Wrzaski

Główny bohater - Adam, wieś, lata 90., żona, dziecko i tajemnica, która nie ma prawa się utrzymać: romans z innym mężczyzną. Ukrywany nerwowo, rozpisany na dojazdy do pobliskiego miasta, na osobne wejścia do hotelu, na ciągłe rozglądanie się przez ramię. W miejscu, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą, taka tajemnica nie jest kwestią czy, tylko kiedy wyjdzie na jaw. I kiedy wychodzi... no właśnie. Potem jest ucieczka. Miasto, wynajęte mieszkanie, nowa praca, alkohol. Adam niby żyje dalej, ale to "dalej" jest bardzo, bardzo prowizoryczne. Wszystko tymczasowe. Najbardziej ciąży mu nie to, co zrobił, tylko to, co stracił: córka, codzienność, prawo do bycia kimś zwyczajnym. I Jerzy - mężczyzna, który znika z tej historii w sposób niejasny, zostawiając po sobie więcej pytań niż wspomnień.

Bardzo mocne w tej książce jest tło. Bo Polska prowincja sprzed trzydziestu lat pokazana jest bez sentymentu i bez folkloru. Ludzie funkcjonują tu jako zbiorowość, nie jako jednostki. Reagują jak jeden organizm. Najpierw patrzą, potem krzyczą. To działa, bo nie jest szczególnie wydumane ani podkręcone pod efekt - raczej chłodne, surowe i niepokojąco znajome.

Maruszewski dobrze pokazuje, jak szybko wieś potrafi przejść od milczącej obserwacji do otwartej przemocy. Nie ma tu jednego czarnego charakteru. Jest krzyk tłumu, krzyk sąsiadów, ale też krzyk wewnętrzny - ten, który zostaje z Adamem na długo po tym, gdy fizycznie ucieknie z miejsca, które kiedyś nazywał domem.

To książka, która mówi głośno o wykluczeniu i przemocy. Temat jest mocny i potrzebny. Styl to krótkie zdania, rwany rytm, ciągłe napięcie. Z czasem może jednak zaczyna to męczyć. Nie ma tu chwili ulgi, żadnej ciszy, żadnego miejsca, w którym emocje mogłyby opaść. Wszystko jest bardzo intensywne, wszystko grane na wysokim tonie.

Jak niewiele trzeba, żeby człowieka skreślić. Historia jest opisana z perspektywy lat 90., z ich prowincjonalnym porządkiem, ciasnymi normami i zbiorowym myśleniem, które nie dopuszcza wyjątków. A jednak zaskakująco wiele z tego brzmi znajomo. Mechanizmy wykluczenia, język przemocy, potrzeba wskazania winnego - to wszystko wcale nie zostało w tamtej dekadzie. I to chyba najbardziej niepokojąca rzecz, jaka z tej książki zostaje.

Główny bohater - Adam, wieś, lata 90., żona, dziecko i tajemnica, która nie ma prawa się utrzymać: romans z innym mężczyzną. Ukrywany nerwowo, rozpisany na dojazdy do pobliskiego miasta, na osobne wejścia do hotelu, na ciągłe rozglądanie się przez ramię. W miejscu, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą, taka tajemnica nie jest kwestią czy, tylko kiedy wyjdzie na jaw. I...

