Czarna Orchidea. Syreni Śpiew

„Czarna Orchidea. Syreni Śpiew” to kontynuacja pierwszego tomu serii autorstwa Marcysi Koćwin, w której wydarzenia przybierają zupełnie nowy kierunek, a podjęta przez drużynę misja powoli rozpada się od środka.
Morgiana zaczyna mieć wątpliwości, komu powinna ufać i czy rebelia ma jakiekolwiek szanse w starciu ze Stawiusem. Sanela próbuje wszystkich przekonać, że wie, co robi. Steve doznaje zaślepienia mózgowego za sprawą Saneli i jej *ekhem* wdzięków, a Edward zirytowany jest każdym z osobna. W tym czasie Afiryn dalej gra na nosie czarodziejowi, który zdaje się mieć zbyt duże pojęcie o planach drużyny, by był to czysty przypadek…

Po pierwszym tomie, który mega wkręcił mnie w klimat tej sagi, drugi skupił się na relacjach między bohaterami, misję odkładając niejako na drugi plan. Dzięki temu mamy możliwość lepiej poznać Edwarda i jego soft stronę, spędzić więcej czasu z małą Lucy i przekonać się, że Sanela i Steve to ludzie do śmietnika. Sorry not sorry, ale darzę ich szczerą antypatią (teraz już jestem po „Ampułce Łez” i podtrzymuję moje zdanie na ich temat)

Muszę przyznać, że Marcysia obrała w tym krótkim tomie kierunek, którego nie spodziewałam się, rozpoczynając przygodę z „Czarną Orchideą”. Czy to pierwsza taka seria fantasy/sci-fi/„Igrzyska śmierci”-core saga? Być może nie, ale ja jeszcze nic podobnego nie czytałam.

Książki Marcysi są bardzo dobre (i oryginalne!) pod kątem światotwórstwa, humoru, budowy portretów psychologicznych bohaterów i rozplanowania fabuły. Doceniam wysiłek, jaki autorka włożyła w stworzenie planu na tak duże uniwersum w tak młodym wieku.

8/10 ⭐️

„Czarna Orchidea. Syreni Śpiew” to kontynuacja pierwszego tomu serii autorstwa Marcysi Koćwin, w której wydarzenia przybierają zupełnie nowy kierunek, a podjęta przez drużynę misja powoli rozpada się od środka.
Morgiana zaczyna mieć wątpliwości, komu powinna ufać i czy rebelia ma jakiekolwiek szanse w starciu ze Stawiusem. Sanela próbuje wszystkich przekonać, że wie, co...

Marcysia Koćwin „Czarna orchidea. Syreni śpiew.”


„Nie mamy do siebie zaufania. Mamy za to przed sobą sekrety, mimo że tworzymy jedną drużynę.”

Drużyna Orchidei nie ma się najlepiej, w świetle ostatnich wydarzeń w grupę młodych wkrada się coraz większa nieufność, a całe przedsięwzięcie wydaje się mieć drugie dno. Jednak, nadal planują odnaleźć pozostałe artefakty. W tym celu drużyna rozdziela się, Morigana zostaje z Lucy, uratowaną przez nią i Edwarda małą dziewczynką, w opuszczonej bazie Posępnych Rycerzy i ma za zadanie pilnować dziewczynki oraz Orchidei i zdobytego Grzebienia. Pozostała trójka rusza na Calie, na której znajdują się kolejne dwa – Klejnot Pokoleń oraz syreny, których to włosy są trzecim artefaktem.

Zaledwie kilka godzin po rozdzieleniu się drużyny, obie grupy zostają schwytane, tak jakby Stawius i jego ludzie doskonale znali każdy ich krok i wszystkie plany. Moriganie udaje się uciec, podobnie pozostałej trójce. Tylko czy na długo? Czy nie wpadną w kolejną pułapkę? I jak zareaguje reszta drużyny na fakt że elfka straciła Orchidee i grzebień,a ponadto uprowadzono też Lucy.
Jaki jest prawdziwy cel poszukiwania artefaktów i kto z drużyny jest kretem?

