Dragonfly in Amber

Dla fanów Outlandera obowiązkowa pozycja!

Dla fanów Outlandera obowiązkowa pozycja!

Drugi tom serii dla wielu czytelników może być sporym wyzwaniem. To książka zdecydowanie bardziej rozbudowana i „cięższa” niż pierwszy tom. Autorka mocno stawia na szczegóły historyczne, politykę i intrygi szczególnie w części osadzonej we Francji. Dla jednych to ogromny atut, bo świat jest bogaty i realistyczny, ale dla innych – właśnie to powoduje wrażenie zmęczenia lekturą. Tempo akcji jest nierówne: momentami fabuła zwalnia do tego stopnia, że trudno utrzymać zaangażowanie.
Długie opisy, liczne wątki poboczne i skupienie na politycznych niuansach mogą przytłaczać, szczególnie jeśli ktoś najbardziej cenił w pierwszym tomie dynamikę relacji Claire i Jamiego oraz bardziej przygodowy klimat. Jednocześnie końcówka rzeczywiście robi robotę. Finał tej części jest znacznie bardziej intensywny emocjonalnie i fabularnie – wraca napięcie, pojawiają się mocne wydarzenia i decyzje, które realnie wpływają na dalsze losy bohaterów. To właśnie ten fragment często „ratuje” odbiór całości i sprawia, że jednak rozważam zapoznanie się z kolejnymi częściami powieści.

Drugi tom serii dla wielu czytelników może być sporym wyzwaniem. To książka zdecydowanie bardziej rozbudowana i „cięższa” niż pierwszy tom. Autorka mocno stawia na szczegóły historyczne, politykę i intrygi szczególnie w części osadzonej we Francji. Dla jednych to ogromny atut, bo świat jest bogaty i realistyczny, ale dla innych – właśnie to powoduje wrażenie zmęczenia...

Moje serialowe guilty pleasure, książkowe najwyraźniej też.
O dziwo nie przeszkadza mi w odbiorze książki fakt, że serial widziałam wcześniej.

Moje serialowe guilty pleasure, książkowe najwyraźniej też.
O dziwo nie przeszkadza mi w odbiorze książki fakt, że serial widziałam wcześniej.

Gorsza niż pierwszy tom, ale wciąż naprawdę przyjemna. Warto w zalewie podobnego chłamu przeczytać coś konsekwentnie i dobrze napisanego. Serial mam za guilty pleasure, powieści są szczebelek wyżej.

Gorsza niż pierwszy tom, ale wciąż naprawdę przyjemna. Warto w zalewie podobnego chłamu przeczytać coś konsekwentnie i dobrze napisanego. Serial mam za guilty pleasure, powieści są szczebelek wyżej.

Jeśli pierwszy tom serii był opowieścią o przetrwaniu i rodzącej się namiętności, to "Uwięziona w bursztynie” jest literackim portretem próby zmiany biegu historii. To opowieść dojrzalsza, bardziej mroczna i niesamowicie ambitna pod względem konstrukcji.

Książka zaczyna od ogromnego zaskoczenia - zamiast kontynuacji ucieczki z opactwa, czytelnik zostaje rzucony w rok 1968. Widzimy Claire jako dojrzałą kobietę, matkę Brianny, która po dwudziestu latach wraca do Szkocji. Ten zabieg jest genialny i bolesny jednocześnie – od pierwszej strony wiemy, że misja Claire i Jamiego w przeszłości w jakiś sposób się nie powiodła, a oni zostali rozdzieleni. To sprawia, że całą środkową część książki czytamy z narastającym napięciem, szukając odpowiedzi na pytanie: „Jak do tego doszło?”

Większość akcji toczy się w osiemnastowiecznym Paryżu a to już ogromna zmiana klimatu. Jamie i Claire muszą stać się szpiegami. Ich celem jest powstrzymanie finansowania powstania jakobickiego, co wiąże się z intrygami na dworze Ludwika XV. Brutalność szkockich klanów zastępuje tutaj cicha, ale równie zabójcza walka o wpływy i honor, w których relacja Claire i Jamiego zostaje wystawiona na najcięższą próbę. Traumy z poprzedniego tomu i konieczność okłamywania wszystkich wokół sprawiają, że ich miłość przestaje być bajkowa, a staje się hartowaną w ogniu więzią.
Ostatnie rozdziały to emocjonalne wycieńczenie. Opis bitwy, która zmieniła Szkocję na zawsze, oraz pożegnanie bohaterów to jedne z najbardziej wzruszających stron w tej historii.

Ta część mówi o tym, że historia jest walcem, który miażdży jednostki, bez względu na to, jak bardzo starają się go zatrzymać. Od samego początku wiemy, że tragedia nadchodzi ale my możemy tylko patrzeć, jak bohaterowie desperacko próbują jej zapobiec.

Jeśli pierwszy tom serii był opowieścią o przetrwaniu i rodzącej się namiętności, to "Uwięziona w bursztynie” jest literackim portretem próby zmiany biegu historii. To opowieść dojrzalsza, bardziej mroczna i niesamowicie ambitna pod względem konstrukcji.

Książka zaczyna od ogromnego zaskoczenia - zamiast kontynuacji ucieczki z opactwa, czytelnik zostaje rzucony w rok...

