Ludzie nocy

Wynudziłam się niemiłosiernie, rozdziały przeciągane w nieskończoność. Nie mój typ historii

Wynudziłam się niemiłosiernie, rozdziały przeciągane w nieskończoność. Nie mój typ historii

Bardzo dobra książka.

Bardzo dobra książka.

„Ludzie nocy” Sama Lloyda

Na tę powieść trzeba chwili i pewnej uwagi. Nie ma w niej galopującej akcji. Ona wciąga w mroczną stronę ludzkiej psychiki, obnaża wyobrażenia o sobie samych i pokazuje jak bardzo motywacje bohaterów, mogą się tak istotnie od siebie różnić.

Jak bardzo mogłam się pomylić co do główniej bohaterki Mercy Lake. Bo moja pierwsza myśl o niej była „to zła kobieta”, przecież nocami obserwuje ludzi. Ale nie przypadkowych, tylko dokładnie wybranych i z konkretnego powodu. Okazuje się, że jest jak opiekunka i obserwuje po to, by ich życie stało się lepszym. Niespodziewanie napotyka na swojej drodze Louisa, który również obserwuje. Ale działania i motywy tej pary ogromnie się od siebie różnią. On ma zupełnie odmienne poglądy na temat sposobu wymierzania srawiedliwości.

Mercy skrywa również pewien sekret, którego nie chce nikomu wyjawić. Niektóre sprawy powinny pozostać tajemnicą, ale do pewnego czasu.

Każda kolejna strona budziła we mnie niepokój i ogromną ciekawość warstwy psychologicznej głównych bohaterów, którą autor stworzył genialnie. Szala dobra i zła jaka siedzi w każdym człowieku. Moralność egoistyczna czy altruistyczna? Sam Lloyd ujawnia nam wszystkie wybory jakich człowiek dokonuje po konfrontacji z własnymi wartościami.

Zakończenie wbiło mnie w fotel! Suspens absolutnie genialny, jak i cała historia!

„Ludzie nocy” Sama Lloyda

Na tę powieść trzeba chwili i pewnej uwagi. Nie ma w niej galopującej akcji. Ona wciąga w mroczną stronę ludzkiej psychiki, obnaża wyobrażenia o sobie samych i pokazuje jak bardzo motywacje bohaterów, mogą się tak istotnie od siebie różnić.

Jak bardzo mogłam się pomylić co do główniej bohaterki Mercy Lake. Bo moja pierwsza myśl o niej była „to...

„Ludzie nocy” to mroczny thriller psychologiczny, w którym główna bohaterka, Mercy Lake, żyje wyłącznie nocą, obserwując życie innych i działając z ukrycia. Wkrótce w jej świecie pojawia się mężczyzna, który także obserwuje — lecz jego intencje są zupełnie inne niż pomoc. Powieść buduje niepokojący klimat, ukazując cienką granicę między dobrem a złem, pomocą a kontrolą. Mocnym atutem jest sugestywne ukazanie samotności, tajemnicy i psychologicznego napięcia. Z drugiej strony: tempo chwilami zwalnia, a pewne wątki rozwijają się powoli — co może wymagać od czytelnika większej cierpliwości.

„Ludzie nocy” to mroczny thriller psychologiczny, w którym główna bohaterka, Mercy Lake, żyje wyłącznie nocą, obserwując życie innych i działając z ukrycia. Wkrótce w jej świecie pojawia się mężczyzna, który także obserwuje — lecz jego intencje są zupełnie inne niż pomoc. Powieść buduje niepokojący klimat, ukazując cienką granicę między dobrem a złem, pomocą a kontrolą....

Mercy to kobieta, która żyje trybem odwróconym: w dzień śpi, natomiast po zachodzie słońca jest aktywna. Ma swoiste hobby, którym jest podglądanie ludzi. Dziwnie to wygląda ale nie ma w tym złych intencji bo z ukrycia im pomaga w drobnych sprawach. Kiedy poznaje Louisa, coś zmienia się w jej życiu bo on też jest podglądaczem ale ma wobec ludzi całkiem inne zamiary.

Ta historia jest bardzo nietypowa i ciężko ją zaliczyć do konkretnego gatunku, choć spodziewałam się thrillera. Fabuła toczy się w swoim tempie i ciężko odganąć, w którym kierunku będzie zmierzać. Połączenie "opiekunka" i "sędzia" jest oryginalne oraz wzbudza ciekawość połączoną z niepokojem. Autor zwraca uwagę czytelnika na aspekt moralności i jak cienkie mogą być granice między dobrem a złem. W powieści kładzie duży nacisk na warstwę psychologiczną, tworząc ciekawe portrety głównych bohaterów oraz ich dylematy.
Dobrze mi się czytało tę książkę ale wcześniejszą pozycję autora - "Schronisko", pamiętam doskonale i dużo bardziej mi się podobała.

