Ratownik. Nie jestem bogiem

Dobrze, że taka książka powstała.
Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem.
Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem.
Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką.
Podaje wiele różnorodnych przykładów własnych interwencji ratownictwa medycznego. Nie tuszuje swoich błędów, czy też błędów kolegów, czy lekarzy, ale podkreśla również bardzo ważną rolę ratowników medycznych w ratowaniu życia pacjentów.
Opowiada też o sytuacji w czasie pandemii Covid -19. Warto przeczytać, bo wiele na ten temat krążyło teorii spiskowych. On opisuje prawdziwą sytuację z tego okresu, bo sam wtedy pracował jako ratownik medyczny.
Język jakim się posługuje Sowizdraniuk pozostaje ,,soczysty" - z jednej strony może on drażnić z drugiej zaś podkreśla emocje, jakie dominują podczas ratowania życia ludziom lub w czasie bezsensownych wezań karetek, których obsada mogłaby w tym czasie uratować komuś zdrowie lub życie.
Polecam tę książkę o życiu na granicy wytrzymałości.

Dobrze, że taka książka powstała.
Jest to wywiad Justyny Dżbik - Kluge z ratownikiem i nauczycielem akademickim AM we Wrocławiu Jarosławem Sowizdraniukiem.
Główny bohater wywiadu to ratownik z powołania, z dużą dozą wiedzy medycznej i ogromnym doświadczeniem.
Odkrywa kulisy pracy ratowników w bardzo szczerej rozmowie z dziennikarką.
Podaje wiele różnorodnych przykładów...

Dużo deklarowanej pokory i równie wiele podskórnej pychy.

Ogrom pasji, talentu, tęsknota za zawodem, czarne poczucie humoru, minimalna dawka wiedzy medycznej, sporo anegdot o pacjentach.

To, co mnie zaskoczyło, to nie podejście ratownika. Chyba trudno zachować równowagę między pasją a przerostem ego. Zwłaszcza gdy chodzi o ratowanie ludzi. Po wielokroć, dzień za dniem, przez kilkanaście lat.

Nie spodziewałam się jednak, żeby rozmowy między dziennikarką a jej bohaterem były spisywane przez kogoś innego. Liczyłam na to, że to ona sama wykona tę pracę. Wstępnie zredaguje ten tekst i pozwoli pracować redaktorkom i korektorkom.

Z drugiej strony doceniam, że w ogóle im podziękowała. Jeszcze lepiej byłoby, gdyby jej pytania były mniej...bałwochwalcze. Ona mu się prawie nie sprzeciwia. Krytykuje minimalnie.

I znów da się to zrozumieć. Sama bardzo podziwiam ludzi wykonujących tę pracę. Bo nie jest to tylko praca. Bo trzeba mieć powołanie, ogromną wytrwałość. Bo robi się to często kosztem własnego zdrowia, rodziny i jakiegokolwiek życia prywatnego.

A jednak coś powinno chyba odróżniać cielęcy zachwyt od fachowego spojrzenia. Czy może nie?

Dużo deklarowanej pokory i równie wiele podskórnej pychy.

Ogrom pasji, talentu, tęsknota za zawodem, czarne poczucie humoru, minimalna dawka wiedzy medycznej, sporo anegdot o pacjentach.

To, co mnie zaskoczyło, to nie podejście ratownika. Chyba trudno zachować równowagę między pasją a przerostem ego. Zwłaszcza gdy chodzi o ratowanie ludzi. Po wielokroć, dzień za dniem,...

Wiele ciekawych i interesujących historii, parę ważnych wskazówek jak zachować się w krytycznych sytuacjach.
ALE - poziom zadufania głównego bohatera książki był naprawdę nieznośny!

Jedna historia, która mnie bardzo mocno zirytowała - wyśmiewanie pijanej kobiety, która chciała zgłosić gw.łt, bo najpierw umówiła się na s.ks ze znajomym, a ten wbrew jej woli zaserwował jej stosunek an.lny. No bardzo śmieszne! Może rzeczywiście mogła to zgłosić w inny sposób, ale chciałabym zobaczyć, jak nasz bohater zgadza się na klasyczny stosunek, a ktoś nagle wbrew jego woli wkłada mu coś między pośladki. A kysz!

