Niejednoznacznie pozytywny

Jeżeli autor napisał książkę, żeby ocieplić swój wizerunek to mu się udało - przynajmniej w moim przypadku. Dużo sympatii do autora, dużo współczucia i dużo refleksji w ogóle. Język kąśliwy, wulgarny, ale też wciągający.

Jeżeli autor napisał książkę, żeby ocieplić swój wizerunek to mu się udało - przynajmniej w moim przypadku. Dużo sympatii do autora, dużo współczucia i dużo refleksji w ogóle. Język kąśliwy, wulgarny, ale też wciągający.

Trudno ocenić książkę, która w dużej mierze jest autoterapeutycznym dziennikiem żałoby po śmierci Syna.
Myślę, że może być przydatna dla ludzi, którzy tak, jak Autor doznali wielkiej straty, z którą przyszło im się zmierzyć i szukają pocieszenia czy zrozumienia dla ich bólu. Bólu, który najlepiej zrozumie ten, kto również go doświadczył. Może być też przydatna dla otoczenia ludzi w żałobie - by pokazać, co mogą czuć ich bliscy, zmagający się ze stratą i jak im w tym towarzyszyć.
Książka może być też wartościowa dla tych, którzy chcą trochę lepiej poznać Dziennikarza, Jego relacje z bliskimi, wrażliwość w patrzeniu na otaczający Go świat czy ogólnie podejście do życia zawodowego i prywatnego.

Trudno ocenić książkę, która w dużej mierze jest autoterapeutycznym dziennikiem żałoby po śmierci Syna.
Myślę, że może być przydatna dla ludzi, którzy tak, jak Autor doznali wielkiej straty, z którą przyszło im się zmierzyć i szukają pocieszenia czy zrozumienia dla ich bólu. Bólu, który najlepiej zrozumie ten, kto również go doświadczył. Może być też przydatna dla...

Najbardziej zostaje w głowie to, że każdy ma swoje demony nawet ci, którzy na co dzień się uśmiechają w telewizji. Bardzo osobiste mocne i potrzebne, dużo szczerosci ale jednoczesnie bólu i humoru

Najbardziej zostaje w głowie to, że każdy ma swoje demony nawet ci, którzy na co dzień się uśmiechają w telewizji. Bardzo osobiste mocne i potrzebne, dużo szczerosci ale jednoczesnie bólu i humoru

Piękna, wzruszająca książka. Nie jest wielkim pisarzem ale myślę, że sobie poradził. Opowiada o tym, jak się podnieść po ogromnej tragedii. Podziwiam go, cenię jako człowieka. Uczciwy, autentyczny. Filip opowiada szczerze o uczuciach, które pojawiają się po stracie kogoś naprawdę bliskiego. Miałam tak samo po starcie bliskiej osoby. Polecam dla oczyszczenia umysłu.

Piękna, wzruszająca książka. Nie jest wielkim pisarzem ale myślę, że sobie poradził. Opowiada o tym, jak się podnieść po ogromnej tragedii. Podziwiam go, cenię jako człowieka. Uczciwy, autentyczny. Filip opowiada szczerze o uczuciach, które pojawiają się po stracie kogoś naprawdę bliskiego. Miałam tak samo po starcie bliskiej osoby. Polecam dla oczyszczenia umysłu.

Pan Filip Chajzer nie jest moim ulubieńcem ale jego historia bardzo chwyta za serce

Pan Filip Chajzer nie jest moim ulubieńcem ale jego historia bardzo chwyta za serce

Dość ciekawa

Dość ciekawa

Zacznę od tego, że Pan Filip Chajzer nie należy do moich ulubieńców, bo ma w sobie coś co sprawia, że z dystansem podchodzę do Jego osoby. Ale byłam bardzo ciekawa tej publikacji, ponieważ niewątpliwie przeżył jedną z najboleśniejszych strat w życiu.

Ogólnie ciekawie opowiedziana historia, która zawiera pamiętnik pisany przez Autora w najtrudniejszych chwilach, po śmierci Syna, ale także wyjaśnienia jak Pan Filip postrzega świat. Dzięki temu nieco łagodniej mogę popatrzyć na niektóre Jego zachowania zawodowe.

Natomiast ważne przesłanie, które wyłania się z autobiografii dotyczy dużej delikatności w patrzeniu na osoby przeżywające żałobę "nie oceniajcie i nie krytykujcie". Niby każdy o tym wie, ale warto o tym przypomnieć.

Polecam do refleksji i do zrozumienia co w życiu ważne.

Zacznę od tego, że Pan Filip Chajzer nie należy do moich ulubieńców, bo ma w sobie coś co sprawia, że z dystansem podchodzę do Jego osoby. Ale byłam bardzo ciekawa tej publikacji, ponieważ niewątpliwie przeżył jedną z najboleśniejszych strat w życiu.

Ogólnie ciekawie opowiedziana historia, która zawiera pamiętnik pisany przez Autora w najtrudniejszych chwilach, po śmierci...

audiobook

audiobook

Podobno książki napisane przez osoby znane z telewizji czy z pierwszych stron gazet są kiepskie. Niedopracowane. Taka opinia krąży w bookmediach. Według mnie jest ona mocno przesadzona i krzywdząca dla samych autorów.

Myślę, że nie ma osoby, która nie zna Filipa Chajzera – dziennikarza telewizyjnego, radiowego, związanego z TVN-em.

„Niejednoznacznie pozytywny” to swoisty pamiętnik. To zapis każdej chwili, którą Filip spędził ze swoim nieżyjącym już synkiem – Maksem. Momentów wesołych i tych mniej.

Dla mnie to była niesamowicie emocjonalna opowieść. Jest tutaj ogromna tęsknota, żal do Boga, do ludzi, aż w końcu autor ma żal do siebie, że nie zrobił nic, aby zapobiec tej tragedii, która się wydarzyła w jego życiu.

Filip Chajzer jest szczery w swoich wyznaniach. Pisze jakby na gorąco przelewając swoje myśli na papier, a ściślej na ekran laptopa. Są one naładowane uczuciami. Książka jest pozbawiona cenzury. Dziennikarz niejednokrotnie zwierzając się czytelnikowi ze swoich przeżyć przeklina. Wspominam o tym, bo nie każdemu może się to spodobać.

Prawdę mówiąc, trudno mi się pisze o tej pozycji. Wolę przeżywać ją w środku sama. Myślę, że tego rodzaju lektury właśnie tego wymagają. Żebyśmy przetrawiali je w sobie, po swojemu i w indywidualny sposób.

Kończąc powiem krótko – polecam z całego serca!

Podobno książki napisane przez osoby znane z telewizji czy z pierwszych stron gazet są kiepskie. Niedopracowane. Taka opinia krąży w bookmediach. Według mnie jest ona mocno przesadzona i krzywdząca dla samych autorów.

Myślę, że nie ma osoby, która nie zna Filipa Chajzera – dziennikarza telewizyjnego, radiowego, związanego z TVN-em.

„Niejednoznacznie pozytywny” to swoisty...

Chwytająca za serce historia Filipa opisującego jego walkę o siebie po stracie najważniejszej osoby w życiu. Polecam

Chwytająca za serce historia Filipa opisującego jego walkę o siebie po stracie najważniejszej osoby w życiu. Polecam