Drabina Jakowa

Tę misternie skonstruowaną, napisaną z Tołstojowskim rozmachem i dramaturgią Doktora Żywago, kronikę tworzą ludzie, dla których narodziny, ślub, zdrada, choroba, rozmowa z sąsiadką czy pierwsze kroki dziecka są równie ważne, co śmierć Stalina ogłoszona w porannym programie telewizyjnym.
Powieść oparta jest na dokumentach z archiwum rodzinnego autorki.
Drabina Jakowa w spektakularny sposób przedstawia rosyjską koncepcję sudby, czyli pojmowania losu jako swoistego więzienia, z którego nigdy nie można uciec. Chodzi tu o istotę samego życia jako niezbywalnie naznaczonego wyborami naszych przodków. Ta istota jest niezmienna, tak jak wieczni są aniołowie wspinający się po drabinie Jakuba."

Tę misternie skonstruowaną, napisaną z Tołstojowskim rozmachem i dramaturgią Doktora Żywago, kronikę tworzą ludzie, dla których narodziny, ślub, zdrada, choroba, rozmowa z sąsiadką czy pierwsze kroki dziecka są równie ważne, co śmierć Stalina ogłoszona w porannym programie telewizyjnym.
Powieść oparta jest na dokumentach z archiwum rodzinnego autorki.
Drabina Jakowa w...

Jak ja się namęczyłam z tą książką. Dwa tygodnie drogi przez mękę. Nie byłam w stanie przeczytać więcej niż 40-50 stron dziennie. Jest to historia rodziny Jakowów najpierw w Rosji, a potem w Związku Radzieckim. Sam temat jest ciekawy, ale sposób w jaki napisana jest ta ponad 700- stronicowa powieść jest nie do przejścia.

Jak ja się namęczyłam z tą książką. Dwa tygodnie drogi przez mękę. Nie byłam w stanie przeczytać więcej niż 40-50 stron dziennie. Jest to historia rodziny Jakowów najpierw w Rosji, a potem w Związku Radzieckim. Sam temat jest ciekawy, ale sposób w jaki napisana jest ta ponad 700- stronicowa powieść jest nie do przejścia.

Nie dalam tego zmeczyc . Momentami nawet ciekawa , a zaraz tak nudna ze poprostu nie da sie

Nie dalam tego zmeczyc . Momentami nawet ciekawa , a zaraz tak nudna ze poprostu nie da sie

Co wiemy o naszych przodkach? Czy jesteśmy w stanie poznać ich myśli, uczucia, marzenia? A przecież byli, kochali cierpieli, każdy był inny, każdy w młodości niósł wyobrażenie własnego życia, szukał pasji, miłości, sensu. Dorastanie dawało nadzieję, ale XX wiek nie był łaskawy dla nikogo, łamał charaktery, zabierał uczucia, często życie. Jakow jest tu szczególnie aktywny. Choć nade wszystko pragnie spokoju, 12 lat spędza na przymusowym wysiedleniu, znajduje energię, by kolejny raz zbierać siły, by mimo wszystko żyć w zgodzie z sobą wbrew okolicznościom. Ludmiła Ulicka porwała nas swoją sagą rodzinną rozpisaną na wiele głosów w opowieść o przeszłości, zachowując przy tym dystans, by opowiedzieć o losie ludzkim. Powieść jest świetnie skonstruowana, bohaterowie niebanalni, a ich listy mówią o tym, co czuli, jak kochali, co było dla nich ważna i czy radzili sobie z sowiecką rzeczywistością. Fragmenty liryczne wzruszają, raporty KGB porażają, tajemnica Marusi intryguje, a drzewo genealogiczne porządkuje wiedzę o losach przodków zamkniętych w ramach narodziny-życie-śmierć, usiłujących rozumieć ten "rozwichrzony i szalony" świat. Ludmiła Ulicka tak kończy swoją powieść: Moim bohaterem jest istota. Nośnik tego wszystkiego, czym dysponuje człowiek - wysokością i niskością, odwagą i tchórzostwem, okrucieństwem i czułością, a także żądzą wiedzy.

