Jak być jednym i drugim

Moim zdaniem książka nierównomierna, pierwsza część wspaniała, może na 10 gwiazdek, a druga część po prostu jest.

Moim zdaniem książka nierównomierna, pierwsza część wspaniała, może na 10 gwiazdek, a druga część po prostu jest.

Nie podeszła mi tak jak seria o porach roku, a już myślałam, że z Ali jesteśmy besties for life xD I teraz jest kilka opcji:
1) jestem za głupia na tą książkę
2) mój wakacyjny mózg nie toleruje tej książki i chce prostej linearnej fabuły
3) nie lubię książek o sztuce
4) wolę Ali Smith w wersji współczesnej niż historycznej, bo opowieść o George, jej mamie, przyjaciółce, żałobie i monitorowaniu/minotaurowaniu weszła mi dużo lepiej
5) wszystkie odpowiedzi są prawidłowe

A w ogóle to ktoś wie czemu w polskiej wersji część współczesną przesunęli tak, że jest druga? Czy to jest tak, że część nakładu jest w innej kolejności? Bo mam też angielską wersję i tam jest najpierw część współczesna, a dopiero później starodawne malowanie fresków. Mi ta część historyczna zdecydowanie mniej podeszła i chyba trochę za bardzo przypominała mi "Orlando" (która to książka też była dla mnie tylko poprawna),więc jak doszłam do tej fajniejszej połowy to już byłam zbyt zmęczona życiem, żeby serio w to wejść i docenić.

P.S. Tłumaczenie Jerzego Kozłowskiego nieodmiennie wybitne.

Nie podeszła mi tak jak seria o porach roku, a już myślałam, że z Ali jesteśmy besties for life xD I teraz jest kilka opcji:
1) jestem za głupia na tą książkę
2) mój wakacyjny mózg nie toleruje tej książki i chce prostej linearnej fabuły
3) nie lubię książek o sztuce
4) wolę Ali Smith w wersji współczesnej niż historycznej, bo opowieść o George, jej mamie, przyjaciółce,...

Podziwiam u tej autorki uważne, świeże i pełne nieskrępowanej fantazji spojrzenie na sztukę, które przekłada się na tworzenie kolejnych arcydzieł. Teraz chętnie wybrałbym się do Ferrary podziwiać Salone dei Mesi w Palazzo Schifanoia.

Podziwiam u tej autorki uważne, świeże i pełne nieskrępowanej fantazji spojrzenie na sztukę, które przekłada się na tworzenie kolejnych arcydzieł. Teraz chętnie wybrałbym się do Ferrary podziwiać Salone dei Mesi w Palazzo Schifanoia.

pisarska pochwała dla dekonstrukcji to motyw przewodni „jak być jednym i drugim” ali smith. ta wywrotowość kryje się tu nie tylko w wymiarze fabularnym, ale przede wszystkim strukturalnym - lekturę można bowiem rozpocząć na dwa sposoby. jednym z nich jest poznanie historii nastolatki, która poznaje świat podziurawiony przez śmierć matki, drugim - opowieść XV-wiecznego włoskiego malarza o niejasnym życiorysie. owa początkowa przypadkowość intrygująco zaważa na dalszych interpretacjach, które mnożą się i przenikają nawzajem.

obie historie, alegorycznie przeplatające się między sobą, to niezwykłe stadium dualizmów rządzących życiową egzystencją. poza niezwykle czule utkaną dyskusją z mitem genderowej binarności, tka się tu istota osobliwie symbolicznej relacji matka-córka, a także pozazmysłowy sens sztuki, jej pobudzający wymiar i wciąż nieskończoną poznawalność. ali smith pisze szukając pod warstwami codzienności czegoś niezgłębionego, jednocześnie podważając wszystkie stabilności nią rządzące. wszystko, o czym opowiada ta powieść jest w ciągłym ruchu, w procesie stawania się: nastolatka dopiero dojrzewa, tożsamości jeszcze się kształtują, freski wciąż malują kolejnymi pociągnięciami pędzla, a farby nadal mieszają.

to niezwykle dojrzale splecione ze sobą narracje, mądre różnymi wrażliwościami jednocześnie, każda z nich adekwatnie do czasów i momentu w życiu, z którego zabiera głos. to wyjątkowo wrażliwa rzecz do obserwowania nie tylko w roli czytelnika, ale również obserwatora i obserwowanego.

pisarska pochwała dla dekonstrukcji to motyw przewodni „jak być jednym i drugim” ali smith. ta wywrotowość kryje się tu nie tylko w wymiarze fabularnym, ale przede wszystkim strukturalnym - lekturę można bowiem rozpocząć na dwa sposoby. jednym z nich jest poznanie historii nastolatki, która poznaje świat podziurawiony przez śmierć matki, drugim - opowieść XV-wiecznego...

