Wszyscy tak jeżdżą

To moja pierwsza książka z serii amerykańskiej. Na zmianę czytałam i słuchałam, chcąc koniecznie podążać za historią dynastii Sacklerów i ich opioidowego imperium. Bardzo bogate przedstawienie całej historii rodu, od ambicji i zaradności młodego Artura przez jego ewolucję w biznesmena, który nie chce widzieć ciemnych stron i kosztów swojego sukcesu, aż po cała plejadę członków rodziny bez zawahania projektujących system, który przynosi im korzyści, powodując plagę uzależnień zabijającą setki ludzi każdego dnia, przez ponad 20 lat. Fantastycznie napisany reportaż.

momentami czytałam ten reportaż jak fikcję, fabułę. jakby to się nie wydażało. czekałam na szczęśliwe zakończenie albo chociaż ciekawy cliffhanger. musiałam sobie mówić, że nikt tego nie zmyślił. to wybitna książka o ewidentnie złych rzeczach. już po kilku pierwszych stronach musisz podjąć decyzję, czy chcesz być ich częścią. mięsa i tak jadłam niewiele, po tych kilku stronach nie jem wcale. widząc nabiał mam przed oczami scenę zapładniania krowy zastrzykiem w szyjkę macicy.

Jeden z najbardziej wstrząsających reportaży z jakim miałam do czynienia. Słuchałam w audiobooku i naprawdę musiałam kilka razy przerwać, żeby móc się otrząsnąć. Każdy kraj chyba ma swój "wstyd", Hiszpania ma ukradzione dzieci z nielegalnych adopcji. W cały proceder zmieszani byli: władze, lekarze, kościół, w imię frankistowskiegio spełniania obowiązku tworzenia przykładnego społeczeństwa. Idea za którą stały pieniądze. Opisy realistyczne, suche, pokazują fakty, wywołują skrajne emocje od smutku, przez niedowierzanie i niezrozumienie po wściekłość. Nie znałam tej historii wczesniej, a dodatkowo porażające jest też to, że wszystko działo się całkiem niedawno. W głowie się nie mieści. Lektura wstrząsająca, ale potrzebna.

Polska jest krajem, który systematycznie wysycha, choć rzadko o tym myślimy, patrząc na jesienne deszcze. Nasze zasoby wody słodkiej są dramatycznie niskie – statystyczny Polak ma do dyspozycji tyle samo wody co mieszkaniec Egiptu. Susze rolnicze przestały być anomalią, a stały się corocznym rytuałem klęski. Od tej brutalnej prawdy zaczyna Jan Mencwel w książce „Hydrozagadka. Kto zabiera polską wodę i jak ją odzyskać”. To nie jest tylko smutna diagnoza, to śledztwo w sprawie zbrodni na polskiej naturze. Diagnoza: Systemowe osuszanie Mencwel z reporterską precyzją tropi źródła problemu, wskazując, że „hydrozagadka” ma swoich konkretnych autorów. Winowajcą okazuje się archaiczny system melioracji, który od dekad opiera się na prostym, ale zabójczym schemacie: wodę należy jak najszybciej odprowadzić do rzek, a rzeki zamienić w betonowe rynny. Autor obnaża gigantomanię instytucji państwowych, które pod hasłem „regulacji” niszczą naturalną retencję. Wstrząsające są opisy kopalni odkrywkowych tworzących ogromne leje depresji, które „wypijają” okoliczne jeziora i studnie. Mencwel pokazuje, że polska woda jest nam odbierana przez krótkowzroczny przemysł, betonozę miast oraz rolnictwo przemysłowe, które zapomniało o roli miedz i śródpolnych oczek wodnych. Wnioski: Powrót do natury Główny wniosek Mencwela to wezwanie do „wielkiego rozbetonowania”. Autor dowodzi, że jedynym ratunkiem jest oddanie rzekom ich naturalnych rozlewisk i ochrona torfowisk, które działają jak gigantyczna gąbka. „Hydrozagadka” to pochwała małej retencji – działań lokalnych, które sumarycznie mają większą moc niż najdroższa tama. Musimy przestać traktować wodę jak odpad, który trzeba usunąć, a zacząć widzieć w niej warunek przetrwania. Mocne strony: Siła argumentacji: Mencwel łączy pasję społecznika z twardymi danymi hydrologicznymi, tworząc narrację, której trudno się oprzeć. Wizualizacja problemu: Książka sprawia, że zaczynamy widzieć polski krajobraz inaczej – dostrzegamy brak wody tam, gdzie wcześniej widzieliśmy „porządek”. Mobilizacja: To lektura, która daje nadzieję, pokazując konkretne przykłady udanych rewitalizacji rzek. Słabe strony: Jednostronność: Autor bywa bezlitosny dla inżynierów wodnych starej daty, rzadko dając im przestrzeń na merytoryczną obronę ich racji technicznych. To najważniejsza książka o polskiej przyrodzie ostatnich lat. Mencwel nie tylko stawia pytania, ale wskazuje drogę wyjścia z kryzysu, zanim ostatnia polska rzeka zmieni się w suchy rów.

