Harlan Coben Lawrence Block Mickey Spillane Max Allan Collins S. J. Rozan Joe R. Lansdale David Corbett James Grady Ed Gorman Brendan DuBois Loren D. Estleman Luís Alberto Urrea Tom Franklin Harry Hunsicker Brock Adams Eric Barnes Beth Ann Fennelly Ernest J. Finney Chris F. Holm Richard Lange Charles McCarry Dennis McFadden Christopher Merkner Andrew Riconda
Pierwsze, co od razu rzuca się w oczy na okładce książki, to wydrukowane największymi literami nazwisko, HARLAN COBEN. Następnie, nieco mniejszymi, tytuł: „Najlepsze amerykańskie opowiadania kryminalne”. Na koniec i tylko jeśli ktoś ogląda okładkę bardzo dokładnie, małymi literkami wyraz „redakcja”. Bardzo to nieeleganckie i moralnie problematyczne, ale zapewne pod oszustwo podciągnąć się nie da. Niewątpliwie jednak jest to jednak manipulacja, bo autorem książki nie jest Harlan Coben. Zbiór składa się z dwudziestu opowiadań, a Harlan Coben napisał do niego krótkie wprowadzenie, zaczynające się od manifestacji niechęci do wprowadzeń, a kończące stwierdzeniem, że to ostatnie zmarnowane przez czytelnika słowa w tym zbiorze.
Wszystkie te opowiadania były gdzieś wcześniej publikowane (podano nawet nazwy czasopism, w których pierwotnie je zamieszczono),a Harlan Coben podobno wyszperał je wszystkie sam, osobiście, czasem w starych lokalnych czasopismach. W to jakoś nie bardzo wierzę, ale mniejsza z tym.
Autorzy opowiadań kolejno: Brock Adams, Eric Barnes, Lawrence Block, Max Allan Collins, David Corbett, Brendan DuBois, Loren D. Estleman, Beth Ann Fennelly, Ernest J. Finney, Tom Franklin, Ed Gorman, James Grady, Chris F. Holm, Harry Hunsicker, Richard Lange, Joe R. Lansdale, Charles McCarry, Dennis McFadden, Christopher Merkner, Andrew Riconda, S. J. Rozan, Mickey Spillane, Luís Alberto Urrea.
Nie wszystkie teksty w zbiorze są opowiadaniami kryminalnymi – moim skromnym zdaniem – ale rzecz w tym, co uważa się za kryminał: brutalną zbrodnię popełnioną z premedytacją, bo może drobną kradzież wiecznego pióra urzędnikowi.
Siedemdziesięciopięcioletni wdowiec spotyka na stacji metra lub kolejowej szesnastoletnią dziewczynę, złodziejkę. Dziewczyna kradnie, by opłacić możliwość nocowania w kuchni mieszkania, wynajmowanego wspólnie przez sześć osób i podstawowe, skromne jedzenie. Stary mężczyzna proponuje jej miejsce w swoim pustawym mieszkaniu, ale bez żadnych podtekstów męsko damskich. Kiedy wdowiec dowiaduje się, że dziewczyna uciekła z domu, próbuje ją odstawić do rodziców. A chodzi o to, że stary człowiek, który już na nic w życiu nie czekał, chyba że na śmierć, znalazł dzięki nastolatce jeszcze jakiś sens w życiu.
Czterech kolegów, może nawet przyjaciół. Opowiadanie obejmuje okres ich życia od ósmego do osiemnastego roku życia. Razem się bawią, razem uskuteczniają różne psikusy, ale prowodyr, William Wilson, wyraźnie się nudzi, może też cierpi na jakieś zaburzenia, bo wyczyny paczki kolegów stają się z czasem coraz bardziej naganne, problematyczne i ryzykowne. Chłopcy podpalają stare, puste garaże, wysadzają petardami jakieś drobne przedmioty, na przykład skrzynkę pocztową, stary toster, wiekowy czarno-biały telewizor. Wreszcie włamują się do domów. Niczego nie kradną ani nie niszczą, chyba że niechcący, ale frajdę robi im napięcie, bo oto bawią się w czyimś domu, podczas gdy domownicy śpią. Pewnego razu William Wilson przekracza kolejną granicę. W domu, do którego się włamali, wylewa na schodach łatwopalną substancję i podpala – to jest kolejne wyzwanie! Czy chłopakom uda się uciec w płonącego budynku? Udało się Williamowi Wilsonowi i narratorowi opowiadania. Dwaj pozostali stracili życie w pożarze. Po tej akcji narrator ucieka na Alaskę. Głównie po to, żeby wyzwolić się spod wpływu Wilsona.