O tym, jak usłyszeć siebie pośród krzyku tłumu.
Kiedy wychodzi na jaw, że Adam - mąż żonie i ojciec dziecku, potajemnie romansował z mężczyzną, spotyka go ostracyzm społeczny na pełnej petardzie.
Są takie książki, które same w sobie nie są złe, ale po ich przeczytaniu wszystko jest jakieś gorsze i człowiek trochę żałuje, że się za nie w ogóle zabierał. To jest właśnie taki przypadek.
Adam jest postacią bardzo pogubioną, a po wypędzeniu ze wsi całkowicie traci grunt pod nogami. Miota się pomiędzy uczuciem do córeczki i do ukochanego, rozważa, co powinien zrobić i ku któremu z nich się zwrócić, a którego się wyrzec, spędza czas na mrzonkach i snuciu coraz to bardziej fantasmagorycznych planów, jakby nie zdawał sobie sprawy, a może nie chciał przyjąć do wiadomości, że są to rozterki kompletnie jałowe i żadna z tych dróg już nie jest dla niego otwarta.
Wszystko dzieje się w niedużym miasteczku, nieledwie wsi, prawdopodobnie na początku lat 90., a więc w czasach i okolicznościach, w których słowa gej, gwałciciel i pedofil uważane były właściwie za synonimy (a przynajmniej tak autor to przedstawia). Czyli już wiadomo czego się spodziewać. Będzie brudno, szaro, wstrętnie, beznadziejnie, źle, gorzej i najgorzej, a potem zabraknie określeń. Moim zdaniem autora trochę tutaj za bardzo poniosło z tragediami i odmalowywaniem ostatecznej beznadziei i zapomniał zostawić czytelnikowi choć trochę przestrzeni na oddech, a przez to jego całkiem przecież poruszająca i z pewnością dość bliska rzeczywistości opowieść, może się miejscami wydać przesadzona.

O tym, jak usłyszeć siebie pośród krzyku tłumu.
Kiedy wychodzi na jaw, że Adam - mąż żonie i ojciec dziecku, potajemnie romansował z mężczyzną, spotyka go ostracyzm społeczny na pełnej petardzie.
Są takie książki, które same w sobie nie są złe, ale po ich przeczytaniu wszystko jest jakieś gorsze i człowiek trochę żałuje, że się za nie w ogóle zabierał. To jest właśnie taki...

Adam, mąż i ojciec. Bardzo kocha swoją córeczkę, żonę też stara się kochać. Ale Adam ma jeszcze jedną miłość, inną miłość. Lecz to tajemnica, ta miłość musi się dziać w ukryciu.
Gdy tajemnica wychodzi na jaw, Adam nie walczy o nią, nie broni się. Nie jest typem wojownika. Po prostu ucieka. Ale i tak dopadnie to wrzask. Wrzask sprawiedliwych, normalnych, oburzonych. I ten wrzask w jego głowie: wrzask, który dręczy, wyśmiewa i boli.
To piękna opowieść o miłości. I o nienawiści też.

Adam, mąż i ojciec. Bardzo kocha swoją córeczkę, żonę też stara się kochać. Ale Adam ma jeszcze jedną miłość, inną miłość. Lecz to tajemnica, ta miłość musi się dziać w ukryciu.
Gdy tajemnica wychodzi na jaw, Adam nie walczy o nią, nie broni się. Nie jest typem wojownika. Po prostu ucieka. Ale i tak dopadnie to wrzask. Wrzask sprawiedliwych, normalnych, oburzonych. I ten...

Jeszcze jedna recenzja :)

Jeszcze jedna recenzja :)

Zapraszam do mojej recenzji :)

Zapraszam do mojej recenzji :)

Adam mieszka na wsi, w miejscu gdzie wszyscy się znają, razem pracują, razem piją. Wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą. Żeby przeżyć trzeba ukrywać swoją prawdziwą naturę.
Adam najbardziej na świecie kocha swoją córeczkę Karolinkę - jest jego całym światem. Prawie całym, bo jest jeszcze Jerzy – serce Adama wyrywa się do tego pięknego mężczyzny. A przecież zawsze ktoś patrzy. Gdy tajemnica wychodzi na jaw Adam zostaje brutalnie wyrzucony ze swojego domu, wsi, świata. Musi zmierzyć się z ostracyzmem, strachem, wstydem i wrzaskami, które ciągle rozbrzmiewają mu w głowie.
 