„Nie po to tu przyszła. Jesteśmy nikim. Pionkami na szachownicy, przy której rozsiedli się ci, między którymi toczy się gra. Partia musi jednak trwać.(...) Ale mały pionek też może namieszać, jeśli tylko bardzo się postara.”

Syreni śpiew to druga część sagi Czarna Orchidea i kontynuacja losów poznanych wcześniej bohaterów, Edwarda, Morigany, Steva i Saneli. Na część pytań dostajemy odpowiedzi ale dużo nadal pozostaje zagadką. Żeby je poznać musimy sięgnąć po kolejne części.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie, styl jest przyjemny i prosty, fabuła jest interesująca. Jednak, pomimo, że jest to fantastyka młodzieżowa, to poruszane w książce tematy są niekoniecznie lekkie. Niesprawiedliwości społeczne, podziały rasowe, nadużywanie władzy przez elity rządzące, tyrania, niehumanitarne traktowanie jeńców, manipulacje ludźmi. Tematy, które w dzisiejszym, cywilizowanym, świecie powinny być już tylko historią, niestety nie są.

„-Osoby, które myślą samodzielnie, wbrew pozorom nie są mile widziane w takim społeczństwie.
-Bo trudniej nimi sterować, prawda?
-Dokładnie. Nie są tak podatne na manipulacje, co cała szara reszta. Ten, który dużo wie, myśli samodzielnie i jest świadomy pewnych rzeczy, jest niezwykle niewygodny dla władz.”

Ocena 8/10

Marcysia Koćwin „Czarna orchidea. Syreni śpiew.”


„Nie mamy do siebie zaufania. Mamy za to przed sobą sekrety, mimo że tworzymy jedną drużynę.”

Drużyna Orchidei nie ma się najlepiej, w świetle ostatnich wydarzeń w grupę młodych wkrada się coraz większa nieufność, a całe przedsięwzięcie wydaje się mieć drugie dno. Jednak, nadal planują odnaleźć pozostałe artefakty. W tym...

Byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów, którzy stworzyli własny team i dążyli do obalenia rządów Imperatora. Pierwsza część bardzo mnie wciągnęła, a druga mocno zaskoczyła.

,,Czarna Orchidea. Syreni śpiew" trzyma poziom. Autorka ukazuje przed nami obraz dość skomplikowany, w którym rządzą polityczne intrygi. Podróż, która miała być ekscytująca i zmieniająca rzeczywistość okazała się trudna, pełna wyrzeczeń, z wieloma przeszkodami, rzutującą na relację bohaterów i przede wszystkim niebezpieczna. Czy bohaterom uda się znaleźć artefakty? Jaki przebieg będzie miała ich wyprawa?

Sytuacja, w której znaleźli się bohaterowie, doprowadza do ukazania prawdziwego oblicza każdego z nich, a to nie wróży nic dobrego.

Autorka bardzo konkretnie wprowadza czytelnika w dalszy ciąg wydarzeń. Dialogi między bohaterami typowo nastoletnie, ale w końcu bohaterami jest młodzież, dość specyficzna, ale jednak. W każdym razie nie przeszkadzało mi to w ogóle. Fabuła sensowna i ciekawa. Porusza wiele trudnych tematów, które mają odzwierciedlenie również w prawdziwym życiu. Czyta się ją z wielką ciekawością, przeżywając rozterki i problemy bohaterów.
Po dwóch tomach widać zaangażowanie autorki w przekaz dla czytelnika. Podoba mi się to, że historia jest dopracowana i nie ma tutaj przypadkowych wątków. Wszystko pasuje do siebie. Nie ma czasu na nudę.

Mimo trudnych tematów i wielu skrajnych emocji spędziłam z tą pozycją bardzo przyjemny czas.

Ta historia będzie miała ciąg dalszy, na który czekam z pewną ekscytacją.

Byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów, którzy stworzyli własny team i dążyli do obalenia rządów Imperatora. Pierwsza część bardzo mnie wciągnęła, a druga mocno zaskoczyła.

,,Czarna Orchidea. Syreni śpiew" trzyma poziom. Autorka ukazuje przed nami obraz dość skomplikowany, w którym rządzą polityczne intrygi. Podróż, która miała być ekscytująca i zmieniająca...