Mercy to kobieta, która żyje trybem odwróconym: w dzień śpi, natomiast po zachodzie słońca jest aktywna. Ma swoiste hobby, którym jest podglądanie ludzi. Dziwnie to wygląda ale nie ma w tym złych intencji bo z ukrycia im pomaga w drobnych sprawach. Kiedy poznaje Louisa, coś zmienia się w jej życiu bo on też jest podglądaczem ale ma wobec ludzi całkiem inne zamiary.

Ta...

Książka okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem. Spodziewałam się czegoś porywającego i mrocznego. Dostałam jedynie płaską i dość nudną fabułę. Żadnego z bohaterów nie dało się polubić. Psychologicznie dość mocne - mroczne ani trochę.

Książka okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem. Spodziewałam się czegoś porywającego i mrocznego. Dostałam jedynie płaską i dość nudną fabułę. Żadnego z bohaterów nie dało się polubić. Psychologicznie dość mocne - mroczne ani trochę.

"Do świtu jeszcze daleko, ale wkrótce szarość - niczym zombie - znów zaatakuje niebo. Czuję, jak obraca się ziemia i nieuchronnie zbliża się wschód słońca, a z nim światło, ciepło i ból.
Na samą myśl o tym dostaję białej gorączki. Wyobrażam sobie, że skóra zaczyna odpadać mi kawałkami, że gałki oczne kurczą mi się w oczodołach, a słońce zmienia mnie z żywego, myślącego człowieka w martwą, wysuszoną łuskę. Muszę dotrzeć do domu, zanim na niebie pojawią się pierwsze oznaki świtu."

⁉️ Szybki skok w fabułę, czy stopniowe budowanie napięcia? Którą drogę wybierasz?

Dziś mam dla Was propozycję książki, która absolutnie mnie zaskoczyła! Niespieszny początek to jak cisza przed burzą!

W historię wprowadza nas Mercy Lake, której życie od kilku lat spowija mrok, jest istotą nocy.
Co noc wsiada na swój rower i przemierza uliczki miasta zaglądając w jego najciemniejsze zakamarki.
Jest samotnikiem bojącym się Słońca. Jej świat to mrok. Ale Marcy ma misję. Z ukrycia obserwuje i pomaga tym, którzy cierpią z różnych powodów. Jest jak magiczna wróżka, która wkręci żarówkę, naprawi karmnik lub przyniesie prezent małemu chłopcu. Temu chłopcu...do którego nie ma prawa się zbliżyć.

"Są Ludzie Dnia i Ludzie Nocy. Ja akurat należę całkowicie do tej drugiej grupy. Na długo przed tym, zanim się to wszystko stało, zaliczałam się do Ludzi Dnia. I chociaż można raz się zmienić, nie można już wrócić do tego, kim się było. W nocy czuję się bardziej samotna, ale przynajmniej bezpieczniejsza."

Jej świat nie zawsze wypełniała ciemność, kiedyś była inna, była jak promyk Słońca i miała siostrę... A potem nie miała już nic... Aż do tej chwili, gdy na jej drodze stanął Louis Carter. Pustka w sercu zaczęła się wypełniać, zaczęli też umierać ludzie...

"...w świecie tak okrutnym i przypadkowym jak ten, w którym żyjemy, małe akty dobroci są znacznie mniej skuteczne niż strach."

Z każdą kolejną stroną, rósł we mnie niepokój i ogromna ciekawość. Noc wciągnęła także mnie... Pochłonęła całkowicie! A ja się jej poddałam...
Książkę zamykałam z poczuciem totalnego efektu WOW! Emocje, suspens i genialna historia!♥

Współpraca recenzencka @wydawnictwo_wab
#ludzienocy #thrillerbook #czytamsuspens

"Do świtu jeszcze daleko, ale wkrótce szarość - niczym zombie - znów zaatakuje niebo. Czuję, jak obraca się ziemia i nieuchronnie zbliża się wschód słońca, a z nim światło, ciepło i ból.
Na samą myśl o tym dostaję białej gorączki. Wyobrażam sobie, że skóra zaczyna odpadać mi kawałkami, że gałki oczne kurczą mi się w oczodołach, a słońce zmienia mnie z żywego, myślącego...

