Napowietrzna wioska

6.5

6.5

Ewa „Trochę zaburzone proporcje. Bohaterowie wędrują do tytułowej wioski przez 3/4 książki, i sama wędrówka wydaje mi się ciekawsza niż opis odkrytej wioski.” Marian „akcja właściwa rozgrywa się dopiero około XIII rozdziału i kończy w dość nieoczekiwany sposób” Właśnie.
Amerykanin Cort i Francuz Huber podróżują po Afryce w towarzystwie tubylczego przewodnika oraz wykupionego z niewoli chłopca, „miał dość jasną skórę, włosy, które nie przypominały wcale czarnej wełny, nos raczej orli, i mało wydatne wargi” (la chevelure blonde, jasne włosy, co przekład pomija) „porwali go kiedyś wrogowie, wprawdzie nie rodzicom, gdyż był zupełnym sierotą, ale macierzystemu szczepowi. Poprzednio chłopiec wychowywał się przez jakiś czas u misjonarzy, gdzie nauczył się mówić jako tako po francusku i angielsku. Wskutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności wpadł w ręce wojowników z plemienia Dinka i łatwo sobie wyobrazić, jaki los go u nich oczekiwał.” (rozdział 1) Nazwa „Dinka” brzmi znajomo, z tego plemienia pochodziła Mea z „W pustyni i w puszczy”. Verne, jak w „Piętnastoletnim kapitanie” potępia niewolnictwo, chociaż napomknąwszy na pierwszej stronie o „niepodległym Kongo” w przeciwieństwie do Conrada, Marka Twaina czy Conan Doyle'a pomija popełniane tam bezeceństwa.

Po rozlicznych przygodach podróźnicy odkrywają osadę ludzi pierwotnych (początkowo wziętych za małpy) ukrytą na wierzchołkach drzew. „Kiedy dotarli do szczytu schodów, na wysokości około trzydziestu metrów nad ziemią, ogarnęło ich bezgraniczne zdumienie. Ciągnęła się tam rozległa platforma, zalana promieniami słońca. Ponad nią chyliły się zielone wierzchołki drzew, osłaniając ustawione wzdłuż uliczek chaty, zbudowane z żółtej gliny i liści. Całość tworzyła wioskę zawieszoną na znacznej wysokości i tak dużą, że nie można było dostrzec jej krańca.” Mieszkańcy są nastawieni przyjaźnie, lecz nie pozwalają przybyszom ruszyć w dalszą drogę.
– Rad bym wiedzieć, czy mają zwyczaj karmić swoich więźniów – powiedział Cort.
– Czy też, przeciwnie, karmić się nimi ? – dorzucił Huber, zupełnie jak Land w „20 tysiącach mil”.
Królem wioski jest szalony naukowiec Johansen, ongiś zaginiony, teraz odnaleziony. Stracił pamięć, kiedy nim potrząsnęli „wykrzywił się tak szkaradnie, że żaden mandryl w puszczy Ubangi lepiej by tego nie zrobił” (rozdział 17).
W końcu podróżnicy uciekają, docierają do „cywilizacji”, zakończenie pozostaje otwarte: ktoś kiedyś może odnajdzie tę wioskę.

Ewa „Trochę zaburzone proporcje. Bohaterowie wędrują do tytułowej wioski przez 3/4 książki, i sama wędrówka wydaje mi się ciekawsza niż opis odkrytej wioski.” Marian „akcja właściwa rozgrywa się dopiero około XIII rozdziału i kończy w dość nieoczekiwany sposób” Właśnie.
Amerykanin Cort i Francuz Huber podróżują po Afryce w towarzystwie tubylczego przewodnika oraz...

Ciekawa książka przygodowa.

Ciekawa książka przygodowa.

Książka nie jest zła, jednak zupełnie nie dla mnie. Nie tego się spodziewałam po takim tytule. Nie interesowała mnie ani podróż przez dżunglę, ani to, co się zdarzyło dalej.

Książka nie jest zła, jednak zupełnie nie dla mnie. Nie tego się spodziewałam po takim tytule. Nie interesowała mnie ani podróż przez dżunglę, ani to, co się zdarzyło dalej.

Przedzieranie się przez afrykańską dżunglę - świetne. Sama napowietrzna wioska - nie jest to najbardziej fascynujący koncept o jakim czytałem w powieści, ale daje radę. Poza tym oczywiście powieść zanurzona w swoich czasach jeśli chodzi o myślenie o świecie, podejście do spraw etycznych i społecznych. Trzeba brać na to poprawkę.

Przedzieranie się przez afrykańską dżunglę - świetne. Sama napowietrzna wioska - nie jest to najbardziej fascynujący koncept o jakim czytałem w powieści, ale daje radę. Poza tym oczywiście powieść zanurzona w swoich czasach jeśli chodzi o myślenie o świecie, podejście do spraw etycznych i społecznych. Trzeba brać na to poprawkę.

Trochę zaburzone proporcje. Bohaterowie wędrują do tytułowej wioski przez 3/4 książki, i sama wędrówka wydaje mi się ciekawsza niż opis odkrytej wioski.

Trochę zaburzone proporcje. Bohaterowie wędrują do tytułowej wioski przez 3/4 książki, i sama wędrówka wydaje mi się ciekawsza niż opis odkrytej wioski.

7,5/10

7,5/10

Ciekawie było śledzić losy dwóch podróżników w Afryce. Nie ukrywam, że bardzo zajmujące były opisy tamtejszej fauny i flory. Sama fabuła nie była jakoś super wciągająca, ale nie była też nudna.

Ciekawie było śledzić losy dwóch podróżników w Afryce. Nie ukrywam, że bardzo zajmujące były opisy tamtejszej fauny i flory. Sama fabuła nie była jakoś super wciągająca, ale nie była też nudna.

Świetna przygoda, czytałem z zaciekawieniem, chociaż sama końcówka dość przewidywalna i dlatego ocena lekko niższa.

Świetna przygoda, czytałem z zaciekawieniem, chociaż sama końcówka dość przewidywalna i dlatego ocena lekko niższa.

W sumie... książka o niczym.

W sumie... książka o niczym.