Dwie wady tej pozycji: Nie jest to reportaż (więc tytuł wprowadza w błąd) oraz trochę chaotycznie jest napisana. Treść i sens czuję i rozumiem. Może dlatego, że sama doświadczyłam czasowej emigracji. Może dlatego, że wielu z moich bliskich żyje poza Polską ( a nawet w Norwegii). Ale najbardziej ze względu na zgodność tych doświadczeń z opisywanymi. Trzeba by mieć skórę słonia, żeby twierdzić, że jest inaczej.

Bardzo ciekawa pozycja dla osoby, takiej jak ja, która nie wie nic o Irlandii poza tym, że jest św. Patryk, Guiness i leprrechauny.. kilka lat temu widziałam kilka filmów i serial o pralniach magdalenek i szkołach prowadzonych przez księży. temat trochę podobny jak w Kanadzie , gdzie zakonnice "czyściły" ciała i dusze rdzennych mieszkańców Ameryki, aż włos się jeży na głowie... Historie ciekawe, trochę rozsypane za bardzo , ale jakoś udaje się to w głowie poukładać. Trafne spostrzeżenia. Bardzo zdziwiły mnie fakty o kobietach, które rządziły w Irlandii, poświęcających się dla spraw i obywateli- czapki z głów. Wiele opinii o kościele, papieżach, z którymi się zgadzam. Zazdroszczę Irlandii zdolności do wychodzenia na ulice i wywoływania referendów... Brakło mi tutaj zdjęć, które byłyby dopełnieniem tych historii. Dobra książka, polecam.

Ta książka jest swoistym hołdem złożonym zmarłej dziennikarce Lidii Ostałowskiej. Ten hołd to dokończenie przerwanego wywiadu ze skazaną za zabójstwo na dożywocie Moniką. W latach 90-tych miały miejsce 3 głośne sprawy, gdzie czynny udział w morderstwach miały kobiety. Wiązało się to zapewne ze zmianą ustroju kiedy zdezorientowani młodzi ludzie uznali, że będą teraz żyć jak w Ameryce, znanej z filmów. Książka, poza sporą dawką informacji na temat życia w żeńskim więzieniu, jest przede wszystkim głosem przeciw karze dożywocia, które nie daje żadnej szansy na resocjalizację. Czy robi to przekonująco ? Każdy oceni sam. Mnie zostawił w stanie zawieszenia i wątpliwości.

Dość chaotyczna i męcząca. Mam wrażenie, że w kółko czytałam to samo i gubiłam się w tym, kto jest kim, kto kogo napadł i kto gdzie rządzi. Najwięcej wnoszą ostatnie rozdziały, w których autor rzeczywiście wyjaśnia, jak upadała Wenezuela i nawiązuje do ciekawych badań na temat niedostatku.

