Trędowata Tom 1

Cały świat zachwyca się Jane Austen, a mnie Trędowata niesamowite wciągnęła. Chcę więcej.

Cały świat zachwyca się Jane Austen, a mnie Trędowata niesamowite wciągnęła. Chcę więcej.

Jak ja uwielbiam takie książki. Taka magia się roztacza, taki klimat, ten język i styl – po prostu powalające. Jak słuchałam opisów natury, to tak jakbym wróciła do czasów lektury „Nad Niemnem”, jak poznawałam bliżej postawę Pana Waldemara to tak jakbym czytała „Lalkę”. I nie ma nic złego w porównywaniu. Taka epoka, takie jej piękno.
Historia znana wielu, dla mnie poznana na nowo. Szukam jakiś bardziej podniosłych słów na opisanie mojego zachwytu, bo pisanie w prosty sposób jakoś tu nie pasuje. Uległam urokowi.
Zakończenie do mnie nie przemówiło. Może i idzie za tym morał, ja jednak upieram się przy lepszych zamknięciach.
Lektura obowiązkowa.

Jak ja uwielbiam takie książki. Taka magia się roztacza, taki klimat, ten język i styl – po prostu powalające. Jak słuchałam opisów natury, to tak jakbym wróciła do czasów lektury „Nad Niemnem”, jak poznawałam bliżej postawę Pana Waldemara to tak jakbym czytała „Lalkę”. I nie ma nic złego w porównywaniu. Taka epoka, takie jej piękno.
Historia znana wielu, dla mnie poznana...

Odnajduję w swojej domowej biblioteczce "Trędowatą". Już myślałem, że ją zgubiłem. Posiadam dwa tomy, które łącznie zawierają 720 stron. Teraz stoją na półce "ulubionych" książek.

Z treści wyczuwa się, że powieść pisze kobieta. Opowiada romantyczną historię. Uwypukla dwie dominujące postacie wśród których – według mnie – wiek ma znaczenie. Zwykła szlachcianka Stefania Rudecka ma 19 lat, a bogaty arystokrata ordynat Waldemar Michorowski jest starszy od niej o 13 lat. Stefania Rudecka jest hardą dziewczyną. Waldemar Michorowski to samiec ze zwierzęcym temperamentem. Stąd czasem "iskry lecą". Występuje wystarczająca ilość bohaterów. Jest dobrze zbudowana fabuła, są niespodziewane zwroty akcji. Widać tutaj kunszt pisarski, a jest to zaledwie debiut Heleny Mniszkówny (Mniszek). Znać, że jest bardzo inteligentną osobą. To wspaniały przykład tego, że Polacy mają swoich rodzimych prozaików posiadających duży talent pisarski. "Trędowata" w 1909 roku od razu zyskuje uznanie czytelników i krytyków literackich.

"Trędowatą" odbieram jako bunt przeciwko "szklanemu sufitowi" stworzonemu przez sferę arystokracji, która jest hermetycznie zamkniętym środowiskiem. Przy tym z wnętrza bohaterów wyłania się polski patriotyzm.

Są ustępy tekstu z którymi nie zgadzam się. Dotyczą afektywnych ujęć (nie mam na myśli zauroczeń czy miłości) u głównych postaci powieści. Stąd nie wzbudzają one u mnie silnego sprzeciwu. Rozumiem, że celowo są wzmocnione przez Helenę Mniszkównę (Mniszek) z powodu potrzeby usprawiedliwienia postępowań bohaterów, nadania odpowiedniego biegu wydarzeniom.

Występuje bardzo długie zakończenie. Jest ono emocjonalne – to kolejny przykład tego, że ten tekst pisze kobieta.

Moja ocena wynosi 8,5, którą zawyżam do 9.

Odnajduję w swojej domowej biblioteczce "Trędowatą". Już myślałem, że ją zgubiłem. Posiadam dwa tomy, które łącznie zawierają 720 stron. Teraz stoją na półce "ulubionych" książek.

Z treści wyczuwa się, że powieść pisze kobieta. Opowiada romantyczną historię. Uwypukla dwie dominujące postacie wśród których – według mnie – wiek ma znaczenie. Zwykła szlachcianka Stefania...

