Dziadek Królik z Królikowa

Książka „Kopciuszek” Małgorzaty Strzałkowskiej zabiera nas do dziewiątego tomu cyklu Disney’a Złota Kolekcja Bajek wydanego przez Hachette. Cała seria została wydana w twardej oprawie, robi wrażenie nie tylko na małych czytelnikach. Kolekcja została wydana z okazji 100 – lecia Disney’a. „Kopciuszek” opowiada nam o dziewczynie, która była źle traktowana przez swoją macochę i przyrodnie siostry. Ciężko pracując zasłużyła na swój lepszy los. Oczywiście pomogły jej magiczne sztuczki i czary. Wymarzony książę przyjechał z pantofelkiem, który pasował na stopę przyszłej wybranki serca. Książeczka bardzo podobała się dziewczynkom, które z chęcią rysowały własne ilustracje do przeczytanej historii.

Klasyczna historia z animacji Disneya wydana w formie książkowej - trudno ocenia się takie klasyki, bo mają już ugruntowaną pozycję w kulturze. Małgorzata Strzałkowska sprawnie opowiada tę historię, językiem zrozumiałym dla małego czytelnika. Ilustracje to kadry z animacji.

Dalszy ciąg przygód Bezy i Zlatka jest równie ciekawy jak poprzednie książki. Bohaterowie rosną i pojawiają się pomiędzy nimi konflikty. Pierwsza poważna kłótnia, złość, wyrzuty sumienia - mały czytelnik dowie się od bohaterów książki, jak sobie radzić w takich sytuacjach. Najważniejszy przekaz - prawdziwa przyjaźń przetrwa wszelkie konflikty:-)

"Samoloty" Małgorzaty Strzałkowskiej to wciągająca i zabawna książka dla dzieci, która opowiada o przygodach małego samolotu o imieniu Gustaw. Gustaw marzy o lataniu, ale boi się wysokości. Dzięki pomocy przyjaciół i swojej determinacji, Gustaw pokonuje swoje lęki i spełnia marzenia.

Moja ulubiona bajka. Zobaczyłam, że jest książka i stwierdziłam, że muszę ją przeczytać. I tak jak z każdą książką przeżyłam tę historię dużo mocniej niż w wersji filmowej. Przyznaję, że tylko w paru miejscach zauważyłam dodatkowe momenty, których nie było w bajce. I nawet mi to nie przeszkadzało. Sądziłam, że będzie więcej zmian jak to zazwyczaj bywa, ale nie było. I super. Gorąco polecam!

"Śpiąca Królewna" Małgorzaty Strzałkowskiej to wyjątkowa adaptacja klasycznej baśni, która zachwyca zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Książka jest bogato ilustrowana, co dodatkowo wzbogaca odbiór historii i pomaga w wyobrażeniu sobie baśniowego świata.

Ale fajna i mądra książeczka. Całkowicie zaskakująca. O tolerancji i nietolerancji, o poszukiwaniu i odnajdowaniu siebie, o tym, że trzeba być otwartym na różnorodność. Chwilami zabawna, chwilami smutna (ale tylko na sekundę). Szata graficzna całkiem niezła, chociaż szału nie ma. Tak czy inaczej - warto!

Książka "Zapach czekolady. Najpiękniejsze wiersze" Danuty Wawiłow to zbiór pięknie ilustrowanych wierszy przez Aleksandrę Szponar. Książka wydana w twardej oprawie, podzielona na trzy części: Mama ma zmartwienie (27 wierszy),Rupaki i inne zwierzaki (24 wiersze),Dziwne bajeczki (21 wierszy). Dzieciom najbardziej podobały się następujące wiersze: "A gdy będę dorosła', "Urodzinki", "Niegrzeczna dziewczynka", "Szybko", "Taki wielki pies". Wiersze rymowane i nie przypominają się o moim dzieciństwie, kiedy to moja mama czytała mi na dobranoc wiersze tej autorki. Do dnia dzisiejszego zastanawiam się nad niektórymi treściami w tych wierszach, ponieważ większość jest nastrojowa, inna liryczna lub mająca głębsze przesłanie.

