Tato, gdzie jedziemy?

Przyjmuję pomysł, ze ma być zabawnie o ciężkim temacie, ale po pierwsze w tłumaczeniu mowa jest o upośledzeniu, a dziś mówimy o niepełnosprawności, poza tym sam tytuł - wiem że to szczegół, ale mówimy dokąd, a nie gdzie 🫣

Przyjmuję pomysł, ze ma być zabawnie o ciężkim temacie, ale po pierwsze w tłumaczeniu mowa jest o upośledzeniu, a dziś mówimy o niepełnosprawności, poza tym sam tytuł - wiem że to szczegół, ale mówimy dokąd, a nie gdzie 🫣

Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie? Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie znowu? Po raz drugi... Napisz o tym książkę. O życiu że swoimi niepełnosprawnymi intelektualnie dziećmi. Autor w humorystyczny sposób próbuje sobie poradzić z tym co go spotkało i przedstawia trudności dnia codziennego... Książka dobra, ale żyjemy w dziwnych czasach, przez co źle się zestarzała. Dziś chyba nikt by tego nie wydał. A szkoda...

Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie? Co zrobic gdy okrutny los zażartuje sobie z Ciebie znowu? Po raz drugi... Napisz o tym książkę. O życiu że swoimi niepełnosprawnymi intelektualnie dziećmi. Autor w humorystyczny sposób próbuje sobie poradzić z tym co go spotkało i przedstawia trudności dnia codziennego... Książka dobra, ale żyjemy w dziwnych czasach, przez...

"Tato, gdzie jedziemy?"


Czy to nie smutne, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko jest upośledzone? Czyż to nie jest dla Ciebie tragedia? Czy wiesz co masz dalej z tym fantem począć? Zapewne nie, ponieważ właśnie przeżyłeś swój własny "koniec świata".
Jean-Louis Fournier to francuski pisarz, humorysta i realizator telewizyjny. Można by rzec, że życie ma świetne, gdyż we Francji zasłynął dzięki rozprawce na temat trudności języka francuskiego "Gramatyka francuska i niedorzeczna". Jest również twórcą słynnej postaci animowanej krowy imieniem Czarniawa. Napisał także książkę pod tytułem "Tato, gdzie jedziemy?", w której porusza bardzo poważny temat upośledzonych dzieci. Nasunęło mi się więc pytanie: Dlaczego to zrobił? Wydawać by się mogło, że los mu sprzyja, lecz niestety to tylko pozory, ponieważ jego dwójka dzieci, Mathieu i Thomas, urodziła się upośledzona umysłowo i fizycznie...
Książka pt.: "Tato, gdzie jedziemy?" jest poświęcona jego synom, którzy "nie są tacy jak inne dzieci". Opisuje w niej swoje życie z upośledzonymi dziećmi. Humor to jego ulubiona broń, nawet gdy temat jest poważny, jak w opisywanej przeze mnie książce. Jak sam przyznał: "Nie miałem szczęścia. Zagrałem na loterii genetycznej i przegrałem.". Fournier jest typem osoby, która żartuje sobie ze wszystkiego. Niestety jego czarny humor w "Tato, gdzie jedziemy?" nie każdemu może przypaść do gustu.
Mnie osobiście książka bardzo się spodobała i przeczytałam ją jednym tchem. Sto siedemdziesiąt cztery strony zajęły mi niecałe dwie godziny.
Szczerze polecam!

"Tato, gdzie jedziemy?"


Czy to nie smutne, kiedy dowiadujesz się, że Twoje dziecko jest upośledzone? Czyż to nie jest dla Ciebie tragedia? Czy wiesz co masz dalej z tym fantem począć? Zapewne nie, ponieważ właśnie przeżyłeś swój własny "koniec świata".
Jean-Louis Fournier to francuski pisarz, humorysta i realizator telewizyjny. Można by rzec, że życie ma świetne, gdyż we...

Jestem mamą ciężko niepełnosprawnego dziecka, właściwie już dorosłego (18 lat) chłopaka.
Mamy grono zaprzyjaźnionych rodziców którzy też wychowują dzieci niepełnosprawne.
I wiecie co?
Żartujemy sobie z siebie samych, z naszych dzieci.
Wytykany sobie żartobliwie nasze przywary, niedociągnięcia.
Nikt się na nikogo nie obraża.
Dajemy sobie do tego prawo żeby nie zwariować do końca. Oswoić choć trochę to życie pod górkę.
O tym jest ta książka.
Polecam! Wiem co mówię!

