Kochanica Francuza

Książka wydana w 1969 r. uważana jest za jedno z największych dzieł literatury brytyjskiej XX wieku.
W 1981 r. doczekała się ekranizacji z niezapomnianymi rolami M. Streep i J. Ironsa w rolach głównych !
Treść banalna, ale już jej opis to mistrzostwo.
Zakończenie niejednego może zdziwić albo rozczarować.
Na pewno łamie tradycyjne konwencje literackie !!!
POLECAM, bo wypada się z książką zapoznać !!!

Książka wydana w 1969 r. uważana jest za jedno z największych dzieł literatury brytyjskiej XX wieku.
W 1981 r. doczekała się ekranizacji z niezapomnianymi rolami M. Streep i J. Ironsa w rolach głównych !
Treść banalna, ale już jej opis to mistrzostwo.
Zakończenie niejednego może zdziwić albo rozczarować.
Na pewno łamie tradycyjne konwencje literackie !!!
POLECAM, bo wypada...

Powieść nietuzinkowa, ponieważ uwalniająca wiele silnych emocji. Pisana z pasją, oddaniem i inteligencją zatrzymującą czytelnika na dłużej.

Twórczość Fowelsa poznałam przy lekturze Mag, bardzo wymagającej, szczegółowej a jednak równie pięknej w swoim przesłaniu co powyższa publikacja. Książki autora wydają się charakteryzować ponadprzeciętnością nie tylko jeśli chodzi o liczbę stron, ale i samą drogę płynięcia fabuły, ponieważ z jednej strony nawiązują do prozy życia, z drugiej wyciągają z niej to co umyka nam na co dzień. To nie jest moralizatorska opowieść, która będzie wymagać odpowiedzi na zadane pytania a swobodna treść do własnej interpretacji, zaangażowania na licznych płaszczyznach psychologicznych aż w końcu czerpania przyjemności z lekkości stylu, trafnie dobranych emocji czy analizy złożonej sylwetki bohaterów.

XIX wieczna Anglia i moralne dylematy sercowych problemów. Arystokrata z wyższych sfer przyrzeczony innej, zarzucił sieć na pewną guwernantkę. Mówiono, że oddała już komuś swoje serce, ale zostało ono złamane, więc czy nie podjąć wyzwania i pokazać, że jest się tym lepszym? Czy dlatego było warto porzucić narzeczoną?

Fabuła podważa kwestie moralne, pozwala nam zatrzymać się na dłużej przy losach bohaterów, spróbować postawić się na ich miejscu, chociaż wyzwanie to będzie ciężkie psychologicznie. Taki jest jednak cel tej książki, przewrócenie wszystkiego do góry nogami na rzecz własnych zachcianek i próba budowania nowego życia na chwiejnych fundamentach. Całości dopełniają dygresje autora przerywające akcję, pokazujące dane zagadnienia teraz i wcześniej. Nie dla wszystkich będzie to odpowiednia forma, ale przyznaję, że ja się tutaj odnalazłam - podobał mi się zarówno pomysł jak i samo wykonanie, coś oryginalnego, świeżego, co zarówno jeśli chodzi o podejście do zdrady jak i samej konwencji książki. Przez całą treść przewija się masa silnych emocji, zaglądamy w sam środek złamanych serc, próbujemy stawiać się na miejscu wybranych postaci, ale nie będzie to łatwe, gdy autor obierze tak dużo potencjalnych dróg rozwiązań.

To opowieść o nas samych, o skrywanych lękach i marzeniach po które nie zawsze potrafimy sięgać. Autor z dojrzałością i głębią pisze o ludzkich słabościach, konsekwencjach podejmowanych decyzji a także o miłości mieniącej się licznymi barwami. "Kochanica Francuza" porywa nas w ekscytującą przygodę na kilka intensywnych wieczorów, porusza do myślenia szare komórki oraz zadaje pytania na które odpowiedzi znajdziemy w głębi własnego sumienia. Złożona powieść pełna ukrytych znaczeń, która przypadnie do gustu nawet najbardziej wymagającemu czytelnikowi.