Co wiemy o naszych przodkach? Czy jesteśmy w stanie poznać ich myśli, uczucia, marzenia? A przecież byli, kochali cierpieli, każdy był inny, każdy w młodości niósł wyobrażenie własnego życia, szukał pasji, miłości, sensu. Dorastanie dawało nadzieję, ale XX wiek nie był łaskawy dla nikogo, łamał charaktery, zabierał uczucia, często życie. Jakow jest tu szczególnie aktywny....

" Rodziny są jak gałęzie na drzewie. Rośniemy w różnych kierunkach, ale nasze korzenie pozostają jednością."

,,Drabina Jakowa" to piękna saga rodzinna, z burzliwą historią i tajemniczymi listami.
Czasem zapiera dech w piersiach, momentami nuży, ale nie pozostawi was obojętnymi. Nie pozbawi was zadumy i refleksji.

Przeczytałam z ogromną przyjemnością.

" Rodziny są jak gałęzie na drzewie. Rośniemy w różnych kierunkach, ale nasze korzenie pozostają jednością."

,,Drabina Jakowa" to piękna saga rodzinna, z burzliwą historią i tajemniczymi listami.
Czasem zapiera dech w piersiach, momentami nuży, ale nie pozostawi was obojętnymi. Nie pozbawi was zadumy i refleksji.

Przeczytałam z ogromną przyjemnością.

Rodowa (oparta na autentycznych dokumentach) saga z tajemnicą w tle. Niezwykłe przesłanie (wizja losu): na nasze decyzje w znaczący sposób wpływają decyzje naszych przodków. A wszystko na tle ważnych wydarzeń historycznych. Przejmująca i niepokojąca. Silnie oddziałuje na emocje czytelnika.

Rodowa (oparta na autentycznych dokumentach) saga z tajemnicą w tle. Niezwykłe przesłanie (wizja losu): na nasze decyzje w znaczący sposób wpływają decyzje naszych przodków. A wszystko na tle ważnych wydarzeń historycznych. Przejmująca i niepokojąca. Silnie oddziałuje na emocje czytelnika.

Coz to za wspaniała książka! Ponad sto lat historii rodzinnej, wspaniała i okrutna Rosja w tle, a niekiedy w samym centrum wydarzeń. To powieść totalna, wybrzmiewają w niej echa rosyjskich klasyków, artystów, ludzi teatru, kompozytorów, gama postaci i meandrów ludzkich losów wydaje się nie do ogarnięcia, ale wszyscy są naczyniem połączonym. Śmiałam się i wzruszałam. Literatura przez wielkie L, do której, z pewnością, będę wracać.

Coz to za wspaniała książka! Ponad sto lat historii rodzinnej, wspaniała i okrutna Rosja w tle, a niekiedy w samym centrum wydarzeń. To powieść totalna, wybrzmiewają w niej echa rosyjskich klasyków, artystów, ludzi teatru, kompozytorów, gama postaci i meandrów ludzkich losów wydaje się nie do ogarnięcia, ale wszyscy są naczyniem połączonym. Śmiałam się i wzruszałam....

Rosjanie to dziwny, nieodgadniony naród. Jest w nim tykę samo genialnych muzyków, pisarzy, tancerzy, kompozytorów co zbrodniarzy i wszelkiej maści szumowin. O tym właśnie jest ta książka. O nich wszystkich i o zwykłych ludziach, zwykłym rosyjskim, radzieckim, potem znowu rosyjskim życiu. Niekiedy autorka może zbyt szczegółowo wdaje się w opisy teatralnych scenografii lub naukowych teorii ale historia jest bardzo wciągająca. Polecam każdemu kto nie rozumie tego narodu. Po tej lekturze nadal nie zrozumie, jednak poprzez opisy codziennych dni będzie współczuł? Żałował? Polecam!

Rosjanie to dziwny, nieodgadniony naród. Jest w nim tykę samo genialnych muzyków, pisarzy, tancerzy, kompozytorów co zbrodniarzy i wszelkiej maści szumowin. O tym właśnie jest ta książka. O nich wszystkich i o zwykłych ludziach, zwykłym rosyjskim, radzieckim, potem znowu rosyjskim życiu. Niekiedy autorka może zbyt szczegółowo wdaje się w opisy teatralnych scenografii lub...