Ocena. Jeśli nie nastawiać się, że zawsze będzie w nich mowa o przerażających zbrodniach, bo czasem są to jednak opowiadania raczej społeczno-obyczajowe i psychologiczne, to antologię uważam za bardzo udaną. Opowiadania, co oczywiste, nie są na tym samym poziomie, ale ani jednego takiego, które uznałbym za zupełny knot. Jak to czasem ma miejsce w przypadku dzieł mistrzów polskiego kryminału i królowych polskiej sensacji, a może odwrotnie.
Szukamy ofert...
1669 
859 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Jeden fałszywy ruch
„Jeden fałszywy ruch” przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Książka ma typowy dla Cobena styl – napięcie rośnie stopniowo, a kolejne tajemnice powoli wychodzą na jaw. Niektóre momenty były przewidywalne, ale były też takie zwroty akcji, które mnie zaskoczyły i sprawiły, że chciałam od razu czytać dalej.
Bohaterowie wydają się realistyczni – mają swoje wady, podejmują błędne decyzje i przez to łatwiej było mi ich zrozumieć. Podobało mi się też, że fabuła pokazuje, jak jeden błąd może wpłynąć na życie wielu osób.
Ogólnie książkę odebrałam jako wciągającą i dobrze napisaną. Nie jest może najbardziej zaskakującym thrillerem Cobena, jaki czytałam, ale z pewnością sprawiła mi przyjemność i poleciłabym ją osobom, które lubią historie pełne napięcia i intryg.
„Jeden fałszywy ruch” przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Książka ma typowy dla Cobena styl – napięcie rośnie stopniowo, a kolejne tajemnice powoli wychodzą na jaw. Niektóre momenty były przewidywalne, ale były też takie zwroty akcji, które mnie zaskoczyły i sprawiły, że chciałam od razu czytać dalej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBohaterowie wydają się realistyczni – mają swoje wady, podejmują...
W tamtym roku wróciłam do serii z Myronem Bolitarem w roli głównej, a w tym roku mam ambitny plan, by poznać wszystkie brakujące tomy, których obecnie mam siedem. Co prawda teraz już sześć, bo „Jeden fałszywy ruch” za mną. 😉
Już w tamtym roku się dziwiłam jak ja mogłam porzucić czytanie tej serii skoro już od pierwszych stron poczułam się jak u starego dobrego znajomego.
Bardzo mi odpowiada kreacja bohaterów, którą stworzył Harlan Coben. Myślę, że nie będzie przesadą użycie stwierdzenia, że uwielbiam przy bohaterach zastosowane poczucie humoru, które rozładowuje thrillerowe napięcie. Ale też przede wszystkim to wyważenie, które nie sprawia, że opowieść staje się komedią kryminalną, a pozostaje thrillerem, ale nie tym który przygniata odbiorcę. Chociaż z tym przygnieceniem to też nie do końca prawda, bo może właśnie przez tę sympatię, którą odczuwa się do bohaterów (nie tylko Myron w tej kwestii bryluje) to jeszcze mocniej mimo płynności z jaką przechodzi się przez tę opowieść odczuwa się bardziej złe rzeczy, które ich dotykają.
Nie wiem jak będzie dalej, ale ten tom na razie wysuwa się na prowadzenie pod względem emocjonalnym oraz rozwiązaniem tajemnicy zaginięcia ojca, a wcześniej matki młodej kobiety, która jest wschodzącą gwiazdą koszykówki. Tym bardziej ten tom ma jeszcze większe znaczenie przy postaci Myrona, bo to jego dziedzina sportu, z której musiał zrezygnować przez kontuzję. Nie raz on o tym wspomina, chociaż nie tak mocno, a ja często nadinterpretowuję jego ból straconej szansy, gdy jest w samym środku tego świata będąc agentem sportowym. Dobrze, że w tym wszystkim ma wkoło siebie takie osoby jak Win czy Esperanza.
Niby od początku dostałam informację, że zaginiony ojciec Brendy był kiedyś trenerem Myrona i już ma dodatkowy osobisty powód, by rozwiązać tę sprawę, ale że dalej jeszcze bardziej stanie się to tak osobiste ze względu na przeszłość jego rodziców, jego własną teraźniejszość, a i nawet na przyszłość, o której zaczął myśleć to tego się nie spodziewałam. 😲
Na końcu dochodzi jeszcze do mocno szarpiącej nim moralnie decyzji, która podejrzewam mając na uwadze jego charakter, będzie oddziaływać na niego w kolejnych tomach.