Kiedy sama jestem zdenerwowana, przepełniają mnie emocje, a niepokój zaczyna rządzić moim życiem, to najlepszym sposobem na oderwanie się od rzeczywistości są mroczne i duszne thrillery. Im więcej napięcia się tam pojawia, tym mocniej się relaksuję. I właśnie w takiej sytuacji idealnie sprawdziła mi się nowa książka Sama Lloyda, autora bestsellerowego „Schroniska”.
„Ludzie nocy” niepokoją od pierwszych stron, gdy jesteśmy świadkami dramatu kobiety ukrywającej się z małym dzieckiem w kamperze. Razem z nią współodczuwamy strach i rozpaczliwe pragnienie zatrzymania malucha, które szybko niweczy ekipa śledczych. I zostajemy z tym wszystkimi emocjami, gdy akcja nagle przeskakuje trzy lata do przodu, gdzie poznajemy Mercy Lake.
Trzeba przyznać, że główna bohaterka to nietypowa postać – Mercy do perfekcji opanowała tryb nocny, czyli życie po zachodzie słońca. W trakcie dnia śpi, a jej aktywność zaczyna się wtedy, gdy większość mieszkańców małego miasteczka, w którym mieszka, udaje się na zasłużony odpoczynek. Wówczas Mercy wyrusza na swoim rowerze na swoisty obchód, odhaczając po kolei punkty na swojej liście. Tymi punktami są osoby, które Mercy po prostu podgląda, ale czyni to z dobrych pobudek – jej celem jest poprawienie jakości życia podglądanych osób. Brzmi to dziwnie, wygląda dziwnie, ale Mercy swoim zachowaniem sprawia ludziom drobne przyjemności, aby nieco polepszyć jakość ich życia.
Mercy jest również samotniczką, unika spotkań czy niepotrzebnych rozmów, aż do momentu, gdy na parkingu stacji benzynowej ścina się z trzema nastolatkami, a w jej obronie stanie mężczyzna – Louis. Zaskakująco szybko stanie się on częścią jej nocnego życia, chociaż jego zamiary są zupełnie odwrotne niż te, które przyświecają kobiecie i dlatego często w trakcie lektury zastanawiamy się, jak cienka jest granica między opiekunem, a katem. Ta niebezpieczna relacja zmusza Mercy do konfrontacji z własnymi granicami i tajemnicą, której wolałaby uniknąć.
Nie brakuje w tej powieści zwrotów akcji, w których granica między dobrem a złem jest niejednoznaczna, a motywacje bohaterów – złożone i często sprzeczne. Na pierwszy plan wysuwają się tematy dotyczącej samotności, potrzeby zrozumienia i zemsty. Autor perfekcyjnie buduje pełen niepokoju klimat, a pełna napięcia fabuła cały czas utrzymuje czytelnika w ciągłym napięciu. Ta książka właściwie czyta się sama.
„Ludzie nocy” to wyjątkowo wciągający, mroczny thriller, łączący w sobie wiele elementów kryminału i psychologii, dzięki czemu historia jest tak bardzo wiarygodna. I chociaż ciężko sobie wyobrazić, że sami moglibyśmy kogoś takiego spotkać, to nigdy nie wiadomo, kto czai się w ciemności. I jakie ma zamiary. To zdecydowanie lektura trzymająca w napięciu do ostatniej strony i szczerze polecam się z nią zapoznać!

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

Kiedy sama jestem zdenerwowana, przepełniają mnie emocje, a niepokój zaczyna rządzić moim życiem, to najlepszym sposobem na oderwanie się od rzeczywistości są mroczne i duszne thrillery. Im więcej napięcia się tam pojawia, tym mocniej się relaksuję. I właśnie w takiej sytuacji idealnie sprawdziła mi się nowa książka Sama Lloyda, autora bestsellerowego „Schroniska”.
„Ludzie...

Sam Lloyd po raz kolejny nie zawodzi, zapewniając czytelnikowi całą gamę emocji i zmiennych odczuć.
Atmosfera jest duszna i mroczna, w końcu większość wydarzeń ma miejsce pod osłoną nocy.
Lloyd stawia przed czytelnikiem pytania o moralność, granice dobra i zła, i o to, czy pomaganie zawsze oznacza coś pozytywnego. To, co początkowo wydaje się niewinnym nocnym czuwaniem nad losem innych, szybko przeistacza się w psychologiczną grę pełną sprzecznych motywów i intencji.
Lektura staje się przez to momentami niewygodna – nie dlatego, że epatuje brutalnością (chociaż to rownież),ale dlatego, że zmusza do zatrzymania się i zastanowienia, jak daleko człowiek może się posunąć, wierząc, że działa w słusznej sprawie. To właśnie ta moralna niejednoznaczność i subtelne balansowanie na granicy dobra i obsesji sprawiają, że książka na długo zostaje w pamięci.
Oczywiście nie obyło się tu bez absurdów i dziwnych zwrotów akcji, ale czym byłaby lektura bez tych delikatnych dziwolągów? Ja jestem na tak

Sam Lloyd po raz kolejny nie zawodzi, zapewniając czytelnikowi całą gamę emocji i zmiennych odczuć.
Atmosfera jest duszna i mroczna, w końcu większość wydarzeń ma miejsce pod osłoną nocy.
Lloyd stawia przed czytelnikiem pytania o moralność, granice dobra i zła, i o to, czy pomaganie zawsze oznacza coś pozytywnego. To, co początkowo wydaje się niewinnym nocnym czuwaniem nad...

Nie porwała mnie ta opowieść, bohaterowie wydawali mi się mało autentyczni, zwłaszcza Mercy Lake. Cała fabuła mocno naciągana. Plus za kilka zwrotów akcji, których się nie spodziewałam.

Nie porwała mnie ta opowieść, bohaterowie wydawali mi się mało autentyczni, zwłaszcza Mercy Lake. Cała fabuła mocno naciągana. Plus za kilka zwrotów akcji, których się nie spodziewałam.