Do zobaczenia za rok

Uwielbiam książki Joanny Szarańskiej, tutaj też przepadłam, aczkolwiek jest nieco inna.
Bardzo trudne tematy są tu poruszone, mianowicie przemoc psychiczna i fizyczna, toksyczna teściowa, nieudany związek. Ale to też książka o przyjaźni, która powoli zmienia się w miłość.

Daria wraz z przyszłą szwagierką i koleżankami wyjeżdża w Tatry, tam miał być zorganizowany jej wieczór panieński. Ale już w pociągu Daria czuła, że nie pasuje jej takie spędzanie czasu, alkohol, głośne zachowanie i chęć zabawy wręcz ją frustrowały, dlatego przed imprezą odczuła potrzebę wyjścia w góry na szlak. Tam dopadła ją burza, potknęła się i byłaby spadła gdyby nie nagle wyciągnięta dłoń młodego mężczyzny. Chcąc przeczekać na lepszą pogodę spędzili razem trochę czasu w schronisku, miło im się rozmawiało, od razu każde z nich wyczuło bratnią duszę. Obiecali sobie wtedy, że spotkają się w tym samym miejscu za rok.
I tak spotykali się raz w roku na szlaku. Daria wyszła za mąż i tak się składało, że te spotkania zawsze następowały w rocznicę ślubu. Bo w związku niestety się nie układało, Daria gasnęła w oczach, a Dawid coraz bardziej się martwił, bo ona nie chciała dzielić się swoimi problemami, a on nie mógł jej pomóc.

Historia napisana na przestrzeni lat, przepiękne opisy górskich krajobrazów i wędrówek po górach. Choć były momenty, że miałabym ochotę niektórymi osobami tam mocno potrząsnąć, to przez książkę się miło płynie.
Polecam tę i resztę twórczości tej autorki.

Uwielbiam książki Joanny Szarańskiej, tutaj też przepadłam, aczkolwiek jest nieco inna.
Bardzo trudne tematy są tu poruszone, mianowicie przemoc psychiczna i fizyczna, toksyczna teściowa, nieudany związek. Ale to też książka o przyjaźni, która powoli zmienia się w miłość.

Daria wraz z przyszłą szwagierką i koleżankami wyjeżdża w Tatry, tam miał być zorganizowany jej...

Czytana nz jednym oddechu

Czytana nz jednym oddechu

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Piękna opowieść o życiu . O tym jak przypadek może sprawić że dostajemy promyk nadziei i pomaga nam w najgorszych chwila. Nieznajomi których spotykamy przypadkiem mogą stac się nam najbliższymi osobami . Są rzeczy, miejsca osoby na które warto czekać nawet jeśli nie mamy pewności że znowu na nie tracimy

Piękna opowieść o życiu . O tym jak przypadek może sprawić że dostajemy promyk nadziei i pomaga nam w najgorszych chwila. Nieznajomi których spotykamy przypadkiem mogą stac się nam najbliższymi osobami . Są rzeczy, miejsca osoby na które warto czekać nawet jeśli nie mamy pewności że znowu na nie tracimy

Daria jest skromną i spokojną kobietą. Nie żyje w luksusach. Potrzebuje ciszy, przyrody, chwili dla siebie i ukochanego narzeczonego Ryśka. Ten na poczatku ich związku jest księciem na białym koniu. Uroczy, czarujący, troskliwy i do szaleństwa zakochany. Jednak jak to w bajkach bywa na horyzoncie czai sie wiedźma, w tym wypadku to mamusia Ryśka, przyszła teściowa Darii. Kobiety nie potrafią się dogadać. Rodzina Ryśka dąży do sukcesów, goni za reputacją i sławą i pod płaszczykiem uprzejmości dają Darii wyraźnie do zrozumienia, że nie pasuje do ich świata. Para jednak stawia na swoim, biorą ślub a Daria rozpoczyna życieupełne ustępstw i kompromisów.
Na wieczór panieński wyjeżdża w góry. Daria nie ma absolutnie ochoty na ten wyjazd. Postanawia sama wyjść na szlak, na chwilkę, zaczerpnąć górskiej wolności. Chwila zmienia się w godziny, bo kobieta się gubi i trafia na okropną burzę. Będąc o krok od upadku czuje na nadgarstku uścisk mężczyzny ratującego jej życie. Od słowa do słowa, obiecują sobie wspólną wędrówkę za rok.
Czy obietnica dana nieznajomemu ma w ogóle jakieś znaczenie?

Hmm ... mam bardzo mieszane uczucia. Zamysł może i był dobry ale historia ostatecznie wydała mi się tak mocno niemożliwa i nierealna, że bardzo na tym straciła. Historia Darii i Ryśka wywołała we mnie wiecej zainteresowania niż relacja Darii i Dawida (mężczyzny z gór). 10 lat wzdychania do kobiety, którą widziało się przez 3 czy 4 dni a potem żyło tylko wspomnieniami i własnymi wyobrażeniami to jednak nie dla mnie 🤨
Może gdyby nie było to tak rozwleczone w czasie?
Podobało mi się postępowanie Darii. Z jednej strony była wyrozumiała, wspierająca i próbowała naprawiać swoje małżeństwo ale kiedy sprawy zaszły za daleko podjęła najlepszą z możliwych decyzji. Jednak myślę, że za długo zgadzała się być popychadłem.

Jako szybka lekka historia jest ok ale nie wydaje mi się, aby została mi w pamięci

Daria jest skromną i spokojną kobietą. Nie żyje w luksusach. Potrzebuje ciszy, przyrody, chwili dla siebie i ukochanego narzeczonego Ryśka. Ten na poczatku ich związku jest księciem na białym koniu. Uroczy, czarujący, troskliwy i do szaleństwa zakochany. Jednak jak to w bajkach bywa na horyzoncie czai sie wiedźma, w tym wypadku to mamusia Ryśka, przyszła teściowa Darii....