Pan Pierdziolka jest mi znany i bardzo go lubię, choć nie jest to tak zupełnie książka dla dzieci. Ja lubię te zbiory "głupotek", powtarzanek i śpiewanek. WIEJSKIE GRYZMOŁKI PANA PIERDZIOŁKI prezentuje się zabawnie, ale ostrzegam - potrzebny jest zdrowy dystans. To nie jest wielka literatura, to są powiedzonka... coś, co powtarzali ludzie, by rozbawić swoją codzienność. "Jedna baba drugiej babie wsadziła do zupy grabie" Książki z tej serii są trafnie zilustrowane przez Kasię Cerazy. Jej rysunki wpisują się w kpiąco-karykaturalny wydźwięk całości. Podoba mi się kolorystyka i ostra kreska. Format książek jest także odpowiedni. Całość prezentuje się figlarnie i myślę, że o to chodziło. Ostrzegam jednak, powtarzam - trzeba zachować dystans i może nie koniecznie czytać malutkim dzieciom. Trochę wybierać, przesiać co trzeba, ale się nie oburzać. Tacy jesteśmy - głupotki trzymają się naszego gatunku. Proste rymowanki, czasem trochę... pikantne, czasem... lekko okrutne, ale zawierają pewną prawdę, gdzieś tam jakaś mądrość jest. Mądrość z przymrużeniem oka. WIEJSKIE GRYZMOŁKI PANA PIERDZIOŁKI są chyba najsłabszą częścią z poznanych przeze mnie, ale i tak je lubię. Nie zachwycam się, ale traktuję jako ciekawostkę, jako zapis pewnej części historii - historii słownych uszczypliwości. Pierdziołkę proszę z dystansem 6/10 PAN PIERDZIOŁKA Wydawnictwo Zysk i S-ka

Czytałam starszej córce. Czytałam młodszej. W końcu Mikołaj przyniósł nam w prezencie - zapewne kiedyś będę czytać wnukom. A czytać będę na pewno, bo to opowiastki niezwykle ciepłe i łagodne, z pięknymi ilustracjami. Ponadczasowe. W tym miejscu chciałabym podziękować Mikołajowi za tak uroczy prezent i prosić o więcej. polecam

https://portafortunas.pl/recenzja-pan-mis-jest-glodny-karma-wilson-jane-chapman/ Czy po długiej drzemce macie ochotę na coś pysznego? Zapewne tak, dlatego nikogo nie powinno dziwić, że główny bohater książki Karmy Wilson i Jane Chapman ma ochotę coś wrzucić na ząb. Długi, zimowy sen sprawił, że niedźwiedź jest naprawdę głodny! Cała historyjka została przedstawiona w formie rymowanego wierszyka. Ukłony dla tłumacza, pani Barbary Supeł, której udało się bardzo dobrze oddać zabawny charakter fabuły i jednocześnie zapewnić przyjemną, melodyjną, czytaną na głos lekturę. Opowieść niewątpliwie wpada w ucho i bawi odbiorcę.

Każdy mol pożera książki ale inaczej niż nasz tytułowy chłopiec, bo on pożera je ale w dosłownym tego słowa znaczeniu... zjada słowa, zdania, a z czasem całe książki.. Z czasem czuje jednak przesyt bo jak wiadomo co za dużo to nie zdrowo! Może zatem lepiej poczytać niż zjadać słowa, zdania? Chłopiec który pożerał książki to pozycja inna, ciekawa, z pomysłem i jasnym przekazem że czytanie jest niezwykle rozwijające i wartościowe! Inna niż inne i za to ją zapamiętam. Rysowanie w specyficznym klimacie ale to dodaje książce dodatkowego charakteru idealna na prezent bo naprawdę wyróżnia się formą i pomysłem . przykuwa oko i ucho małego czytelnika ;) polecamy !

Książka o obrzydliwych faktach dotyczących ciała i wydalania z ciała. Szczerze mówiąc jest bardzo dobrze zrobiona. Świetnie zaprojektowana i elementy przesuwane są przemyślane. Fakty i ciekawostki są też niczego sobie, pomimo obrzydliwego tematu. Myślę, że dość osobliwa książka, ale można dowiedzieć się z niej wiele ciekawostek!

