciło ich echo. Nie dostaliśmy tego, rozmowa była dość płytka, ogólnikowa, a rodzicielka mniej więcej zbyła córkę machnięciem ręki, że och nie przesadzaj. Ja tak to widzę. Może autorka miała taki zamysł, żeby nie wdawać się za bardzo w szczegóły, emocje bo to literatura obyczajowa a nie dramat, ale ja mam jakiś niedosyt.

Podsumowując, końcówka uratowała te historię. Moja ocena z przeciętnej, podniosła się na dobrą.

15/2025

No i teraz nie wiem co mam myśleć.

Przez osiemdziesiąt procent tej książki, uważałam, że to bardzo przeciętne czytadełko. Nie mogłam nazwać tej historii nawet lekkim romansem, który pozwala odpocząć i się zrelaksować, bo mnie ta książka trochę znudziła. Uważałam, że potencjał był, ale nie został wykorzystany.
Historia mogła być naprawdę świetnie poprowadzona -...

Przeczytałam z polecenia. Tak jak nigdy bie czytam książek z polskimi realiami, ta byka całkiem niezła. Autorka nieźle przedstawiła główna bohaterkę, jednak Pauliny mają w sobie to coś.
Szybko się czyta, jednak przy takim zakończeniu trzeba od razu sięgnąć po kolejna część.

Przeczytałam z polecenia. Tak jak nigdy bie czytam książek z polskimi realiami, ta byka całkiem niezła. Autorka nieźle przedstawiła główna bohaterkę, jednak Pauliny mają w sobie to coś.
Szybko się czyta, jednak przy takim zakończeniu trzeba od razu sięgnąć po kolejna część.

Początek serii przy którym całkiem przyjemnie spędziłam czas. Jak to u Pani Madzi jest też spora dawka humoru i taki rodzinny ciepły klimat. Z chęcią sięgnę po kontynuację.

Początek serii przy którym całkiem przyjemnie spędziłam czas. Jak to u Pani Madzi jest też spora dawka humoru i taki rodzinny ciepły klimat. Z chęcią sięgnę po kontynuację.

„Z powodu tej całej sytuacji przeszłość znowu stanęła między nami i wszystko jakby wróciło do początków. Już nie jesteśmy tylko dwojgiem dorosłych ludzi, którzy mają się ku sobie. Teraz mamy cały ten głupi bagaż. I jeszcze kilka wzajemnych pretensji."
Booktour, czyli wędrująca książka, to wspaniała okazja dla każdego książkoholika, by odkryć autorów, których twórczości jeszcze nie znamy. Dzięki aga_zaczytana w moje ręce trafiła powieść Magdaleny Krauze „Czekałam na ciebie”. Poznajmy historię Pauliny i Igora.

„Pragnęłam miłości, która tka się z najdelikatniejszych nici zaufania i czułości. Chciałam kochać i być kochaną w sposób prawdziwy, gdzie słowo „kocham” ma swoje odzwierciedlenie w gestach i uczynkach."
Paulina Jabłońska, zastępczyni redaktora naczelnego w lokalnej gazecie, nie przypuszcza, że po odejściu jej przełożonego stanowisko obejmie… Igor. Ten sam Igor Gradecki, w którym w czasach liceum była zakochana. On jednak widział w niej jedynie „słonicę”, a uczucia dziewczyny się nie domyślał.
Czy spotkanie po latach sprawi, że serce Pauliny znów zabije mocniej na jego widok?
Czy Igor rozpozna w swojej zastępczyni dawną koleżankę?
Czy tym razem będzie wobec niej szczery, czy może niektóre sekrety pozostaną w cieniu?

„Może faktycznie powinnam już darować sobie marzenia o idealnym księciu żywcem wyjętym z książki o romantycznej miłości, który trafia w punkt swoim zachowaniem, każdym wypowiedzianym słowem, każdym spojrzeniem, a do tego jest przystojny, cudownie zbudowany, ma poczucie humoru i nie jest małostkowy… Ale czy byłabym szczęśliwa, robiąc coś wbrew swoim zasadom? A może to nie są żadne zasady? Może to tylko moje marzenia, które umieściłam na półce z zasadami, bo nie chcę z nich zrezygnować?"
To lekka, wciągająca historia, idealna na chwilę wytchnienia po ciężkim dniu. Opowieść nie tylko o tym, że młodzieńcze uczucie może przetrwać próbę czasu, lecz także o tym, że z przeszłością trzeba się rozliczyć, by móc pójść dalej. Autorka stworzyła bohaterów barwnych, różnorodnych, a dialogi – pełne emocji i humoru – nie raz wywołają uśmiech na twarzy czytelnika. Zakończenie natomiast sprawia, że od razu chce się sięgnąć po kolejną część…

„Z powodu tej całej sytuacji przeszłość znowu stanęła między nami i wszystko jakby wróciło do początków. Już nie jesteśmy tylko dwojgiem dorosłych ludzi, którzy mają się ku sobie. Teraz mamy cały ten głupi bagaż. I jeszcze kilka wzajemnych pretensji."
Booktour, czyli wędrująca książka, to wspaniała okazja dla każdego książkoholika, by odkryć autorów, których twórczości...

To było moje drugie spotkanie z twórczością autorki i już wiem ,że muszę nadrobić wszystkie powieści Powieść jest ciepła,otulająca ,taka do popołudniowej kawki,a zakończenie takie ,że chce się więcej. Przyjaźń koleżanek ze szkolnej ławy stanowi tło opowieści ,a tematem głównym jest życie Pauliny niegdyś klasowego ,,pączusia" i kujonki ,dziś zmienionej ,cenionej pani redaktor.Czy nowy szef będący jej niespełniona szkolną miłością rozpozna w niej dawną koleżankę? Jakie relacje połączą tych dwoje?Czy przeszłość zawsze nas dogoni czy też udaje się ją zostawić daleko za sobą?Czyta się bardzo przyjemnie,dialogi są świetne ,a bohaterowie bardzo dobrze wykreowani. Zakończenie pozostawiło we mnie niedosyt i ogromną ciekawość co dalej.Polecam

To było moje drugie spotkanie z twórczością autorki i już wiem ,że muszę nadrobić wszystkie powieści Powieść jest ciepła,otulająca ,taka do popołudniowej kawki,a zakończenie takie ,że chce się więcej. Przyjaźń koleżanek ze szkolnej ławy stanowi tło opowieści ,a tematem głównym jest życie Pauliny niegdyś klasowego ,,pączusia" i kujonki ,dziś zmienionej ,cenionej pani...

Książka, która otula, uspokaja, rozśmiesza. Historia, którą każdy chciałby przeżyć- szkolna miłość wreszcie zwraca na Ciebie uwagę.
Oczywiście nie obyłoby się bez problemów w relacji dwójki głównych bohaterów, którzy nie potrafią się dogadać.
Oprócz nich widzimy historie miłosne dwóch koleżanek- Pauliny, głównej bohaterki.
Książka do wychillowania.

Książka, która otula, uspokaja, rozśmiesza. Historia, którą każdy chciałby przeżyć- szkolna miłość wreszcie zwraca na Ciebie uwagę.
Oczywiście nie obyłoby się bez problemów w relacji dwójki głównych bohaterów, którzy nie potrafią się dogadać.
Oprócz nich widzimy historie miłosne dwóch koleżanek- Pauliny, głównej bohaterki.
Książka do wychillowania.