Jestem dość

📝 Osobista, współczesna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i nieustannego porównywania się z innymi. Autorka porusza temat zmęczenia byciem „idealną”, potrzeby stawiania granic oraz akceptacji własnych emocji i niedoskonałości. Historia o drodze do momentu, w którym można powiedzieć sobie „jestem wystarczająca” — bez poczucia winy i bez udowadniania czegokolwiek światu.

💭 Moja opinia:
Czytam naprawdę dużo i coraz częściej łapię się na tym, że książki już nie ruszają mnie tak, jak kiedyś. Myślałam nawet ostatnio, że chyba już nic nie doprowadzi mnie do łez. I wtedy pojawiła się ona — cała na „wystarczająco”.
To książka o niej, o mnie, o Tobie. Napisana językiem wyjątkowo mi bliskim. Poszarpanym, szczerym, momentami jak rozmowa wewnętrzna, którą sama prowadzę w głowie. Trafiła w te najbardziej czułe miejsca, w które zwykle literatura nawet nie próbuje celować. Czytałam i miałam wrażenie, że ktoś wreszcie ubrał w słowa rzeczy, których nie umiałam nazwać.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak mnie poruszyło. Nie daję często wysokich ocen — dziesiątki są zarezerwowane dla moich sentymentalnych świętości — ale ta książka naprawdę zasłużyła na więcej niż zwykłe „świetna”. Matko jedyna, jakie to było dobre, potrzebne i… dość 🧡

⭐ 9/10

📝 Osobista, współczesna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i nieustannego porównywania się z innymi. Autorka porusza temat zmęczenia byciem „idealną”, potrzeby stawiania granic oraz akceptacji własnych emocji i niedoskonałości. Historia o drodze do momentu, w którym można powiedzieć sobie „jestem wystarczająca” — bez poczucia...

Bardzo wartościowy tytuł. Szczególnie dla osób które szukają wsparcia i zrozumienia samego siebie. Daje dużo do myślenia, i zostaje z czytelnikiem na długo. Historia Pani Magdaleny jest przykładem walki o każdy dzień i to, że stwierdzenie „jestem dość” powinno być z nami codziennie.

Bardzo wartościowy tytuł. Szczególnie dla osób które szukają wsparcia i zrozumienia samego siebie. Daje dużo do myślenia, i zostaje z czytelnikiem na długo. Historia Pani Magdaleny jest przykładem walki o każdy dzień i to, że stwierdzenie „jestem dość” powinno być z nami codziennie.

Nie dokończyłam tej książki, ale nie uważam jej za złą. To typowa osobista opowieść – jeśli czytelnik znajdzie w niej coś, z czym zarezonuje, może stać się dla niego ważna i wspierająca. Ja sama miałam kilka takich momentów, a parę razy nawet zaśmiałam się w głos (scena, w której matka wchodzi pod prysznic i kończy na kolanach, nago szorując całą łazienkę, bo „przy okazji zetrze” - been there, done that). Po połowie książki uznałam jednak, że to po prostu nie jest lektura, na którą mam teraz ochotę.

Nie dokończyłam tej książki, ale nie uważam jej za złą. To typowa osobista opowieść – jeśli czytelnik znajdzie w niej coś, z czym zarezonuje, może stać się dla niego ważna i wspierająca. Ja sama miałam kilka takich momentów, a parę razy nawet zaśmiałam się w głos (scena, w której matka wchodzi pod prysznic i kończy na kolanach, nago szorując całą łazienkę, bo „przy okazji...

Skrawki życia. Pamiętnik, wspomnienia, przemyślenia...
Depresja, codzienność, życie...
Momentami jest bardzo intymnie.
O niej, o mnie, o każdej.
Warto.

Skrawki życia. Pamiętnik, wspomnienia, przemyślenia...
Depresja, codzienność, życie...
Momentami jest bardzo intymnie.
O niej, o mnie, o każdej.
Warto.

Jest marzec, a ja już wiem, że przeczytałam jedną z najważniejszych dla mnie książek w tym roku. Dostałam ją w prezencie od siostry, swoje na półce odstała, ale żałuję, że tyle dałam jej czekać.

Moim zdaniem lubimyczytac.pl przypisało mylnie kategorię! Książka powinna się znaleźć pod "biografia, autobiografia, pamiętnik". W żadnym momencie nie jest to poradnik, a jeśli ktoś nie lubi, czytając, zaglądać komuś w duszę, to po tę książkę nie sięgnie.