Moja 3 letnia córka kocha dinozaury i ma o nich już sporą wiedzę. Książka jest świetnym źródłem dla rodzica, chociaż nieraz prawie łamię sobie język na tych nazwach. Piękne ilustracje osadzone w ciekawej historii Pana Kudłacza. Bardzo polecam. Pani Emilia jest moją ulubioną ilustratorką.

Jakiś czas temu prezentowałam Wam inną książkę autorstwa Alex Cabrery - ,,Księżniczka Lena i jej chomik". Dziś zapraszam Was na opowieść o innej księżniczce. Pewnego dnia ciocia podarowała Amelce pieska, z czego dziewczynka początkowo bardzo się ucieszyła. Nie umiała się jednak nim zajmować, więc jej początkowa fascynacja szybko się ulotniła i pozostał tylko żal do pieska o to, ze niszczy jej ubrania, buty, wszystko ślini i się kłaczy. Amelka postanowiła się go pozbyć... Książeczka w prosty i oczywisty sposób ukazuje, do czego może prowadzić posiadanie niechcianego zwierzątka, które otrzymamy w ramach niezapowiedzianego prezentu. Pół biedy, jeśli takie zwierzę odda się później do schroniska. Niestety, często słyszymy o przypadkach zabicia psa/kota, utopieniu, przywiązaniu do drzewa na pewną, barbarzyńską śmierć. Uważam za wielki plus fakt, że autorka wspomina o tym, co mogą zrobić ludzie z niechcianym zwierzakiem. Na końcu znajduje się poradnik opieki nad psem, a także kilka słów o tym, co to znaczy wierność i w jakich sytuacjach się objawia. Na szczęście, jak to w bajkach dla dzieci, wszystko dobrze się kończy. Aleix Cabrera pokazuje także, do czego może prowadzić samodzielne wyjście z domu, gdy nie znamy do niego drogi. Książeczka ma barwne, ładne ilustracje, tekst zazwyczaj na co drugiej stronie. Została wydana w dużym, niemal kwadratowym formacie. Przeznaczona jest dla dzieci od piątego roku życia. Myślę, że jest przeznaczona nie tylko dla tych, którzy chcą mieć psa, ale także jakieś inne zwierzątko, gdyż schemat postępowania z niechcianym zwierzakiem może być niestety podobny. ,,Księżniczka Amelka i jej pies" to druga z czterech książeczek z serii o księżniczkach, które Wam zaprezentowałam. Nie martwcie się jednak. Czytać mogą je także zwykłe dziewczynki, a także chłopcy, jeśli najdzie ich na to ochota. To co? Życzę Wam miłej lektury tej serii. Moja ocena: 5/6