W ogóle, bardzo dużo było takiego wyśmiewania się z różnych ludzi, od których nasz ratownik czuje się lepszy. Do tej pory mam niesmak po lekturze.

Wiele ciekawych i interesujących historii, parę ważnych wskazówek jak zachować się w krytycznych sytuacjach.
ALE - poziom zadufania głównego bohatera książki był naprawdę nieznośny!

Jedna historia, która mnie bardzo mocno zirytowała - wyśmiewanie pijanej kobiety, która chciała zgłosić gw.łt, bo najpierw umówiła się na s.ks ze znajomym, a ten wbrew jej woli zaserwował jej...

Spodziewałam się mniej wychodzenia z pozycji wyższości. Redakcyjnie złoto

Spodziewałam się mniej wychodzenia z pozycji wyższości. Redakcyjnie złoto

Z jednej strony bardzo ciekawa książka i dobrze, że ktoś w końcu poruszył temat pretensjonalnych pacjentów, traktowania medyków jak śmieci, a karetki jak taksówki, „płacę podatki, więc będziecie na moje skinienie”. Bo niestety tak wygląda praca z wieloma pacjentami. Absurdalne wezwania i bezczelne zachowania - dobrze, że ktoś w końcu o tym mówi i może wielu osobom da to do myślenia i zmieni spojrzenie na personel szpitalny.
Jednak jest jeszcze druga strona tej książki - niestety, ale miałam nieodparte wrażenie, że autor ma zbyt duże mniemanie o sobie, innych ratowników i lekarzy traktuje z góry. Autor ciągle nadmienia, że nie jest bogiem, ale w każdej kolejnej opowieści wywyższa się coraz bardziej. Poza tym niektóre opowieści o niezbyt stosownych wyczynach ratowników nie są czymś czym powinno się chwalić, tym bardziej, że polskie społeczeństwo już nie ma do medyków szacunku. Po co dawać kolejne preteksty do braku zaufania.
Reasumując - miło, że ktoś w końcu poruszył temat jak faktycznie wygląda praca medyka od jego strony i ile psychicznie trzeba wytrzymać. Jednak ton wypowiedzi i zadufanie w sobie autora nieco zrażają.

Z jednej strony bardzo ciekawa książka i dobrze, że ktoś w końcu poruszył temat pretensjonalnych pacjentów, traktowania medyków jak śmieci, a karetki jak taksówki, „płacę podatki, więc będziecie na moje skinienie”. Bo niestety tak wygląda praca z wieloma pacjentami. Absurdalne wezwania i bezczelne zachowania - dobrze, że ktoś w końcu o tym mówi i może wielu osobom da to do...

Oj, ogromny mam problem z tą książką. Wiele opowieści ciekawych, zaskakujących, trochę ważnych informacji, ale... Właśnie mam wrażenie że pan ratownik by wolał powiedzieć o siebie 'jestem bogiem'. Takie jakieś zadufanie, zadęcie, przekonanie o własnej za***istości i w ogóle 'co to nie ja', a inni głąby... Bardzo zepsuło mi to efekt.

Oj, ogromny mam problem z tą książką. Wiele opowieści ciekawych, zaskakujących, trochę ważnych informacji, ale... Właśnie mam wrażenie że pan ratownik by wolał powiedzieć o siebie 'jestem bogiem'. Takie jakieś zadufanie, zadęcie, przekonanie o własnej za***istości i w ogóle 'co to nie ja', a inni głąby... Bardzo zepsuło mi to efekt.

Ciekawe, ale nie zaskakujące. Bardziej z tej branży odpowiada mi Janek Świtała. Pan Jarosław jakby miał pretensje do świata i pacjentów (sam mówi, że lekarze i pielęgniarki cieszą się uznaniem pacjentów, a ratownicy w ogóle). Red. Dżbik-Kluge jak zwykle z klasą i w punkt.

Ciekawe, ale nie zaskakujące. Bardziej z tej branży odpowiada mi Janek Świtała. Pan Jarosław jakby miał pretensje do świata i pacjentów (sam mówi, że lekarze i pielęgniarki cieszą się uznaniem pacjentów, a ratownicy w ogóle). Red. Dżbik-Kluge jak zwykle z klasą i w punkt.