Doskonale się czyta tę pyszną i pięknym językiem napisaną sagę rodu Osieckich. I choć tom jest opasły (bo też historia zaczyna się w początkach ubiegłego wieku, a kończy w czasach współczesnych) żal, kiedy trzeba przewrócić ostatnią stronę.
Jednak wolałabym, by opowieść była chronologiczna. Pretekstem do skakania po wątkach jest to, że Nora odkrywa tajemnice rodzinne po śmierci babki Marusi. One gdzieś się zbiegają na koniec, jednak pozostaje wrażenie szatkowania dziejów, niczym sałatki warzywnej. Poza tym kolejne „tajemnice” w niczym nie zmieniają Nory ani jej życia. Nawet odkrycie „zdrady” ojca budzi w niej tylko współczucie, nie spodziewany gniew.
Powieść, częściowo oparta na losach rodziny autorki jest niezwykle erudycyjna i pouczająca. Tylko nie bardzo kogo jest pouczyć. Dlaczego? Otóż bohaterowie są cały czas głodni wiedzy, wrażeń ze spotkań ze sztuką (głównie muzyką i literaturą). Dość powiedzieć, że Jakow na zesłaniu najbardziej narzeka, że nie ma ...książek, że marnuje czas nie przeczytawszy kolejnego dnia żadnej książki. To dla niego powód żalu i smutku, a nie dumy, jak to bywa dzisiaj. W listach niemal wszyscy wysyłają refleksje dotyczące lektur oraz zamówienia na kolejne publikacje. A sama Nora, dowiedziawszy się o istnieniu nieznanej jej cywilizacji jest zmartwiona, że jakaś cząstka wiedzy o świecie ją ominęła… I nie zdąży jej już zgłębić.
Akcja toczy się w Rosji – od tej porewolucyjnej po czasy drugiej ”rewolucji”, gdy wszechwładne państwo rozpada się. A rodzina Osieckich? Ano, żyje w tym świecie, doświadcza totalitaryzmu, ale zachowuje jakby dystans do zdarzeń i zmian wokół nich. Mimo pozornie niezbyt silnych więzi wewnątrzrodzinnych to rodzina jest najważniejsza. Jej drabina skierowana jest gdzie indziej, niż na bieżące wydarzenia. Wiele mówi o tym okładka, te splecione postacie tworzące jedną sylwetkę.
Jest tu kilka naprawdę wspaniałych opowieści. To ta o miłości Nory do Tengiza, o Juriku w Ameryce czy Jakowie na zesłaniu… Jest co czytać.

Doskonale się czyta tę pyszną i pięknym językiem napisaną sagę rodu Osieckich. I choć tom jest opasły (bo też historia zaczyna się w początkach ubiegłego wieku, a kończy w czasach współczesnych) żal, kiedy trzeba przewrócić ostatnią stronę.
Jednak wolałabym, by opowieść była chronologiczna. Pretekstem do skakania po wątkach jest to, że Nora odkrywa tajemnice rodzinne po...

Przejmująca, opowiedziana pięknym językiem historia rodziny Osieckich .
Niewielkim mankamentem były dla mnie przeskoki czasowe, ale zamieszczone drzewo genealogiczne rodu pozwoliło mi nie pogubić się w powiązaniach między bohaterami. Historia obejmuje okres ponad stu lat, więc o takie zagubienie nie trudno.
Jakow jako protoplasta od którego zaczyna się historia był odpowiedzialny za niektóre dłużyzny, bo to jego listy były czasami za bardzo “filozoficzne” i jak dla mnie nic nie wnosiły do historii. Przypuszczam, że było to jednak celowe, aby ukazać go jako człowieka wszechstronnie uzdolnionego co zapewne w tamtych czasach było czymś wyjątkowym.
Obszerna w treści(bardzo ciekawej) i objętości jednak bardzo szybka w czytaniu.
Jestem pod wrażeniem stylu Autorki i już wiem, że na tej jednej pozycji nie poprzestanę.
Polecam bo warto.

Przejmująca, opowiedziana pięknym językiem historia rodziny Osieckich .
Niewielkim mankamentem były dla mnie przeskoki czasowe, ale zamieszczone drzewo genealogiczne rodu pozwoliło mi nie pogubić się w powiązaniach między bohaterami. Historia obejmuje okres ponad stu lat, więc o takie zagubienie nie trudno.
Jakow jako protoplasta od którego zaczyna się historia był...