Pierwszy tom mimo swojej obojętności dosłownie połknęłam. Zastanawiałam się, dlaczego kolejna części tak się dłużyła. Przez pierwszych ponad 300 stron ciężko było przebrnąć. Mamy tutaj mimo wszystko zwyczajne życie Jamiego i Clair. Znając dalsze losy filmowych bohaterów usprawiedliwiam ospałość tej części tym, że buduje podwaliny na ich rozłonke. Jak patrzymy na ten tom z perspektywy kolejnej części, był bardzo istotny. Zdecydowanie warto przebrnąć przez cięższe w odbiorze momenty. Niezmiennie jestem zauroczona jak prosto podczas czytania przenoszę się do zbudowanego przez autorkę świata. Podoba mi się jak bardzo ta historia jest przemyślana, jak przywiązujemy się do bohaterów. Oczywiście sięgam po kolejne tomy.

Pierwszy tom mimo swojej obojętności dosłownie połknęłam. Zastanawiałam się, dlaczego kolejna części tak się dłużyła. Przez pierwszych ponad 300 stron ciężko było przebrnąć. Mamy tutaj mimo wszystko zwyczajne życie Jamiego i Clair. Znając dalsze losy filmowych bohaterów usprawiedliwiam ospałość tej części tym, że buduje podwaliny na ich rozłonke. Jak patrzymy na ten tom z...

Wciągająca 🥰

Wciągająca 🥰

"Uwięziona w bursztynie" Diana Gabaldon

Drugi tom cudownej historii o wielkiej miłości Clair i Jamiego namalowana na dwóch polach czasowych całkowicie sobie różnych.

Clair wróciła do swoich czasów i urodziła córkę. Przez 20 lat nie mogła się zdobyć by odwiedzić Szkocję i pożegnać się z przeszłością oraz ukochanym mężczyzną. Przez splot wydarzeń postanawia opowiedzieć córce o XVIII- wiecznej przygodzie. W tą podróż zabiera również nas...

"Uwięziona w bursztynie" Diana Gabaldon

Drugi tom cudownej historii o wielkiej miłości Clair i Jamiego namalowana na dwóch polach czasowych całkowicie sobie różnych.

Clair wróciła do swoich czasów i urodziła córkę. Przez 20 lat nie mogła się zdobyć by odwiedzić Szkocję i pożegnać się z przeszłością oraz ukochanym mężczyzną. Przez splot wydarzeń postanawia opowiedzieć...

Trzeba przyznać, że pierwsza część wywarła na mnie znacznie większe wrażenie i bardzo szybko ją przeczytałam. Natomiast Uwięziona w Bursztynie momentami się ciągnęła i nie mam na myśli tego, że jest to grube tomisko, ponad 800 stron. Chociaż..przyznam, że przez to też miałam wrażenie, że nie posuwam się do przodu. Musicie przebrnąć przez ponad 200 stron aż znów się wkręcicie w ten świat. Warto dać jej szansę. Myślę, że obecne czasy od których zaczynamy po prostu tak mnie nie interesowały jak XVIII w. Szkocja ale gdy już powróciliśmy do Jaimiego, wtedy się wciągnęłam. W II części zaczynamy od momentu powrotu Claire do Szkocji z dorosłą już córką Brianną, której zamierza wyjawić prawdę. Czy Brianna uwierzy w tak niewiarygodną opowieść? Do historii dołącza kolejny bohater, który zostanie z nami na dłużej. A mianowicie Roger McKenzi, tak z tych McKenzich, których już zdążyliśmy dobrze poznać. Ile tutaj się działo to głowa mała. Pani Gabaldon stworzyła tak zawiłą sieć spisków, intryg oraz politycznych i wojennych zagrywek, że aż trudno uwierzyć, że coś takiego jest możliwe.
Po tej części dotarło do mnie jak bardzo uzupełnia się Claire z Jaimiem, każde z nich osobna nie jest do końca wyraziste, brakuje im tego czegoś. Zdecydowanie są sobie "pisani". A do ich romantycznych momentów i pięknych słów wyrażających miłość wciąż wzdychacie podczas lektury.
Dla końcówki przepadłam i aż, żałuję, że nie mam kolejnej części. Cieszę się, że zakończenie wznieciło we mnie ciekawość i chęć kontynuacji. A Podróżniczka ma jeszcze więcej stron do zaoferowania.

Trzeba przyznać, że pierwsza część wywarła na mnie znacznie większe wrażenie i bardzo szybko ją przeczytałam. Natomiast Uwięziona w Bursztynie momentami się ciągnęła i nie mam na myśli tego, że jest to grube tomisko, ponad 800 stron. Chociaż..przyznam, że przez to też miałam wrażenie, że nie posuwam się do przodu. Musicie przebrnąć przez ponad 200 stron aż znów się...

Zaczęłam czytać tę książkę 8 lat temu, ale wtedy pokonała mnie jej objętość. Tym razem, przy wsparciu audiobooka, udało mi się dotrzeć do końca. Chociaż miejscami lektura trochę się dłużyła, to jednak nie mogę odmówić autorce pisarskich umiejętności i rozmachu, z jakim tworzy tę serię.

Zaczęłam czytać tę książkę 8 lat temu, ale wtedy pokonała mnie jej objętość. Tym razem, przy wsparciu audiobooka, udało mi się dotrzeć do końca. Chociaż miejscami lektura trochę się dłużyła, to jednak nie mogę odmówić autorce pisarskich umiejętności i rozmachu, z jakim tworzy tę serię.