To powieść o potwornej samotności i tęsknocie. Razem z Adamem boimy się, miotamy między chęcią walki o odzyskanie córki, potrzebą ukrycia się, ale też marzeniami o lepszej przyszłości. Narracja czasem odbiega od głównego bohatera – autor odkrywa przez nami strzępy myśli i uczuć, a nawet przyszłość osób, które pojawiają się w powieści na chwilę.
 
Historia osadzona w latach dziewięćdziesiątych, ale ciągle aktualna. Dlaczego osoby nieheteronormatywne są atakowane? Ze strachu? Pod presją społeczeństwa? A może zwyczajnie z nudy i chęci zaimponowania?
 
To nie jest długa książka, ale udało się Maruszewskiemu oddać w niej wiele uczuć. Warta przeczytania.

Adam mieszka na wsi, w miejscu gdzie wszyscy się znają, razem pracują, razem piją. Wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą. Żeby przeżyć trzeba ukrywać swoją prawdziwą naturę.
Adam najbardziej na świecie kocha swoją córeczkę Karolinkę - jest jego całym światem. Prawie całym, bo jest jeszcze Jerzy – serce Adama wyrywa się do tego pięknego mężczyzny. A przecież zawsze ktoś...

Wrzaski kotłują się w głowie. Wychodzą z każdego kąta, by nie dać o sobie zapomnieć. Adam – główny bohater powieści Tomasza Maruszewskiego też je słyszy. Fizycznie. Namacalnie. Chociażby wtedy, gdy zostaje wygnany z własnego domu. Gdy pada ofiarą publicznego linczu za swój homoseksualizm. Gdy odbiera mu się ostatnią nadzieję na miłość – tę romantyczną, rodzicielską oraz miłość do samego siebie. Kiedy staje do walki z systemem. Jako jednostka i jako przegrany człowiek.

Opowieść o Polsce lat 90. – z całą to karkołomnością społeczną i wylewającym się szambem ludzkiej pogardy. Wszechwiedzący narrator, celowe powtórzenia i nośna fabuła ubrana w plastycznie ubogi język. Wstrząsająca opowieść o smutnym życiu.

Wrzaski kotłują się w głowie. Wychodzą z każdego kąta, by nie dać o sobie zapomnieć. Adam – główny bohater powieści Tomasza Maruszewskiego też je słyszy. Fizycznie. Namacalnie. Chociażby wtedy, gdy zostaje wygnany z własnego domu. Gdy pada ofiarą publicznego linczu za swój homoseksualizm. Gdy odbiera mu się ostatnią nadzieję na miłość – tę romantyczną, rodzicielską oraz...

Niesamowicie smutna, bardzo prawdziwa, pełna tęsknoty tak naprawdę za normalnością. Nie mogłam się od niej oderwać. Biedny Adam zostanie w mojej głowie na długo.

Niesamowicie smutna, bardzo prawdziwa, pełna tęsknoty tak naprawdę za normalnością. Nie mogłam się od niej oderwać. Biedny Adam zostanie w mojej głowie na długo.

Adam wiedzie życie pełne obaw - o to co powiedzą inni oraz strachu przed tym co właściwe. Jego życie wypełnia tajemnica, która zżera go od środka, a gdy wychodzi na jaw wszystko diametralnie się zmienia.

Wrzaski to powieść prawdziwa, piękna a zarazem brzydka ukazująca prawdziwą ludzką naturę.
To powieść przeraźliwie smutna.
To powieść o czlowieku pragnącym szczęścia i miłości, a miotającyn się między niezrozumieniem, strachem i wykluczeniem.
Akcja książki dotyczy lat dziewięćdziesiątych to jednak wiele z tego ma odzwierciedlenie w czasach dzisiejszych, chociażby jakieś takie dziwne zacofanie niektórych struktur społeczeństwa. Taki ciemnogród i wieczne klapki na oczach.
Rzeczywistość jest brutalna i bolesna, niezwykle trudna. Łatwo spotkać się z brakiem akceptacji, ocenianiem, wytykaniem palcami i gnębieniem. Ciężko odnaleźć siebie w realiach, które nie akceptują odmienności. I choć czasy się zmieniają to jednak to co zakorzenione jest w ludzkiej naturze na przestrzeni czasów się nie zmienia, a czasami staje się gorsze.
To wszystko jest tak cholernie smutne!
Ta książka dość długo pozostanie w mojej głowie, wwierciła się w mój umysł dogłębnie i nie sądzę że będzie chciała stamtąd uciec.
Ta historia zmusza do refleksji, do zatrzymania się chociaż na chwilę, a może nawet do przewartościowania pewnych aspektów swojego życia.
Polecam jeśli potrzebujecie czegoś dobitnie prawdziwego.