Dzień dobry serdeczne! Dziś przyszła pora napisać kilka słów o książce, o której napisane i powiedziane zostało chyba już wszystko. Klasyka klasyki, książka, o której słyszał chyba każdy, a ja dopiero teraz postanowiłam po nią sięgnąć i samej sobie trudno mi jest odpowiedzieć, dlaczego tak późno, choć film w reżyserii Jerzego Hoffmana znam doskonale. Jednak jak to zazwyczaj bywa, w pewnych kwestiach mocno rozjeżdża się z historią przedstawioną w książce. Film Hoffmana wypaczył i dość mocno zakłamał treść książki. Kto oglądał film, powinien koniecznie przeczytać książkę. Ja zrobiłam na odwrót i chyba dlatego tak długo mi zeszło, by sięgnąć po powieść. Dlatego też nadal zostaje aktualne hasło: Najpierw książka, potem film.

Helena Mniszkówna w "Trędowatej" opisała świat przedwojennej arystokracji: ich niechęć i bezwzględność do ludzi niższego stanu, oraz świat, w którym intryga goni intrygę, a dobro innych (szczególnie tych niżej urodzonych) jest niewarte zachodu.
Fabuła powieści toczy się na przełomie XIX i XX wieku, opisuje tragiczną miłość, której stają na przeszkodzie nietolerancja i uprzedzenia społeczne.
Główną bohaterką jest skromna, zubożała szlachcianka Stefania. Z różnych powodów (często bardzo prozaicznych) przyjmuje posadę guwernantki u baronowej Elzonowskiej, ciotki młodego ordynata Waldemara Michorowskiego, znanego w okolicy "bogacza i podrywacza". Początkowo młodzi nie pałają do siebie sympatią, jednak z czasem pojawia się nić zrozumienia i sympatii, tym bardziej że na jaw wychodzi tajemnica z przeszłości, okazuje się, że dziadek Waldemara i babka Stefanii byli zakochani i zaręczeni, choć do małżeństwa, z różnych powodów (zgadnijmy jakich) nigdy nie doszło. Obawiając się powtórzenia sytuacji, Stefania postanawia opuścić dwór Elzonowskiej, ale nieustępliwy i zakochany Waldemar, postanawia zawalczyć o tę miłość wbrew wszystkim konwenansom i obiekcjom pobocznych osób. Młodzi przezwyciężają przeszkody i dochodzi do zaręczyn...

Książka została wydana po raz pierwszy w 1909 roku i musimy o tym pamiętać, czytając tę historię. Konieczne jest wczucie się w klimat tej historii, zrozumienie języka, jakim została napisana i przypomnienia sobie, jakie zasady towarzyskie panowały na przełomie XIX i XX wieku, wtedy opowiedziana historia trafi (niemal) do każdego serca. Przepiękna historia, może momentami trochę infantylna, ale czy teraz nie mamy takich historii?
Autorka pięknie opowiada o rodzących się uczuciach okraszonych nieśmiałością, skrytymi spojrzeniami, pierwszymi niby przypadkowymi dotknięciami. Nie brakuje tu barwnych i szczegółowych opisów, które pobudzają wyobraźnię, pozwalają jej się przenieść w opisywane miejsce, poczuć niemal wszystko na własnej skórze. Zachwyca i chwyta za serce, porusza i wzrusza... wiem, jak ta historia się kończy i przyznać muszę, że boję się sięgnąć po tom II, już teraz zalewam się łzami, czytając o niesprawiedliwości, która dotknęła nie tylko parę głównych bohaterów, ale i ich przodków, a co będzie dalej?
Jak na powieść napisaną początkiem XX wieku, jest to historia niezwykle aktualna także w dzisiejszych czasach, poruszająca podobne problemy, jakie istniały wtedy. Dziś nazywamy to hejtem i brakiem akceptacji otoczenia, wtedy to było nazywane mezaliansem i nie miało prawa się wydarzyć..."
"Trędowata" to historia, która nie traci na wartości i uniwersalności na przestrzeni lat i sądzę, że jej wartość nigdy nie przeminie.

Książkę czyta się bardzo dobrze, akcja toczy się dość leniwie, nie zaskakuje jakoś spektakularnie, ale otula czytelnika ciepłem pierwszej miłości. Bohaterowie są różnorodni, każdy jest tu ważny i ma swoją rolę do odegrania.
Autorka doskonale oddaje ducha tamtych czasów, dokładnie opisuje, co ludzi bawiło, czym się martwili, jakie mieli plany i marzenia. Klimat powieści pozwala zerknąć na szlacheckie dwory, poczuć ich splendor i bogactwo, choć przyznać trzeba, że szlachta to nie było chyba nic dobrego.