Są takie książki, które od razu, na pierwszy rzut oka nam się podobają. Wystarczy zerknąć i już wiemy, że ta będzie fajna. Ja tak miałam z tym oto opowiadaniem. Przeglądając ofertę wydawnictwa Adamada podobały mi się chyba wszystkie, ale ta jedna wyjątkowo przykuła moją uwagę. Sama nie wiem dlaczego. Po prostu czułam, że jest dla nas stworzona. Dlatego bardzo, ale to bardzo się cieszę, że trafiła ona do nas i miałam okazję przekonać się czy i tym razem przeczucie mnie nie zawiodło. Czy rzeczywiście jest tak fajna jak mi się wydawało? Już Wam piszę. Bohaterem tego króciutkiego opowiadania jest Kicek. Młody i bardzo rozbrykany zajączek, który codziennie spędzał dokładnie tak samo dzień. O świcie siadał i wpatrywał się w dal, a potem... kicał to tu to tam. Nie wiedział nawet sam dlaczego, co go do tego skłaniało. Po prostu czuł, że musi to robić, stale musi się ruszać i brykać. Zazwyczaj podążał za swoim noskiem. To on prowadził go w te wszystkie niezwykłe miejsca, wskazywał drogę do jego ulubionych przysmaków. gdy tylko Kicek zgłodniał. A gdy już wreszcie jego brzuszek był pełniutki zajączek odpoczywał pod jodłą, by po drzemce móc znów wrócić do swojego kicania. I tak ten słodki szarak spędzał cały dzień. Aż pewnego razu... nosek naszego Kicka nie zaprowadził go do grządki z pysznymi słodkimi marchewkami, lecz do miejsca, gdzie spotkał kogoś bardzo interesującego :) Ale ciii... I tak za dużo już Wam zdradziłam... ;) To bardzo króciutkie opowiadanie jest naprawdę przesłodkie. To taka malutka historyjka o miłości dwóch uroczych zwierzaczków. Wiem, że szaleję teraz z tymi zdrobnieniami, ale myśląc o tej książce czuję, że wszystko w niej jest takie słodziutkie, puszyste, przyjemnie, cieplutkie itp. Może dlatego, że autor wybrał sobie na swoich głównych bohaterów takie urocze zwierzaczki. A może dlatego, że to opowiadanie jest takie... romantyczne? Sama nie wiem. Podoba mi się jednak to, że całość utrzymana jest w takim ciepłym, przyjemnym nastroju. Że wszystko jest tu takie spokojne i błogie... Że tak cudownie czyta się tę historyjkę, a po skończeniu cieplej się robi w serduszku. Podoba mi się także szata graficzna tej lektury. Jest tu cała masa ślicznych ilustracji tego samego pana, który stworzył tę całą historię. Fajne jest to, że grafika ta jest na calutkich stronach. Nie jest tak, że obrazek jest umieszczony na kawałku strony a dalej jest tekst, tylko tutaj w zasadzie 100% całej lektury to ilustracje. A tekstu jest bardzo niewiele. Na pewno dla początkującego czytelnika to nie jest dobra wiadomość. Dziecko, które dopiero rozpoczyna przygodę z literaturą potrzebuje książeczki z dużą i czytelną czcionką. Tutaj niestety czytelna ona jest, ale grafika może nieco rozpraszać uwagę malucha. Ale jak dla takiego brzdąca jak moja Natalka, która jedynie siedzi mi na kolanach i przysłuchuje się takiej historii, duże ilustracje są w sam raz. Moje dziecko kocha takie właśnie publikacje i najczęściej właśnie po takie sięgamy. Istotna jest tu także wielkość tejże książki. Bo tak naprawdę zawsze mam kłopot, czy taki duży gabaryt zaliczyć do zalet czy wad danej publikacji. Z jednej strony to jest fajne. U mnie na przykład zarówno młodsza jak i starsza uwielbiają takie wielkie książki. Natalka ma kilka swoich ulubionych książeczek i zdecydowana większość jest właśnie taka ogromna. Z drugiej jednak strony złości mnie, że nie mam gdzie ich trzymać. Zazwyczaj regały i półeczki są zdecydowanie płytsze. Dlatego wciąż mam ten dylemat. Ale sama gdy tylko widzę takie duże lektury dla moich dziewczyn uśmiecham się od ucha do ucha. No nie oszukujmy się, fajne są! Dokładnie taka sama książka w mniejszym wydaniu nie robi na nas już takiego wrażenia. A jak cudownie z taką wielgachną książeczką wygląda taki mały smyk. Zawsze mi się to podobało... :) Ogólnie jestem zachwycona. Bardzo, ale to bardzo podoba mi się ta lektura. Zarówno z wyglądu jak i treści. Historia jak już wcześniej wspomniałam jest naprawdę śliczna, a ilustracje cudowne. Trzeba przyznać, że wydawnictwo Adamada bardzo się stara, by ich książki wyglądały doskonale. Są solidnie wykonane z dbałością o każdy najdrobniejszy szczegół. I choćbym nie wiem jak bardzo się starła - nie znajdę w nich żadnych minusów. Ja jestem zakochana i naprawdę ani odrobinkę nie przesadzam. Podoba mi się, nawet bardzo! Zatem z czystym sumieniem ją Wam polecam :)