Specyficzny styl pisania być może nie każdemu przypadnie do gustu, ale dla mnie była to książka napisana lekko, z polotem. Fragmenty humorystyczne śmieszyły mnie tak, że jadąc tramwajem musiałam chować twarz w szaliku. Fragmenty przejmujące rozrywały mi serce na kawałki. Zarówno w tym, co zabawne, jak i w tym, co bolesne, jest to książka bardzo autentyczna.

Po pierwszych rozdziałach podsumowałam, że jest to połączenie Talków, państwa Buków i języka Chmielewskiej. Jednak kolejne strony przyniosły zupełnie inne wrażenia. Na przemian wbijały ostrza w serce i oklejały czułymi plasterkami.

Trochę błędów niewyłapanych przez korektę, zwłaszcza pod koniec. Plus rzucająca się w oczy literówka na okładce (w tekście już jest poprawnie). Jednak książka zostaje u mnie na półce, bo będę do niej wracać.

Jest marzec, a ja już wiem, że przeczytałam jedną z najważniejszych dla mnie książek w tym roku. Dostałam ją w prezencie od siostry, swoje na półce odstała, ale żałuję, że tyle dałam jej czekać.

Moim zdaniem lubimyczytac.pl przypisało mylnie kategorię! Książka powinna się znaleźć pod "biografia, autobiografia, pamiętnik". W żadnym momencie nie jest to poradnik, a jeśli...

Wspomnienia, refleksje, cięte riposty, zgrabnie opisana codzienność. Szybki język sprawia, że czyta się bardzo szybko.
Sięga do nostalgii i przypomina o tym, co w życiu ważne - „jest tyle górek, z których można zjechać rowerem albo zsunąć się na tyłku”.
Magda - dziękuję. Jesteśmy dość.

Wspomnienia, refleksje, cięte riposty, zgrabnie opisana codzienność. Szybki język sprawia, że czyta się bardzo szybko.
Sięga do nostalgii i przypomina o tym, co w życiu ważne - „jest tyle górek, z których można zjechać rowerem albo zsunąć się na tyłku”.
Magda - dziękuję. Jesteśmy dość.

Zachęcona pozytywnymi opiniami, postanowiłam przeczytać tę książkę. Spodziewałam się czegoś na zasadzie ala poradnia albo chociaż czegoś, co wprowadzi jakieś refleksje do mojego życia. Natomiast otrzymałam trochę taki pamiętnik z życia autorki. Historie opisane w książce do mnie nie przemówiły, nic nie wniosły do mojej głowy. Nie wiem jaki był cel tej książki, czy te opowieści miały być humorystyczne, czy miały oddziaływać na emocje, gdyż czytelnik miał się z nimi utożsamiać? Do mnie one w ogóle nie trafiły. Książka strasznie się ciągnęła. Ledwo przez nią przebrnęłam, gdyż dla mnie była po prostu nudna. Dodatkowo bardzo irytował mnie styl pisania autorki. Początki zdań po kropce pisane z małej litery? Moje oczy ledwo zniosły ten dziwny styl. Książka w ogóle nie trafiła w mój gust. Jednak o gustach się nie dyskutuje, więc warto samemu sprawdzić, aby się przekonać czy akurat Tobie się ona spodoba.

Zachęcona pozytywnymi opiniami, postanowiłam przeczytać tę książkę. Spodziewałam się czegoś na zasadzie ala poradnia albo chociaż czegoś, co wprowadzi jakieś refleksje do mojego życia. Natomiast otrzymałam trochę taki pamiętnik z życia autorki. Historie opisane w książce do mnie nie przemówiły, nic nie wniosły do mojej głowy. Nie wiem jaki był cel tej książki, czy te...

Bardzo dobra, życiowa, z humorem.

Bardzo dobra, życiowa, z humorem.

Książka napisana bardzo ciekawym językiem, ciekawy zabieg z małymi literami. Niektóre rozdziały wywołały łzy wzruszenia, bądź łzy "o boże ja też tak mam!". Niektóre rozdziały nieco przeintelektualizowane, ale zamysł książki na pewno został spełniony. Czuję, że jestem dość.

Książka napisana bardzo ciekawym językiem, ciekawy zabieg z małymi literami. Niektóre rozdziały wywołały łzy wzruszenia, bądź łzy "o boże ja też tak mam!". Niektóre rozdziały nieco przeintelektualizowane, ale zamysł książki na pewno został spełniony. Czuję, że jestem dość.

podnosi na duchu i pokazuje że bycie zwykłym, normalnym człowiekiem jest nie tylko wystarczające ale też dobre

podnosi na duchu i pokazuje że bycie zwykłym, normalnym człowiekiem jest nie tylko wystarczające ale też dobre