Bóg Imperator Diuny

Nie wiem jak ja to zmęczyłam ani co autor miał w głowie. Pierwsza część super.

Nie wiem jak ja to zmęczyłam ani co autor miał w głowie. Pierwsza część super.

Podobno najmniej science-fiction SF. Czytałem jak miałem 14 lat. Teraz nie wiem czy bym do tego wrócił

Podobno najmniej science-fiction SF. Czytałem jak miałem 14 lat. Teraz nie wiem czy bym do tego wrócił

Czwarty tom Kronik Diuny to dzieło, które totalnie wymyka się wszelkim konwencjom science fiction i potrafi podzielić czytelników. Dla mnie okazała się jednym z najpotężniejszych doświadczeń literackich w obrębie całego cyklu. Frank Herbert stworzył powieść równie monumentalną, co jej główny bohater – Leto II, Bóg Imperator, który poświęcił własne człowieczeństwo przemieniając w gigantycznego Czerwia.

Sam pomysł jego przemiany w Czerwia jest po prostu genialny. Herbert odważył się przekształcić syna Muad'Diba w coś nieludzkiego, a jednocześnie paradoksalnie – bardziej ludzkiego niż ktokolwiek wokół niego. Leto nie jest typowym tyranem. To postać tragiczna, która dobrowolnie skazała się na tysiąclecia samotności i niezrozumienia, by poprowadzić ludzkość Złotym Szlakiem. I właśnie to niezrozumienie - zarówno ze strony postaci w książce, jak i nierzadko samych czytelników – stanowi o głębi tej powieści. Leto widzi dalej niż wszyscy, rozumie więcej, a mimo to pozostaje niezrozumiany. Jego Złoty Szlak – wielki plan ocalenia ludzkości – jest przez otoczenie odrzucany, kwestionowany, a nawet zwalczany. Herbert nie serwuje łatwych odpowiedzi. Zmusza do refleksji nad naturą władzy, wolności i poświęcenia.

Fabuła, choć pozornie wolniejsza niż w poprzednich tomach, wciąga jak ruchome piaski pustyni Arrakis. Każdy dialog, każda intryga odsłania kolejne warstwy filozoficznej układanki. Język Herberta pozostaje jedyny w swoim rodzaju – gęsty, poetycki, pełen sentencji, które zostają w głowie na długo po odłożeniu książki. Klimat? Absolutnie nie do podrobienia – hipnotyczny, pustynny, przesiąknięty filozofią i melancholią, przytłaczający i fascynujący zarazem.

Lektura nie dla każdego, ale kto da się wciągnąć, nie pożałuje. Skłania do szybkiego otwarcia Heretyków :)

Czwarty tom Kronik Diuny to dzieło, które totalnie wymyka się wszelkim konwencjom science fiction i potrafi podzielić czytelników. Dla mnie okazała się jednym z najpotężniejszych doświadczeń literackich w obrębie całego cyklu. Frank Herbert stworzył powieść równie monumentalną, co jej główny bohater – Leto II, Bóg Imperator, który poświęcił własne człowieczeństwo...

Bóg Imperator Diuny był jedną z najtrudniejszych, jeśli nie najtrudniejszą książką jaką przyszło mi przeczytać. Choć podejrzewam, że kolejne części zdezorientują mnie jeszcze bardziej. Powolne tempo i konieczność, że tak się wyrażę, domyślania się wielu kwestii z pewnością nie pomagają.

Przede wszystkim powieść ta jest naszpikowana treściami filozoficznymi, szczególnie o charakterze mistycznym. Herbert stosuje ogrom przeróżnych metafor i porównań które czasem ciężko jest zrozumieć. Momentami czułem się naprawdę wyczerpany lekturą, zdarzało się, że niektóre strony czytałem po dwa, trzy razy, dlatego rekomenduje podchodzić do tej części cyklu z otwartą głową i naprawdę się skupić podczas czytania.

Fabuła zaczyna się 3500 lat po poprzedniej części, Diuna nie przypomina już świata z poprzednich odsłon sagi. Nawet Fremeni odeszli w niebyt, pozostawiając po sobie marną imitacje w postaci Muzealnych Fremenów. Imperium pod panowaniem Leto II Atrydy na początku wydaje się być stabilne, uporządkowane, aczkolwiek wraz z kolejnymi rozdziałami czytelnik dowiaduje się coraz więcej na temat systemu rządów syna Paula.
Powieść w znacznym stopniu polega na przemyśleniach postaci, głównie Leto, Siony i Idaho, oraz dialogach między nimi. Dotyczą one przede wszystkim natury ludzkości, władzy i religii, Herbert odsłania również kolejne elementy tajemniczego Złotego Szlaku. Najciekawszą kwestią była dla mnie jednak "zbawcza" natura reżimu Boga Imperatora.