Z poczatku byłam zafascynowana ta ksiażka, nawet zaczęłam ja polecać znajomym. Świetnie przedstawione środowisko i praca ratownictwa medycznego z perspektywy jednego z pracowników. Niestety, ksiażka dużo straciła po tym jak ów ratownik odniósł się do propagandy covidowej. Zabrakło tu polemiki a w zamian dostarczona została narracja strachu i obarczania pacjentów nie zaszczepionych za wszelkie zło tego świata. Ciekawi mnie co ratownik powiedziałby rodzinom które opłakuja swoich bliskich którzy odeszli po przyjęciu szczepionki. Że zmarli w imię wyższego dobra? Jakoś mało to pocieszajace. I dlaczego Pfizer wypłaca teraz milionowe odszkodowania ofiarom skoro tak zbawienne były to specyfiki. Nie wspomnę tu już o genezie wirusa, Wuhan i ludziach odpowiedzialnych za pandemię bo musiałabym tu napisać ksiażkę, a jest to tylko mój skromny komentarz.

Z poczatku byłam zafascynowana ta ksiażka, nawet zaczęłam ja polecać znajomym. Świetnie przedstawione środowisko i praca ratownictwa medycznego z perspektywy jednego z pracowników. Niestety, ksiażka dużo straciła po tym jak ów ratownik odniósł się do propagandy covidowej. Zabrakło tu polemiki a w zamian dostarczona została narracja strachu i obarczania pacjentów nie...

Wywiad z ratownikiem medycznym czytałam z zapartym tchem i niedowierzaniem, ile Ci ludzie mają w sobie siły, determinacji i czasami "twardej skorupy" przy przyjmowaniu pacjentów, gdzie każdy z nas jest inny.
Polecam!

Wywiad z ratownikiem medycznym czytałam z zapartym tchem i niedowierzaniem, ile Ci ludzie mają w sobie siły, determinacji i czasami "twardej skorupy" przy przyjmowaniu pacjentów, gdzie każdy z nas jest inny.
Polecam!

Ostatnimi czasy bardzo chętnie sięgam po reportaże, zwłaszcza te medyczne. Nie będę ukrywać, są one do siebie dość podobne, jednak każdy medyk wynosi historie z własnego doświadczenia. Różne punkty widzenia pozwalają mi uzyskać szerszy obraz naszego społeczeństwa. Jarosław Sowizdraniuk w rozmowie z Justyną Dżbik–Kluge zdradza kulisy pracy ratowników medycznych w Polsce. Przytoczone sytuacje bawią i przerażają, ale jednocześnie uczą, w jakich sprawach należy niezwłocznie wzywać pogotowie, a jakie problemy warto rozwiązać samodzielnie, tudzież kontaktując się z lekarzem pierwszego kontaktu. Dzięki temu ratownicy będą mogli wyjeżdżać tylko po to, by ratować ludzkie życie, by mogli zdążyć na czas do naprawdę potrzebujących. Wspomniany wyżej reportaż chciałabym szczególnie polecić, przede wszystkim ze względu na poradnik umieszczony na końcu książki. Wskazuje on czytelnikom, w jaki sposób każdy z nas może, a nawet powinien udzielać pierwszej pomocy w sytuacjach kryzysowych. Jestem świadoma, że taki poradnik nie zastąpi prawdziwego kursu. Ja mam to szczęście, że odbyłam kilkugodzinne szkolenie (kilkudniowego jeszcze nie),lecz mam świadomość że każde kolejne powtórzenie koniecznych do wykonania czynności, mocniej utrwala wiedzę w głowie. Uważam, iż taka lektura powinna być obowiązkowa.

Ostatnimi czasy bardzo chętnie sięgam po reportaże, zwłaszcza te medyczne. Nie będę ukrywać, są one do siebie dość podobne, jednak każdy medyk wynosi historie z własnego doświadczenia. Różne punkty widzenia pozwalają mi uzyskać szerszy obraz naszego społeczeństwa. Jarosław Sowizdraniuk w rozmowie z Justyną Dżbik–Kluge zdradza kulisy pracy ratowników medycznych w Polsce....