Mucha w bursztynie

Cóż za przygoda!

Marcin Wolski w najlepszej od lat formie. Porzucenie propagandowej TVP zdecydowanie wyszło mu na dobre 😉

To kolejna – po Eroticonie – znakomita lektura (choć w moim przypadku kolejność czytania była odwrotna). Czekałem na powrót do tej formy od kilku lat i zaczynałem już tracić nadzieję, że jeszcze będzie mi dane przeczytać tak dobrego Wolskiego. Jak to dobrze tak się pomylić!

Mieszanka historii, fantastyki i przygody w jednym. Do tego – jak zawsze – inteligentny humor („Łazarz-Zombii!”),odrobina erotyzmu i ciekawe, ludzkie historie połączone postacią jednego „nosiciela”. Wszystko to napisane w tym tak charakterystycznym, lekkim stylu Wolskiego, który uwielbiam. Bardzo cenię jego umiejętność łączenia wydarzeń historycznych z przeżyciami bohaterów – ludzi, którzy znaleźli się w centrum historii niejako „przypadkiem”.

Ale o czym właściwie jest książka? W największym skrócie – wyobraźcie sobie, że możecie przeżyć historię całego swojego rodu, począwszy od czasów, gdy nasi prarodzice byli jeszcze małpami, nieumiejącymi posługiwać się narzędziami. Przenosicie się duchem w ciało protoplasty i wraz z kolejnymi pokoleniami obserwujecie podróż przez dzieje, miłości, tragedie i wielkie historyczne wydarzenia. Jak w kinie – tyle że zamiast siedzieć w wygodnym fotelu, znajdujecie się w głowie własnego przodka.

Co za pomysł! 😊

Czytało mi się to ekspresowo i z ogromną przyjemnością.

Cieszę się, że Marcin Wolski porzucił swoje „alterhistorie”, które – moim zdaniem – jako eksperyment literacki powinny już na dobre odejść w przeszłość.

Panie Marcinie – Pan doskonale wie, w czym jest Pan naprawdę dobry, i warto się tego trzymać 😉

Skończyłem czytać kilka minut temu, jeszcze mnie trzyma euforia – wielkie dzięki za tę książkę!

I jak tu dalej żyć bez kolejnej powieści Wolskiego?

Cóż za przygoda!

Marcin Wolski w najlepszej od lat formie. Porzucenie propagandowej TVP zdecydowanie wyszło mu na dobre 😉

To kolejna – po Eroticonie – znakomita lektura (choć w moim przypadku kolejność czytania była odwrotna). Czekałem na powrót do tej formy od kilku lat i zaczynałem już tracić nadzieję, że jeszcze będzie mi dane przeczytać tak dobrego Wolskiego. Jak to...