Ali Smith w najlepszym wydaniu. Eksperyment literacki - dwie historie, które można czytać w dowolnej kolejności. Dwie historie splecione jak podwójna helisa DNA. Dwie dziewczyny, ale czy na pewno dziewczyny? Genialna opowieść, która bierze pod lupę rozmaite dwoistości, nie tylko genderowe. Do tego trochę historii sztuki - Francesco del Cossa i jego niezwykłe freski oraz pewien obraz wiszący w londyńskiej National Gallery, niby niepozorny, ale...

Jak być jednym i drugim - Ali Smith to autorka o inwencji, której trudno dorównać. Ta książka jest tego znakomitym przykładem.

Ali Smith w najlepszym wydaniu. Eksperyment literacki - dwie historie, które można czytać w dowolnej kolejności. Dwie historie splecione jak podwójna helisa DNA. Dwie dziewczyny, ale czy na pewno dziewczyny? Genialna opowieść, która bierze pod lupę rozmaite dwoistości, nie tylko genderowe. Do tego trochę historii sztuki - Francesco del Cossa i jego niezwykłe freski oraz...

Cudowna książka! Mamy dwie opowieści i dwie wersje książki. W każdej z opowieści mamy dwoistość - bycie dwoma aspektami jednocześnie. Początkowo może wydawać się niemożliwe, a jednak.
Piękny język, bogate postaci.
Polecam!

Cudowna książka! Mamy dwie opowieści i dwie wersje książki. W każdej z opowieści mamy dwoistość - bycie dwoma aspektami jednocześnie. Początkowo może wydawać się niemożliwe, a jednak.
Piękny język, bogate postaci.
Polecam!

Dwie powieści w jednej książce, współczesna i piętnastowieczna, powiązane cienkimi nitkami, których wyłapywanie jest wyzwaniem i przyjemnością.

Współczesna historia opowiada o George, nastolatce układającej sobie życie po śmierci matki. Oprócz zwyczajowych trudów dorastania, musi sobie poradzić z żałobą a na głowie ma jeszcze młodszego brata i ojca, który ucieka w alkohol. To też historia o relacji matka-córka, ale też roli kobiety w rodzinie – matki i żony, roli jaką piszą społeczne oczekiwania, nie zawsze pasującej kobietom. Matka George była kobietą niesztampową i trochę nieprzewidywalną. Ciężko się z taką matką żyje, ale tez piekielnie tęskni jak jej już zabraknie. To też powieść o sztuce, jej ożywczym znaczeniu w życiu człowieka i to do mnie najbardziej tu przemawiało- dobrze rozumiem potrzebę spontanicznego wejścia na pokład samolotu by obejrzeć nieznany fresk nieznanego artysty gdzieś we włoskim palazzo.

Część druga to historia o renesansowej malarce, która by móc pracować i realizować się w talencie jakim obdarował ją los i zawodzie artysty musi stać się mężczyzną. To część inspirowana życiem rzeczywistego artysty z Ferrary – Francesco del Cossa, oficjalnie zgodnie z wikipedią – mężczyzny. Historia mocno zanurzona w sztuce, tajnikach malarskich XVI wieku, mieszaniu farb i kolorów. Jest o niełatwym „rynku” sztuki gdzie artysta jest na dole drabiny finansowej a także podziale na świat męski i żeński oraz jednostkach które od zawsze znajdowały sposób by system przechytrzyć.

Co ciekawe książka jest wydana w dwóch wersjach – w jednej część współczesna jest pierwsza, w drugiej renesansowa. Ja czytałam współczesną pierwszą i jestem ciekawa jak na odbiór powieści wpłynęłaby odwrotna kolejność, więc jak już trochę zapomnę to chciałabym przeczytać ponownie

Dwie powieści w jednej książce, współczesna i piętnastowieczna, powiązane cienkimi nitkami, których wyłapywanie jest wyzwaniem i przyjemnością.

Współczesna historia opowiada o George, nastolatce układającej sobie życie po śmierci matki. Oprócz zwyczajowych trudów dorastania, musi sobie poradzić z żałobą a na głowie ma jeszcze młodszego brata i ojca, który ucieka w...