Mówiąc wprost jest to lektura trudna, przypomina miejscami bardziej esej filozoficzny niż opowieść fabularną. Trzeba podejść do tej części z odpowiednim nastawieniem. Ja sam niektórych elementów fabuły nie zrozumiałem i mam tylko nadzieję, że kolejne części odpowiedzą mi na moje pytania. Przyznaję jednak, że, tak jak inne części, Bóg Imperator Diuny zachęcił mnie do refleksji nawet już po odłożeniu książki. Zdecydowanie warta przeczytania.

Bóg Imperator Diuny był jedną z najtrudniejszych, jeśli nie najtrudniejszą książką jaką przyszło mi przeczytać. Choć podejrzewam, że kolejne części zdezorientują mnie jeszcze bardziej. Powolne tempo i konieczność, że tak się wyrażę, domyślania się wielu kwestii z pewnością nie pomagają.

Przede wszystkim powieść ta jest naszpikowana treściami filozoficznymi, szczególnie o...

Trochę za dużo zapowiadania pewnej postaci, ale jak tylko się pojawiła, akcja nabrała tempa. Dodatkowe punkty za opisy ekologiczne i społeczne

Trochę za dużo zapowiadania pewnej postaci, ale jak tylko się pojawiła, akcja nabrała tempa. Dodatkowe punkty za opisy ekologiczne i społeczne

Dla mnie ta część jest nieco lepsza od poprzedniej. Leto, który w imię dobra ludzkości, zrezygnował ze swojego człowieczeństwa i zaznania (cielesnej) miłości, stworzony przez niego świat i próby naprowadzenia potomków Atrydów na Złoty Szlak są bardzo ciekawe. Bóg Imperator nie podawał gotowych odpowiedzi na tacy. Chciał, żeby bohaterowie sami doszli do odpowiednich wniosków, a większość z z nich wykazywała irytującą krótkowzroczność. Na koniec (świadomi czy nie) nadal byli marionetkami w jego teatrzyku. Z chęcią sięgnę po kolejny tom.

Dla mnie ta część jest nieco lepsza od poprzedniej. Leto, który w imię dobra ludzkości, zrezygnował ze swojego człowieczeństwa i zaznania (cielesnej) miłości, stworzony przez niego świat i próby naprowadzenia potomków Atrydów na Złoty Szlak są bardzo ciekawe. Bóg Imperator nie podawał gotowych odpowiedzi na tacy. Chciał, żeby bohaterowie sami doszli do odpowiednich...

Wróciłam do tej serii po dłuższym czasie. Świetna tak jak wszystkie poprzednie części.

Wróciłam do tej serii po dłuższym czasie. Świetna tak jak wszystkie poprzednie części.

Ma momenty, kilka

Ma momenty, kilka

Czwarty tom "Diuny" jest dla mnie nieznacznie lepszy od trzeciego, ale różnica jest niewielka. Zdecydowanie nie dorównuje drugiemu tomowi, który uważam za najlepszy w całej serii.

Styl pozostaje bez zmian. Narracja jest rozciągnięta, dominuje dialog i filozoficzne rozważania, a akcji jest bardzo mało. W tym przypadku nie traktuję jednak braku akcji jako głównego problemu. Sam świat „Diuny” nadal wypada dobrze i pozostaje interesujący.

Największym problemem jest dla mnie postać Leto II. Nie podobał mi się już w „Dzieciach Diuny” i tutaj również mnie nie przekonuje. Wątek Duncana Idaho jest znacznie ciekawszy, ale sam Leto II jako Atryda zupełnie mi nie leży. Zdecydowanie bardziej wolałem Paula Atrydę. Być może częściowo wpływają na to ostatnie ekranizacje, ale ogólne odczucie pozostaje negatywne.

Całościowo książka wypada trochę lepiej, ale nadal nie na tyle, żebym od razu sięgał po kolejny tom. Potrzebuję przerwy przed dalszą lekturą.

Czwarty tom "Diuny" jest dla mnie nieznacznie lepszy od trzeciego, ale różnica jest niewielka. Zdecydowanie nie dorównuje drugiemu tomowi, który uważam za najlepszy w całej serii.

Styl pozostaje bez zmian. Narracja jest rozciągnięta, dominuje dialog i filozoficzne rozważania, a akcji jest bardzo mało. W tym przypadku nie traktuję jednak braku akcji jako głównego problemu....

Odnoszę wrażenie, że im dalej z serią Diuny tym gorzej. Porzucił bym czytanie na tym tomie gdyby nie zapewnienia, że to podwaliny dla ciekawszych wydarzeń w następnych książkach.

Odnoszę wrażenie, że im dalej z serią Diuny tym gorzej. Porzucił bym czytanie na tym tomie gdyby nie zapewnienia, że to podwaliny dla ciekawszych wydarzeń w następnych książkach.