Na książkę trafiłam zupełnym przypadkiem. I uważam, że jest nie dość, że świetna, to jeszcze absolutnie potrzebna. Wbrew pozorom jest to opowieść przede wszystkim o słyszących i ich postrzeganiu Głuchych, przez pryzmat historii tych drugich. I, niestety, jest to, bardzo gorzki obraz. I chodzi tu nie tylko, że są oni dla systemu właściwie "niewidzialni". Chyba bardziej przerażający jest jednak fakt, że często są oni "niewidzialni" także dla swoich najbliższych. Myślę, że powinna to być pozycja obowiązkowa na wszystkich studiach z przedrostkiem "surdo".

Solidne opracowanie polskiego rynku mieszkaniowym. Jasno i klarownie zebrane przyczyny obecnego stanu rzeczy, szereg przykładów z życia wziętych i jasno postawione możliwe rozwiązania wyjścia z sytuacji, w której się znaleźliśmy. Ta książka to spokojne oskarżenie państwa, które abdykowało w imię określonej ideologii z podstawowej potrzeby, której obronę zagwarantowano w konstytucji. Patodeweloperka nigdy by nie zaistniała w tej formie, jaka jest gdyby nie filozofia osłaniania i spychania państwa na margines. Tylko zmieniając państwo tak, aby stało się silniejsze wobec silnych i bogatych możemy poprawić nasz ryne mieszkaniowy.

Całkiem aktualne jest dla nas - osób żyjących w XXI wieku - doświadczenie epidemii. Jeszcze nie tak dawno temu byliśmy zamknięci w domach, pozasłaniani maskami, a wszelka nasza aktywność przeniosła się do Internetu. Mamy zatem świeżą pamięć o tajemniczym, błyskawicznie rozpowszechniającym się (korona)wirusie, o którego źródle pochodzenia nadal krąży mnóstwo spekulacji. Kilka dekad wcześniej ludzkość żyła w podobnym strachu: zza oceanu docierają informacje o wirusie, który pojawia się wśród kręgów uważanych za nieobyczajne, nieznane są drogi jego przenoszenia, ale znane są jego potencjalne konsekwencje. Niewystarczająca wiedza na temat HIV/AIDS przyczyniła się do napiętnowania grup społecznych, wśród których zakażenia wirusem były najliczniejsze. Bliżej tej tematyce przyjrzał się Bartosz Żurawiecki, który swoje przemyślenia przelał na strony książki zatytułowanej "Ojczyzna moralnie czysta". Pozycja traktuje przede wszystkim o kwestiach społecznych w kontekście obecności zarażonych wirusem HIV. Żurawiecki opisuje reakcje zarówno osób aktywnie zaangażowanych w działalność dotyczącą wirusa, jak i również wplata wątki autobiograficzne. Niestety w książce na próżno szukać informacji o badaniach nad wirusem, a także aspektach medycznych. Główną rolę w książce odgrywają głosy społeczne i aktywistyczne w obrębie naszego kraju. Moim zdaniem ogromnym plusem byłoby objaśnienie, jak wygląda wirus HIV od strony medycznej. Zabrakło również wzmianki o ikonicznym, znanym niemal wszystkim geście księżnej Diany, która na oczach kamer przytuliła dziecko zakażone wirusem. Mimo że było to wydarzenie zagraniczne, ciężko uwierzyć, że nie miało ono wpływu na polskie społeczeństwo. Bartosz Żurawski swoją książką zdementował mity, które współcześnie można usłyszeć z ust niektórych ludzi. "Kiedyś tego (homoseksualizmu) nie było". "Dawniej ludzie byli inni (w domyśle: serdeczniejsi, lepsi, porządniejsi)". Otóż homoseksualizm to nie jest "wymysł XXI wieku", a sceny przedstawione w książce niewiele różnią się od dzisiejszej mowy nienawiści. "Ojczyzna moralnie czysta" jest w mojej opinii książką przeciętną - zabrakło kilku istotnych aspektów, była ona również naznaczona doświadczeniem autora. Nie jest porywająca, jest nieco chaotyczna, ale nie jest zła. Dużym plusem jest przedstawienie osi czasu. Niezmiernie rozczuliło mnie uwzględnienie kitków w podziękowaniach.