Cieszę się, że sięgnęłam po tę historię. Z drżeniem serca idę czytać tom II.

Czy polecam?
Zdecydowanie tak. To piękna opowieść o miłości, która chciała trwać, ale jej nie pozwolono. Jestem przekonana, że poruszy ona nie jedno serce, a osobom wysokowrażliwym, takim jak ja, na długo zapadnie w pamięć i nie da oczom szybko wyschnąć. Ja jestem niezwykle poruszona.

Dzień dobry serdeczne! Dziś przyszła pora napisać kilka słów o książce, o której napisane i powiedziane zostało chyba już wszystko. Klasyka klasyki, książka, o której słyszał chyba każdy, a ja dopiero teraz postanowiłam po nią sięgnąć i samej sobie trudno mi jest odpowiedzieć, dlaczego tak późno, choć film w reżyserii Jerzego Hoffmana znam doskonale. Jednak jak to zazwyczaj...

Tom 1 Zdecydowałam się przeczytać, bo to dość klasyczny polski romans pokazujący rzeczywistość, której już nie ma. Jestem zaskoczona ładunkiem emocjonalnym i uchwyconym napięciem między ludźmi, których teoretycznie nic nie łączy i łączyć nie powinno. Jestem szczerze zaciekawiona co będzie dalej, spodziewam się społecznego linczu i otwartej fascynacji, sympatii i wrogości. Zobaczymy czy pani Helena udźwignęła temat, czy w drugim tomie nie zrobiło się już czasem płasko i jałowo u ognistego i kulturalnego Waldemara oraz kwiecistej i subtelnej Stefci.

Tom 2 Udźwignęła. Czuć napięcie, atmosfera jest gęsta, napięcie eskaluje. Równocześnie czuć też szczęście i nie wiadomo, gdzie dotrze ta historia o polskim Kopciuszku. Nie spodziewałam się takiego zakończenia. Nie kończy się cukierkowo, a przecież mogło.

Tom 1 Zdecydowałam się przeczytać, bo to dość klasyczny polski romans pokazujący rzeczywistość, której już nie ma. Jestem zaskoczona ładunkiem emocjonalnym i uchwyconym napięciem między ludźmi, których teoretycznie nic nie łączy i łączyć nie powinno. Jestem szczerze zaciekawiona co będzie dalej, spodziewam się społecznego linczu i otwartej fascynacji, sympatii i wrogości....

Mimo, iż oglądałam wcześniej film - lektura rewelacja!

Mimo, iż oglądałam wcześniej film - lektura rewelacja!

Ponadczasowe dzieło.

Ponadczasowe dzieło.

Ta historia aż boli. Przerwałam czytanie drugiego tomu poza połową - kiedy zrozumiałam dokąd to zmierza i przez przypadek, kartkując dalszy ciąg, zrozumiałam jaki jest koniec. Serce mi pękło i nie chce się skleić. Wrażliwe dusze mają ciężko na tym świecie. Stefcia i Ordynat Waldy będą mieli specjalne miejsce w moim serduszku.

Ta historia aż boli. Przerwałam czytanie drugiego tomu poza połową - kiedy zrozumiałam dokąd to zmierza i przez przypadek, kartkując dalszy ciąg, zrozumiałam jaki jest koniec. Serce mi pękło i nie chce się skleić. Wrażliwe dusze mają ciężko na tym świecie. Stefcia i Ordynat Waldy będą mieli specjalne miejsce w moim serduszku.

Ciężko było mi przekonać się do tej książki. Z czasem pokochałam historię Waldemara i Stefci. Głównie rozmyślania Waldemara zaczęły wydawać mi się intrygujące, najpierw bardziej jakby z obowiązku zmuszałam się do czytania, potem nie mogłam się doczekać wieczoru, żeby znów zagłębić się w historię. Nie od wszystkich książek mam takie odczucia, ta wydaje mi się wyróżniać.

Ciężko było mi przekonać się do tej książki. Z czasem pokochałam historię Waldemara i Stefci. Głównie rozmyślania Waldemara zaczęły wydawać mi się intrygujące, najpierw bardziej jakby z obowiązku zmuszałam się do czytania, potem nie mogłam się doczekać wieczoru, żeby znów zagłębić się w historię. Nie od wszystkich książek mam takie odczucia, ta wydaje mi się wyróżniać.

Dałabym wszystko, co mam, aby przeżyć taki romans.

Dałabym wszystko, co mam, aby przeżyć taki romans.