Adam wiedzie życie pełne obaw - o to co powiedzą inni oraz strachu przed tym co właściwe. Jego życie wypełnia tajemnica, która zżera go od środka, a gdy wychodzi na jaw wszystko diametralnie się zmienia.

Wrzaski to powieść prawdziwa, piękna a zarazem brzydka ukazująca prawdziwą ludzką naturę.
To powieść przeraźliwie smutna.
To powieść o czlowieku pragnącym szczęścia i...

Ach, jak ja lubię takie nieoczywiste powieści! Choć niby nieoczywiste, a jednak jakże prawdziwe…

Wrzaski. Myśli krzyczą, wyrywają się, nie dają spokoju. Ludzie wyzywają, krzywdzą, piętnują. Miasteczka krzyczą ciszą, skrywanymi gdzieś za firankami sekretami, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Bo przecież być wykluczonym ze społeczności to niczym szkarłatna litera. I choć nie jest wypalona na czole, to każdy ją widzi. Każdy wie, że ten człowiek nie powinien już kroczyć uliczkami, nie ma prawa do życia w zgodzie ze swoimi przekonaniami. Nie ma prawa tu być.

Lata 90. Niewielkie miasteczko. Adam, skrywający swoje preferencje seksualne. Ale w końcu natura bierze górę. W końcu poznaje kogoś, przy kim może być sobą. Bo przecież żona z przypadku, choć dziecko wspaniałe, Adam kocha swoją córeczkę jak nikogo innego na świecie. Ale świat nie kocha jego. Świat, w którym funkcjonuje, nie toleruje takich jak on. I są wrzaski. Przerażające krzyki ludzi, wśród których tyle lat żył. Jest dworzec i podróż, bo przecież tam już nie ma miejsca dla niego. Nie może zostać. Rusza przed siebie i trafia do Tarnowskich Gór. Wędruje ulicami obcego miasta, aż wreszcie znajduje pracę w Górnośląskim Centrum Rehabilitacji. Ale wokół niego zaczynają dziać się dziwne rzeczy…

Wrzaski w jego głowie nie milką. Rozpaczliwy krzyk serca i duszy z tęsknoty za córką nie milknie.

To poruszająca opowieść o wykluczeniu, szukaniu swojego miejsca na świecie i braku zrozumienia. To opowieść o człowieku, który niczym ten symboliczny czarny pies próbuje rozprawić się z tym, co go spotkało, wierząc, że to się wreszcie uda. Że na końcu tego mrocznego tunelu błyśnie światło. To historia, która mogła zdarzyć się każdemu, bo przecież odmienność nawet teraz bywa postrzegana jako coś złego i niepokojącego. To książka, która naprawdę mocno daje do myślenia.

A ja ją z całego serca polecam!

Ach, jak ja lubię takie nieoczywiste powieści! Choć niby nieoczywiste, a jednak jakże prawdziwe…

Wrzaski. Myśli krzyczą, wyrywają się, nie dają spokoju. Ludzie wyzywają, krzywdzą, piętnują. Miasteczka krzyczą ciszą, skrywanymi gdzieś za firankami sekretami, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Bo przecież być wykluczonym ze społeczności to niczym szkarłatna...