Świetny reportaż, chociaż miałam kilka podejść do audiobooka, bo trudno było mi przebrnąć przez opinie tak skrajnie odmienne od moich, trudno było mi też z początku zrozumieć bohaterów. Chyba dalej nie do końca rozumiem ich i postawy, które przyjmują, ale przynajmniej zrozumiałam złożony problem z którym się mierzą. Świetna robota. Doceniam poczucie humoru i dosadność :)

Książka motywująca do dokształcania się w kierunku udzielania pierwszej pomocy, wyjaśnia najistotniejsze kwestie, część wiedzy można bezpośrednio zaczerpnąć z tej książki, po resztę najlepiej sięgnąć w ramach kursów praktycznych. Gdyż ta publikacja to połączenie reportażu z praktyki ratownika medycznego z wstawkami od razu podsuwającymi porady jak najlepiej się zachować, i co dobrze mieć przy sobie, w samochodzie lub w apteczce itp. itd.

Jestem niezwykle wdzięczna autorce za przybliżenie mi rzeczywistego wyglądu polskiej wsi zaledwie 2 pokolenia temu. Brutalnie prawdziwa, obdzierająca z romantyzowania obrazu polskiej wsi i chłopomanii zostawiła mnie z nie do wypełnienienia pustką w serduszku. Historia według każdej możliwej definicji nigdy mnie nie interesowała, ale na fali popularności tytułu postanowiłam dać mu szansę. Nie żałuję, ale niestety kilka ostatnich rozdziałów mnie strasznie zmęczyło. Coraz bardziej odbiegały od problemów tytułowych "Chłopek", stawały się coraz bardziej nużące i powtarzalne. Nie mniej jednak bez wachania polecam dać książce szansę. Szczególnie jeśli tak jak ja nie macie możliwości porozmawiania z dziadkami czy rodzicami. Jestem niezwykle wdzięczna autorce za przybliżenie mi rzeczywistego wyglądu polskiej wsi zaledwie 2 pokolenia temu. Brutalnie prawdziwa, obdzierająca z romantyzowania obrazu polskiej wsi i chłopomanii zostawiła mnie z nie do wypełnienienia pustką w serduszku. Historia według każdej możliwej definicji nigdy mnie nie interesowała, ale na fali popularności tytułu postanowiłam dać mu szansę. Nie żałuję, ale niestety kilka ostatnich rozdziałów mnie strasznie zmęczyło. Coraz bardziej odbiegały od problemów tytułowych "Chłopek", stawały się coraz bardziej nużące i powtarzalne. Nie mniej jednak bez wachania polecam dać książce szansę. Szczególnie jeśli tak jak ja nie macie możliwości porozmawiania z dziadkami czy rodzicami.

Książka która na pierwszych stronach zapowiadała się bardzo dobrze, a potem zrobiło się miałko. Na pewno można z niej wyciągnąć kilka ciekawostek, ale w co najmniej kilku miejscach, jako bywalec Chorwacji od lat, miałem rozbieżne obserwacje niż te które poczyniła autorka w tej książce.

Zamiast koncentrować się na pielęgnowaniu nienawiści, lepiej walczyć o ciągłą pamięć dla wszystkich umęczonych i pomordowanych... choć często jest to po ludzku trudne. Gotuje i kipi się w człowieku wszystko, kiedy czyta się wypowiedzi osób rzekomo wyspecjalizowanych w danych dziedzinach i o dzieciach niepełnosprawnych wypowiada się, jako o istotach "pozostających na etapie podczłowieka" - "Proszę mi wierzyć, w każdym przypadku można odróżnić te bezduszne istoty od kształtujących się ludzi". Chylę czoła przed autorką i wkładem ogromnej pracy, jaką włożyła by móc choć w najmniejszej części opowiedzieć tę tragiczną i zapomnianą historię. Tak. Tu nie chodzi o przywracanie godności pomordowanych. Oni nigdy tej godności nie stracili.