A teraz uwaga…. Kocham książkę, w której pojawia się mój najbardziej znienawidzony motyw w literaturze (i nie tylko). Ten motyw to narratorka/narrator z nieba (w tym przypadku z czyśćca, ale wciąż mam wewnętrzną blokadę przed czytaniem historii opowiadanych przez umarłych. I na początku tej drugiej części trochę kręciłam nosem, że po tej całej historii George, która mnie wcisnęła głębiej w fotel jest zwrot akcji taką stronę. Ale to jest Ali Smith, moja pretendentka do Nobla i osoba, która ograła w tej powieści, w tej części powieści, w tej powieści w powieści, po mistrzowsku mój znienawidzony motyw. Bo „ Jak być jednym i drugim” to niby dwie różne historie, ale czytając wspaniale jest odnajdować łącząc je nici. Najnowsza powieść Ali Smith to moje piąte spotkanie z jej piórem, piąte bardzo udane. Poetyckość przekazu, skupienie na języku, na historii na wielu detalach, które pozwalają choć przez chwilę inaczej spojrzeć na świat. Powieści Smith są perfekcyjne, dopracowane w każdym szczególe – spójrzmy nawet na okładkę i jej dialog z tą powieścią. „ Jak być jednym i drugim” to powieść przepełniona czułością i intymnością, pełnia kobiecości i hardości. Proza Smith uwrażliwia na otocznie, język w jej powieściach jest czuły, zabawny, często ironiczny. Autorka bawi się formą i do tej zabawy zaprasza czytających. Powieść nasycona poetyką, ciepłem i niezwykłymi historiami jak np. ta, że Francesco del Cossa był kobietą? Czy połączenie życiorysów XV wiecznej artystki ze współczesną nastolatką.
A jednak.
Ta powieść żyje, i myślę, że z każdym kolejnym czytaniem można odszukać coraz więcej jej znaczeń. To nie jest najłatwiejsza proza, ale branie oddechu przy czytaniu Smith jakoś lżej idzie. Jeśli już się człowiek wbije w ten rytm może brać garściami z jej ironii, żartu, powagi, może brać garściami z jej wrażliwości.

A teraz uwaga…. Kocham książkę, w której pojawia się mój najbardziej znienawidzony motyw w literaturze (i nie tylko). Ten motyw to narratorka/narrator z nieba (w tym przypadku z czyśćca, ale wciąż mam wewnętrzną blokadę przed czytaniem historii opowiadanych przez umarłych. I na początku tej drugiej części trochę kręciłam nosem, że po tej całej historii George, która mnie...

Lata sześćdziesiąte XX wieku
George - nastolatka próbująca poradzić sobie ze śmiercią matki i kształtowaniem swojej tożsamości w tym burzliwym okresie.

Lata sześćdziesiąte XV wieku
Francesco - utalentowana renesansowa malarka, domagająca się możliwości tworzenia w środowisku zdominowanym przez mężczyzn.

To było moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Nie czytałam jej słynnej serii - Pory Roku, bo myślałam, że to literatura nie dla mnie. Tym bardziej cieszę się więc, że sięgnęłam po "Jak być jednym i drugim", bo książka ta okazała się ogromnym, pozytywnym zaskoczeniem. Nie dajcie się zwieść męskim imionom. Książka jest przepełniona kobiecością, obfitująca w przemyślenia i opisy wyzwań, jakie spotykały i wciąż spotykają kobiety. To właśnie połączenie dwóch, na pierwszy rzut oka, innych od siebie, bohaterek zrobiło na mnie największe wrażenie. Historie łączą się ze sobą w nieoczywisty sposób, ale tym samym doskonale się uzupełniają. Ali Smith stworzyła coś fascynującego. Brawa należą się także tłumaczowi, bo czyta się to naprawdę świetnie. Rzadko zaznaczam cytaty, ale w tym przypadku nie potrafiłam się oprzeć.

Lata sześćdziesiąte XX wieku
George - nastolatka próbująca poradzić sobie ze śmiercią matki i kształtowaniem swojej tożsamości w tym burzliwym okresie.

Lata sześćdziesiąte XV wieku
Francesco - utalentowana renesansowa malarka, domagająca się możliwości tworzenia w środowisku zdominowanym przez mężczyzn.

To było moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Nie czytałam jej...

Powieść Ali Smith zaciera granicę między tym, co tu i teraz, a tym, co było, ba - tym co będzie też. Rozbiera na czynniki pierwsze teraźniejszość, szuka pod warstwami codzienności czegoś spektakularnego a może przywołuje ulotność i obdziera z romantycznej nadziei. To „mówienie i niemówienie, i wszystkie co, gdzie i jak dotyczące jednego i drugiego”. Jest to wymagająca gra z czytelnikiem, nie wiem tylko, czy miałam ochotę w to grać. Męcząca w swej strukturze gra słów, potok myśli i sensów zwodzi, mnie to nie uwiodło. Początkowo ciekawiła mnie ta nowoczesna i intrygująca forma, śledziłam losy George tuż po stracie matki, jej zauroczenie i świat po tragedii. Dużo tu sztuki i uwielbienia dla architektury, dużo tu też nieoczywistości. Brawo dla pana tłumacza, zakładam, że było ciężko uchwycić wszystkie warstwy oryginalnej historii. Mnie nie zachwyciła ta powieść, w przeciwieństwie do zdjęcia okładkowego, uważam że jest mega, tajemnicze, wolne, ulotne, piękne.

Powieść Ali Smith zaciera granicę między tym, co tu i teraz, a tym, co było, ba - tym co będzie też. Rozbiera na czynniki pierwsze teraźniejszość, szuka pod warstwami codzienności czegoś spektakularnego a może przywołuje ulotność i obdziera z romantycznej nadziei. To „mówienie i niemówienie, i wszystkie co, gdzie i jak dotyczące jednego i drugiego”. Jest to wymagająca gra z...