Jestem mamą ciężko niepełnosprawnego dziecka, właściwie już dorosłego (18 lat) chłopaka.
Mamy grono zaprzyjaźnionych rodziców którzy też wychowują dzieci niepełnosprawne.
I wiecie co?
Żartujemy sobie z siebie samych, z naszych dzieci.
Wytykany sobie żartobliwie nasze przywary, niedociągnięcia.
Nikt się na nikogo nie obraża.
Dajemy sobie do tego prawo żeby nie zwariować do...

https://www.instagram.com/p/CvKOOhwN0h_/?igshid=MzRlODBiNWFlZA==

Krótki opis 📚
Jean-Louis Fournier jest ojcem dwóch chłopców, Mathieu i Thomasa. Urodzili się w odstępie dwóch lat, obaj upośledzeni fizycznie i umysłowo. To książka, którą napisał dla nich, mimo świadomości, że nie będą jej nigdy w stanie przeczytać...

Książeczka jest bardzo króciutka, można przeczytać ją w godzinę. Rozdziały zajmują najczęściej po dwie strony a czcionka jest dość duża.

To zbiór przemyśleń ojca dwóch upośledzonych umysłowo i fizycznie synów. Każdy rozdział jest osobną historią czy dywagacją. To proste codzienne historie, które wzbudzają refleksje.

Książka zasługuje na przeczytanie dzięki nietypowemu podejściu samego autora. Mimo że temat jest bardzo trudny, on często używa czarnego humoru. To jego sposób na radzenie sobie z tą sytuacją. Często humor ten spotyka się z niezrozumieniem osób mu bliskich.
Zdarzają się też fragmenty, w których zawiera swoje poważne przemyślenia - żal do świata, do reakcji społeczeństwa, swoje rozczarowanie.

W środku znajdziemy również liczne nawiązania do sztuki i muzyki.

Ciężko jest ocenić mi tę książkę, ponieważ czytając ją czułam się, jakbym czytała czyjś pamiętnik. Język nie jest literacki, zdania są proste i krótkie. Autor nie chce też wzruszyć nas do łez. Przedstawia on rzeczywistość taką, jaką jest, okraszając ją dodatkowo swoim komentarzem. W końcu to jego historia.

Na pewno daje ona pole do dyskusji i dogłębnie zarysowuje problem - jest więc warta przeczytania chociażby z tego powodu.

Ocena - 6/10 ✨

https://www.instagram.com/p/CvKOOhwN0h_/?igshid=MzRlODBiNWFlZA==

Krótki opis 📚
Jean-Louis Fournier jest ojcem dwóch chłopców, Mathieu i Thomasa. Urodzili się w odstępie dwóch lat, obaj upośledzeni fizycznie i umysłowo. To książka, którą napisał dla nich, mimo świadomości, że nie będą jej nigdy w stanie przeczytać...

Książeczka jest bardzo króciutka, można przeczytać ją w...

Wzruszająca

Wzruszająca

Wcale nie trzeba wielu słów by powiedzieć bardzo dużo. Wcale nie trzeba "wielkich" słów by mówić rzeczy najistotniejsze
Ta książka jest tego genialnym dowodem. Na początku zaznaczę tu że pojawia się tu często słowo "upośledzony" w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością fizyczną i umysłową . Słowo które jak się dowiedziałam "wyszło" z oficjalnego użycia kilka lat temu, jako nacechowane pejoratywnie. Książka została wydana jednak w 2008 więc takiego słowa używa tłumacz. Nie wiem jakie słowo jest w wersji oryginalnej. Nie znam francuskiego, nie wiem jakie konotacje ma użyte w oryginale itd. Pisze o tym tylko po to by czasem nikogo to nie zraziło bo ta książka jest pełna czułości i empatii - w końcu napisał ją ktoś kto wie, ojciec dzieci niepełnosprawnych. I całą pewnością napisał ją po to by skłonić do refleksji - głównie nas "normalnych" Forma jest genialna. Mimo że książka liczy 173 strony to czyta się to nieco ponad pół godziny gdyż nie ma dużo tekstu na pojedynczej stronie. Poszczególne wpisy - rozdziały są czasem na stronę a czasem pół, 3 to chyba maks. Niby tak krótko ale jednocześnie tak bardzo w punkt

Wiem że nie każdy po taką książkę sięgnie bo temat niełatwy , taki uwierający ale nie bójcie się tej książki. Nie jest ani dołująco, przytłaczająco ani moralizatorsko pompatycznie. Jest czasem a nawet często niesamowicie zabawnie, humoru tu naprawdę nie brakuje. Jest to jednak humor nie pod znakiem "pusty śmiech", tylko taki który skłania do refleksji, który wymusza na czytelniku przemielenie treści

Poczucie humoru wiadomo indywidualna rzecz - mnie przekonuje ten sposób opowiedzenia tej historii. Przekonuje w pełni, a więc 10/10

"Nie należy sądzić że śmierć dziecka upośledzonego nie jest smutna. Jest równie smutna jak śmierć dziecka normalnego. Straszna jest śmierć osoby, która nigdy nie zaznała szczęścia, która na krótko przyszła na świat tylko po to, żeby cierpieć. I trudno zachować wspomnienie uśmiechu takiej osoby"

Wcale nie trzeba wielu słów by powiedzieć bardzo dużo. Wcale nie trzeba "wielkich" słów by mówić rzeczy najistotniejsze
Ta książka jest tego genialnym dowodem. Na początku zaznaczę tu że pojawia się tu często słowo "upośledzony" w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością fizyczną i umysłową . Słowo które jak się dowiedziałam "wyszło" z oficjalnego użycia kilka lat temu,...