Jest zima. Wilk się bardzo nudzi. W pewnym momencie wpada na pomysł, by wyruszyć w podróż. Pakuje walizkę i rusza do Paryża, by zobaczyć wieże Eiffla. W Londynie pije herbatkę z królową,a po Wenecji pływa gondolą. Jednak podróżowanie w pojedynkę wcale nie jest takie wesołe. Wilk tęskni za Wilczycą. Podczas podróży zwiedza także Egipt, Kenię i Madagaskar. Gdy udaje mu się wspiąć na Mount Everest, spotyka tam pannę Yeti. Surfowanie w Australii, karnawał w Rio i zakupy w Nowym Jorku mogą zmęczyć. Wilk postanawia wrócić do domu. Tam czekają na niego stęsknieni przyjaciele. Podróżując z Wilkiem dzieci mają okazję przeżyć niezwykłą przygodę, jednocześnie poznając różne kraje. To dobry wstęp do rozmów o innych krajach i atrakcjach, jakie się tam znajdują. Razem z dziećmi możemy poszukać na globusie miejsc, które odwiedził Wilk. "Przygody Wilka" to niezwykle urocza i zabawna seria opowiadań o Wilku, który mierzy się nie tylko z emocjami, ale i przeróżnymi przygodami, bawi i zachęca do wspólnej zabawy. W książkach podkreślona jest rola przyjaźni, niesienia pomocy i szacunku do innych, a Wilk jest tutaj pozytywnym bohaterem.

Jak zwykle dobra część serii o Turlututu ulubionej postaci Mojego syna obok Pucia. Tym razem mamy tutaj kilka Jego opowieści. Może nie jest to najlepsza część serii ale dalej bawi Mojego syna i chętnie wraca do tej książeczki choć na pewno w serii są lepsze które jeszcze bardziej cieszą podczas czytania.

Świetnie napisana, pięknie zilustrowana i niezwykle ciekawa historia o tym co dzieje się w nocy. Jestem nią tak samo mocno zauroczona jak mój 5-letni chrześniak. Mojej 3-letniej bratanicy również bardzo spodobał się ten tytuł. Kiedyś usłyszałam, że dobra książka dla dzieci to taka, przy której dobrze będzie się bawić również dorosły, i "Miasto nocą" to potwierdza. Gorąco polecam ten tytuł!

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2018/04/historie-z-moraem-krolik-franek-marta.html Staram się ograniczać swoje nabytki książkowe, jednak dziecięcym lekturom nie potrafię odmówić, dlatego biblioteczka mojego syna rozrasta się w ekspresowym tempie. Jednak kiedy docierają do nas takie cudowne lektury, jak seria o Króliku Franku, to nawet brak miejsca nie jest nam straszny. Franek jest mistrzem gry w memo, czym lubi się chwalić. Kiedy wygrywa jest zachwycony, ale nie zawsze można być zwycięzcą, co spotyka się z dezaprobatą króliczka. Można wtedy grać w pojedynkę, nieustannie wygrywając, ale czy nie lepiej rywalizować z kimś i spędzać miło czas w czyimś towarzystwie? Ta krótka historia w wymowny sposób pokazuje, że nie zawsze wygrywamy, a ogromnym sukcesem jest zaakceptowanie swojej przegranej. Nie wolno obrażać się na innych, kiedy sami poniesiemy porażkę. To normalne, że czujemy się źle, gdy przegrywamy, ale jeżeli notorycznie będziemy unosić się dumą, to szybko nikt nie będzie chciał przebywać w naszym towarzystwie. Dodatkowym atutem tej książeczki jest pokazanie, jaką frajdą jest spędzanie wolnego czasu z rodziną - nie przed telewizorem i ze smartfonami w dłoniach, ale podczas wspólnego grania w planszówki. To naprawdę buduje i wzmacnia więzi rodzinne, które należy pielęgnować. Mam nadzieję, że niejedna rodzina dzięki tej lekturze zapoczątkuje weekendowe czy wieczorne maratony gier. Mam nadzieję, że Marta Krzemińska planuje wydanie kolejnych książek w tej serii, bo zdecydowanie stała się ona jedną z moich ulubionych. Prosty tekst z dużą czcionką, bogata kolorystyka i delikatne ilustracje, a do tego to, co najważniejsze - ciekawa historia z morałem! Te lektury przydadzą się nie tylko w każdym domu, ale także w pracy nauczyciela wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Na dwóch ostatnich stronach znajdują się pytania dotyczące przeczytanej opowieści, ale nie dotyczą one ściśle wysłuchanego tekstu, a raczej emocji, jakie targają człowiekiem w danej sytuacji. To idealna okazja do przeprowadzenia rozmowy z dzieckiem - wysłuchania jego poglądów, zrozumienia oraz ewentualnego pokierowania na odpowiednie tory.