Tytuł książki nawiązuje do kwestii, wokół której autor skupia się w sposób szczególny - wody.  Opracowanie skupia się na terytorium Ameryki Południowej. Przedstawione są problemy związane z brakiem dostępu ludności do wody zdatnej do użytkowania, skrajnym wykorzystywaniem wody w celu nawadniania upraw wymagających potężnych jej zasobów (w książce jest to awokado), działania farm "chmur danych" dla globalnych platform, wydobywania surowców - co związane jest dodatkowo z zanieczyszczaniem wód, które wplywają zarówno na ubożenie bioróżnorodności, jak i jakość życia miejscowej ludności. Uprawy oraz wydobywanie surowców prowadzone są przez potężne koncerny z kapitałem zagranicznym, które w większości są eksportowane m.in. do Europy oraz Ameryki Północnej. O ich bezwzględności świadczy przedstawiony w książce, aby jako remedium na brak wody w pewnych regionach przywozić całe góry lodowe z Antarktyki... Aby bezrefleksyjnie, w imię zysku rozpuścić zapasy zamrożonej wody ważne dla całej planety...  W odniesieniu do prowadzonej w ostatnich latach polityki Unii Europejskiej odnośnie umów z tymi też krajami jest to temat bardzo "na czasie". Przedstawia problemy związane z łamaniem praw człowieka (" Karnej chciała z tym walczyć, ale Kolumbia to nie jest dobry kraj dla aktywistów. Według raportów Global Witness tylko w 2020 roku zamordowano ich tu sześciesięciu pięciu. Karmen i jej rodzina otrzymywali wiele gróźb na długo przed tym, zanim zdecydowano się na ich liczenie", wymuszenie na jednym z bohaterów rezygnacji z kandydowania do mandatu w wyborach),  ignorowaniem opinii autorytetów że środowiska naukowego w imię zysku (cytat jednego z naukowców: "Serce już nie to, mówił, trzeba się schować na uczelnianych korytarzach, za analizami, które nikogo nie obchodzą, jakoś dotrwać do emerytury"). Co więcej, odnieść można wrażenie, iż w imię haseł odnoszących się do "ochrony środowiska", "wspólnej polityki rolnej" oraz "praw człowieka" w UE ofiarami są właśnie zwykli ludzie oraz ekosystemy krajów Ameryki Południowej, gdzie w imię zysku kraje te są gotowe poświęcać własne ekosystemy oraz zdrowie ludności.  Autor daje czytelnikowi możliwość wyciągania własnych wniosku z opracowania, które nie narzuca własnych opinii autora. Są przedstawione dane statystyczne, opisy świadków wydarzeń oraz wypowiedzi aktywistów, naukowców, polityków oraz przedstawicieli koncernów.  Jednak w przypadku wątku odnoszącego się do migrantów na granicy polsko-białoruskiej oraz amerykańsko-meksykańskiej podawane dane oraz wypowiedzi nakierowują dość jednostronnie w kierunkach politycznych, w moim odczuciu w sposób dość... Naciągany nawiązujący do głównego tematu - jakim jest woda. Pojęcia "granicy" i "zapory" nie są wystarczająco zbliżone znaczeniem, aby przekonały mnie do przekonującego włączenia wątków migracyjnych... Problem nielegalnej migracji jest znacznie bardziej złożony, zaś przedstawienie go w tej książce jest zbyt płytkie i jednostronne jak na powagę i złożoność problemu. Mimo fo... Jest to lektura w sposób właściwy  poszerzająca sposób myślenia na sprawy związane z eksploatacją krajów uboższych na rzecz krajów wyżej rozwiniętych.  Moje pytanie brzmi po lekturze brzmi:  czy robienie interesów z władzami, które są gotowe szkodzić własnemu środowisku naturalnemu, ignorować krzywdę trutych dzieci, uciskanej ludności oraz bezwzględne rozprawianie się z ludźmi walczącymi o dobro swojego kraju jest słuszne?  W książce tej znajdziemy również wątek powiązany z wodą, konflikt między Palestyńczykami a Izraelitami oraz wpływ kulturowych zwyczajów religijnych na dodatkowe marnowanie wody, związane z rolą kobiet w życiu codziennym oraz chęcią rozwoju zawodowego. 