Bezkompromisowa i szczera do bólu. Rezygnująca z tabu na temat kulis życia dzieci upośledzonych. Opowiada o najtrudniejszym i zaniedbywanym w tym obszarze wątku - rodzicielstwie.
Autor burzy ogólnie funkcjonujący pogląd, w którym rodzic takiego dziecka "nie powinien się śmiać" i wręcz na opak - próbuje poradzić sobie z sytuacją za sprawą znakomitego czarnego humoru.

Bezkompromisowa i szczera do bólu. Rezygnująca z tabu na temat kulis życia dzieci upośledzonych. Opowiada o najtrudniejszym i zaniedbywanym w tym obszarze wątku - rodzicielstwie.
Autor burzy ogólnie funkcjonujący pogląd, w którym rodzic takiego dziecka "nie powinien się śmiać" i wręcz na opak - próbuje poradzić sobie z sytuacją za sprawą znakomitego czarnego humoru.

Kontrowersyjna książka, jeśli poczyta się też, co mama Mathieu i Thomasa ma na jej temat do powiedzenia. Ale nadal warta przeczytania...

Co mi się podobało:
- Humor - Tak, Jean-Louis Fournier jest humorystą, więc prawdopodobnie nie powinniśmy brać wszystkiego w tej książce za fakty. Wiele rzeczy mogło być podkolorowanych, przesadzonych i przeinaczonych, ale wciąż była to książka pełna zabawnych i szczęśliwych momentów przeplatanych z tymi łamiącymi serce i smutnymi.
- Styl pisania - Ta książka to raczej zbiór "scenek/obrazków" z życia rodziny Fournier. "Rozdzialiki" są bardzo krótkie i nie ma tu typowej fabuły.

Co mi się nie podobało:
- Powtarzalność - Książka ma dużo powtórzeń (anafor, ściśle rzecz ujmując) użytych jako figurę retoryczną. I to było OK. Ale wracanie do tych samych pomysłów, fragmentów, a nawet identycznych zdań? To wyglądało trochę tak, jakby autor chciał nimi wydłużyć książkę.

Kontrowersyjna książka, jeśli poczyta się też, co mama Mathieu i Thomasa ma na jej temat do powiedzenia. Ale nadal warta przeczytania...

Co mi się podobało:
- Humor - Tak, Jean-Louis Fournier jest humorystą, więc prawdopodobnie nie powinniśmy brać wszystkiego w tej książce za fakty. Wiele rzeczy mogło być podkolorowanych, przesadzonych i przeinaczonych, ale wciąż była to...

Recenzja książki pt. "Tato, gdzie jedziemy?" autor: Jean-Louis Fournier
cyt. "Być nie takim jak inni niekoniecznie znaczy "być gorszym" to znaczy po prostu "różnić się od innych". (cytat zawarty w ww. książce)

Książka pt. "Tato, gdzie jedziemy?" przenosi nas do świata, w którym upośledzenie, zmagania się z trudnościami życia stają się częścią każdego dnia i następującej po nim nocy. Poznajemy ojca, ma on dwóch synów. Chłopcy zmagają się z ciężkim upośledzeniem, nie funkcjonują tak, jak ich rówieśnicy, odstają od nich pod względem fizycznym i psychicznym. Niestety nie ma szans na przywrócenie im prawidłowego rozwoju. Bardzo dokładnie ukazane zostały emocje ojca. Ma świadomość, że jego dzieci już zawsze będą mierzyły się z poważnymi problemami, a on nie będzie mógł zrobić nic, żeby ich wyleczyć. To, co ma do zaoferowania, to sprawienie, aby każdy dzień był możliwie jak najlepszy, chociaż niejednokrotnie okazywało się to trudne. Treść książki skłania do refleksji na tematy takie jak: inność, empatia, trudy życia codziennego, wsparcie. Autor uwidocznił, że odmienność nie jest równoznaczna z byciem kimś gorszym. Dorośli, dzieci doświadczają różnych stanów fizycznych i psychicznych, bo choroby nie pytają nikogo o wiek ani zdanie. Dlatego bardzo ważne jest, aby ludzie zwiększali swoją świadomość, stawali się bardziej otwarci i empatyczni. Książkę cechuje przystępny język, mądra i wartościowa treść. Warto się z nią zapoznać.

Recenzja książki pt. "Tato, gdzie jedziemy?" autor: Jean-Louis Fournier
cyt. "Być nie takim jak inni niekoniecznie znaczy "być gorszym" to znaczy po prostu "różnić się od innych". (cytat zawarty w ww. książce)

Książka pt. "Tato, gdzie jedziemy?" przenosi nas do świata, w którym upośledzenie, zmagania się z trudnościami życia stają się częścią każdego dnia i...