Sięgnęłam jak po pewniaka. Uwielbiam twórczość Joanny Szarańskiej, szczególnie te powieści komediowe, no i kocham Tatry, więc połączenie wydawało się idealne. Jednak książka początkowo wydała mi się schematyczna, przewidywalna i nudnawa. Dopiero pod koniec zaintrygowała mnie mocniej i ostatecznie daję zasłużone 6. Ale i tak będę twierdzić, że Szarańska jest najlepsza w komediowej odsłonie, choć ma całe pokłady wewnętrznej wrażliwości.

Sięgnęłam jak po pewniaka. Uwielbiam twórczość Joanny Szarańskiej, szczególnie te powieści komediowe, no i kocham Tatry, więc połączenie wydawało się idealne. Jednak książka początkowo wydała mi się schematyczna, przewidywalna i nudnawa. Dopiero pod koniec zaintrygowała mnie mocniej i ostatecznie daję zasłużone 6. Ale i tak będę twierdzić, że Szarańska jest najlepsza w...

Poznali się przez przypadek? Ponoć nie ma przypadków. Teraz spotykają się w kolejne rocznice tamtego wydarzenia. Z czasem ich relacja przestaje być tylko znajomością i staje się... No właśnie, czym się staje? Skoro przez cały rok bohaterowie czekają na to spotkanie, a w dniach poprzedzających je trudno im się skupić na czymś innym. Co zrobi Dawid, gdy pewnego razu Daria nie pojawi się?
Choć sama historia wydaje się niezbyt realna, to sposób, w jaki przedstawiła ją Autorka sprawił, że chciało się w nią uwierzyć i sprawdzić jak się rozwinie.
Dodatkowy plus - usytuowanie akcji w "tak pięknych okolicznościach przyrody".

Poznali się przez przypadek? Ponoć nie ma przypadków. Teraz spotykają się w kolejne rocznice tamtego wydarzenia. Z czasem ich relacja przestaje być tylko znajomością i staje się... No właśnie, czym się staje? Skoro przez cały rok bohaterowie czekają na to spotkanie, a w dniach poprzedzających je trudno im się skupić na czymś innym. Co zrobi Dawid, gdy pewnego razu Daria...

Masakra. Gniot. Męczarnia. Jak to zazwyczaj bywa- pomysł był ciekawy, ale wykonanie już nie do końca. Zaczęło się nawet zabawnie, ale później opisy i historie prozy życia już były mocno naciągane (niektórzy bohaterowie też).
Daje 3 plusy jedynie za opisy Tatr.

Masakra. Gniot. Męczarnia. Jak to zazwyczaj bywa- pomysł był ciekawy, ale wykonanie już nie do końca. Zaczęło się nawet zabawnie, ale później opisy i historie prozy życia już były mocno naciągane (niektórzy bohaterowie też).
Daje 3 plusy jedynie za opisy Tatr.

Na górskim szlaku w Tatrach spotykają się Daria i Dawid – ona potyka się w mglistym strumieniu, on ratuje jej krok. Przez przypadek w schronisku rzucają słowa: "do zobaczenia za rok". To proste zaklęcie staje się dla nich przysięgą – każdego roku wracają, by spędzić jeden wspólny dzień. Życia toczą się dalej: ona wychodzi za mąż, on buduje karierę, ale wspomnienie z Tatr trwa. Gdy któregoś roku Daria nie pojawia się – Dawid postanawia ją odnaleźć i odkryć powody tej nieobecności .
Trafnie oddany klimat Tatr, mglistych wschodów, ciszy szlaków – naprawdę oddziałuje na wyobraźnię czytelnika.
Miłość na odległość, wierność danemu słowu, konfrontacja obowiązków z uczuciami, a także trudne tematy jak toksyczne relacje czy alkoholizm nadają historii głębi.
Historia jest spokojna, momentami może wydawać się zbyt „delikatna” lub „hopeless”, co nie każdemu się spodoba .
Dla tych, którym nie straszna opowieść o miłości z licznymi złamanymi obietnicami, lojalnością, tęsknotą i wiernością.

Idealna jako lekka, ale jednocześnie głęboka lektura – dobry odpoczynek od dynamicznych thrillerów, choć wciąż poruszająca i refleksyjna.

Na górskim szlaku w Tatrach spotykają się Daria i Dawid – ona potyka się w mglistym strumieniu, on ratuje jej krok. Przez przypadek w schronisku rzucają słowa: "do zobaczenia za rok". To proste zaklęcie staje się dla nich przysięgą – każdego roku wracają, by spędzić jeden wspólny dzień. Życia toczą się dalej: ona wychodzi za mąż, on buduje karierę, ale wspomnienie z Tatr...

Książka, która zapada w pamięć, piękna historia dwojga ludzi, ludzi, których połączyła miłość, namiętność, oddanie, ale los miał wobec nich inne plany, jakże dalekie od ich pragnienia..w tej powieści nie ma jednego zbędnego słowa, zdania, myśli, emocji, niezwykła, poruszająca, jedyna, polecam, ta książka pozostaje w sercu na długo..

Książka, która zapada w pamięć, piękna historia dwojga ludzi, ludzi, których połączyła miłość, namiętność, oddanie, ale los miał wobec nich inne plany, jakże dalekie od ich pragnienia..w tej powieści nie ma jednego zbędnego słowa, zdania, myśli, emocji, niezwykła, poruszająca, jedyna, polecam, ta książka pozostaje w sercu na długo..