Dla wszystkich, których dzieciństwo przypadało na lata 90, ta książka to sentymentalna podróż po tym co pokazywało nam wowczas świat, czyli po polskiej telewizji. Mamy tu rozmowy z twórcami takich programów jak: Rower Błażeja, Randka w ciemno, Miodowe lata, 997 i wiele innych... Dla milenialsów, bo nie wiem, czy innym da tyle radochy.

Kobiety, czytajcie. Mężczyznom też polecam. Wszystkim, bez względu na Wasze przekonania polityczne. Przyznam jednak, że konserwatystom ksiażka może nie przypaść do gustu. No cóż! Może tym bardziej powinni przeczytać?Dla poszerzenia horyzontów, zobaczenia sprawy z innej strony? Zrozumienia problemu. Najbardziej polecam książkę językoznawcom. Ich na pewno zainteresuje. Myślę, że ludzi zainteresowanych językiem polskim lub takich, którzy zawodowo mają do czynienia z językiem nie trzeba specjalnie do czytania tej pozycji namawiać. Naprawdę warto! Czy wiecie, że feminatywy były w języku polskim od zawsze?! Taka jest specyfika naszego języka polskiego. Wszystko odmieniamy, mamy mnóstwo końcówek. I to jest piękne! Gościni (żeńska forma słowa gość) nie jest wymysłem lewicy i TVN. Gościni była w słownikach już w XVIII wieku, podobnie jak bogini. Jest też przecież gospodyni i naukowczyni. Inne takie ciekawostki znajdziecie w książce. Ileż tam tego! A jakże ciekawy jest rozdział o słowach związanych z seksualnoscią człowieka. Słuchałam audiobooka. Bez słuchawek. W samochodzie. Dobrze, że jechałam sama i nikt oprócz mnie nie tego słyszał 😂 W książce jest też dużo o języku inkluzywnym. W ogóle to bardzo ciekawa pozycja. Uświadomiła mi, że w języku odzwierciedlają się wszystkie zmiany zachodzące w społeczeństwie. Język jest ważny. A nasz język polski jest też po prostu piękny. Kocham go za te wszystkie gościnie, psycholożki, naukowczynie, a także za wszystkie przypadki i zdrobnienia 😁

Można i bezkompromisowa książka pokazująca główne postacie prawicowej sceny politycznej zrzeszone w ramach Prawa i Sprawiedliwości. Autor spotkał się z wieloma politykami, urzędnikami, ekspertami i osobami luźno z nimi związanymi aby przyjrzeć się osobom, które w jakieś mierze decydują o władzy w PiS. Z oczywistych względów najwięcej jest o samym Jarosławie Kaczyńskim, ale swoje rozdziały mają Mateusz Morawiecki, Zbigniew Ziobro, Andrzej Duda, Beata Szydło, czy Daniel Obajtek. Każdego charakteryzują jego koledzy albo przeciwnicy (często idzie to w parze bo przecież mój przyjaciel w partii niemal zawsze jest moim największym rywalem). Nie jest to książka spójna i wielopłaszczyznowo, ale z pewnością można w niej wyczytać rysy osobowościowe tych osób, ich cele i motywacje. Po lekturze mam jeden wniosek – do polityki się kompletnie nie nadaję, zbyt mocno szanują innych ludzi by ich ciągle wykorzystywać do własnych celów.