W tamtym roku wróciłam do serii z Myronem Bolitarem w roli głównej, a w tym roku mam ambitny plan, by poznać wszystkie brakujące tomy, których obecnie mam siedem. Co prawda teraz już sześć, bo „Jeden fałszywy ruch” za mną. 😉
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJuż w tamtym roku się dziwiłam jak ja mogłam porzucić czytanie tej serii skoro już od pierwszych stron poczułam się jak u starego dobrego znajomego....
Okladka ksiazki "podobna" do okladki ksiazki "Blumenkinder"
autorstwa Meike Dannenberg.
Okladka ksiazki "podobna" do okladki ksiazki "Blumenkinder"
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toautorstwa Meike Dannenberg.
Zaskakujące zakończenie.
Zaskakujące zakończenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toInteresujący kryminał.
Interesujący kryminał.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajlepsza z książek o Myronie Bolitarze. Najbardziej przejmująca i łamiąca serce. W żaden sposób nie można domyślić się zakończenia, tak skutecznie autor pozacierał ślady.
Najlepsza z książek o Myronie Bolitarze. Najbardziej przejmująca i łamiąca serce. W żaden sposób nie można domyślić się zakończenia, tak skutecznie autor pozacierał ślady.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMyron Bolitar dostaje kolejne zadania, które znacznie wykracza zakres obowiązków agenta sportowego. W książce „Jedne fałszywy ruch”, piątym tomie cyklu, dobrze znany nam już bohater został poproszony o ochronę Brendy Slaughter, gwiazdy żeńskiej koszykówki. Kobieta od pewnego czasu otrzymuje pogróżki, a jednym z podejrzanych jest jej ojciec, który zaginął.
Sprawa okazuje się skomplikowana i wszystko wskazuje, że ma związek z matką koszykarki, która zaginęła dwadzieścia lat wcześniej, a wśród potencjalnych podejrzanych znajdował się ówczesny kandydat na gubernatora. Myron jak zawsze korzysta z pomocy przyjaciół – Wina i Esperanzy.
W tym tomie akcja jest zaskakująco szybko (jak na Cobena 😉). Dzieje się dużo, wątki wciąż się mnożą, całość czyta się bardzo dobrze. Tym razem autor poświęcił nieco więcej miejsca na część „obyczajową” – mamy tu sporo o związku Myrona z Jessicą, ale też przyglądamy się przyjaźni agenta z Esperanzą. Wymieszanie części kryminalnej z tą prywatną było bardzo dobrze wyważone i umilało, ale też przyśpieszało czytanie. Cześć kryminalna, jak zawsze, była wciągająca, a zakończenie zaskakujące, choć pewnie niektórzy z was odgadną je wcześniej.
Ponowne czytanie serii (choć tego jej tomu wcześniej chyba nie czytałam),po raz pierwszy we właściwej kolejności sprawia mi naprawdę dużo przyjemności i pewnie szybko sięgnę po kolejną książkę.
Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/
Myron Bolitar dostaje kolejne zadania, które znacznie wykracza zakres obowiązków agenta sportowego. W książce „Jedne fałszywy ruch”, piątym tomie cyklu, dobrze znany nam już bohater został poproszony o ochronę Brendy Slaughter, gwiazdy żeńskiej koszykówki. Kobieta od pewnego czasu otrzymuje pogróżki, a jednym z podejrzanych jest jej ojciec, który zaginął.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSprawa okazuje się...
Ciekawi bohaterowie i fabuła - dobrze się czyta.
Ciekawi bohaterowie i fabuła - dobrze się czyta.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZastanawiam się czy ,, Jeden fałszywy ruch” bardziej przykuwał uwagę historią kryminalną, czy miłosną. To świetna książka łącząca ze sobą w bardzo inteligentny sposób wątki z różnych przestrzeni czasowych, pokazując jednocześnie jak gładko i bez zbędnych zapychaczy można poruszać się po fabule. Coben po mistrzowsku wzbudza w czytelniku zainteresowanie, pozostawia niedosyt i wciąż zaskakuje.
Zastanawiam się czy ,, Jeden fałszywy ruch” bardziej przykuwał uwagę historią kryminalną, czy miłosną. To świetna książka łącząca ze sobą w bardzo inteligentny sposób wątki z różnych przestrzeni czasowych, pokazując jednocześnie jak gładko i bez zbędnych zapychaczy można poruszać się po fabule. Coben po mistrzowsku wzbudza w czytelniku zainteresowanie, pozostawia niedosyt i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo tohttps://zeszytlektur.wordpress.com/2025/01/07/jeden-falszywy-ruch-harlan-coben/
https://zeszytlektur.wordpress.com/2025/01/07/jeden-falszywy-ruch-harlan-coben/
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to