Powieść nietuzinkowa, ponieważ uwalniająca wiele silnych emocji. Pisana z pasją, oddaniem i inteligencją zatrzymującą czytelnika na dłużej.

Twórczość Fowelsa poznałam przy lekturze Mag, bardzo wymagającej, szczegółowej a jednak równie pięknej w swoim przesłaniu co powyższa publikacja. Książki autora wydają się charakteryzować ponadprzeciętnością nie tylko jeśli chodzi o...

Świetny pastisz powieści wiktorjańskiej. Narracja zbudowana wyśmienicie, typy ludzkie kapitalnie przedstawione. Cudo.

Świetny pastisz powieści wiktorjańskiej. Narracja zbudowana wyśmienicie, typy ludzkie kapitalnie przedstawione. Cudo.

Intrygująca, zmysłowa i refleksyjna powieść, idealna dla osób, które cenią literaturę psychologicznie wnikliwą i pełną napięcia.

Intrygująca, zmysłowa i refleksyjna powieść, idealna dla osób, które cenią literaturę psychologicznie wnikliwą i pełną napięcia.

Fascynujący obraz Anglii z czasów wiktoriańskich. W dodatku narrator jest tu nietypowy, bo co jakiś czas się "ujawnia", odkrywając swoje przemyślenia i filozofię. Sama historia niebanalna, ale przewidywalna. Czytało się dobrze.

Fascynujący obraz Anglii z czasów wiktoriańskich. W dodatku narrator jest tu nietypowy, bo co jakiś czas się "ujawnia", odkrywając swoje przemyślenia i filozofię. Sama historia niebanalna, ale przewidywalna. Czytało się dobrze.

To co nieznane kusi najbardziej. Nie znajduję innego wytłumaczenia dla Karola, który mając u boku dziewczynę z charakterem (ani zołzę ani mimozę jak to bywa w tego typu historiach) zakochuje się w nieszczęśliwej kobiecie po przejściach. Poza tym zgrzytem historia warta poznania. Dodatkowym smaczkiem są wtręty autora - co jakiś czas włącza się w narrację wyjaśniając swoje wybory.

To co nieznane kusi najbardziej. Nie znajduję innego wytłumaczenia dla Karola, który mając u boku dziewczynę z charakterem (ani zołzę ani mimozę jak to bywa w tego typu historiach) zakochuje się w nieszczęśliwej kobiecie po przejściach. Poza tym zgrzytem historia warta poznania. Dodatkowym smaczkiem są wtręty autora - co jakiś czas włącza się w narrację wyjaśniając swoje...

Fowles pisze pięknie, ale nie nadęcie. Mimo to książkę czyta się dość ciężko, zdecydowanie nie jest to lekki romans do poduszki. I nietypowy właśnie romans, gdzie bohaterowie się spotykają, zakochują i żyją długo i szczęśliwie. Autor bawi się tą konwencją, podważa ją i daje więcej niż jedno zakończenie, które można polubić lub znienawidzić. Może nie jest to powieść, która chwyta za serce i nie puszcza, ale zdecydowanie zostawia po sobie ślad.

Fowles pisze pięknie, ale nie nadęcie. Mimo to książkę czyta się dość ciężko, zdecydowanie nie jest to lekki romans do poduszki. I nietypowy właśnie romans, gdzie bohaterowie się spotykają, zakochują i żyją długo i szczęśliwie. Autor bawi się tą konwencją, podważa ją i daje więcej niż jedno zakończenie, które można polubić lub znienawidzić. Może nie jest to powieść, która...

Długo szukałam tej książki odkąd mi ją polecono, chyba z pół roku, aż na nowo zapisałam się po prostu do biblioteki, aby ją zdobyć :) i Warto było. Epoka wiktoriańska widziana oczyma współczesnego autora, nieco prześmiewcza, trochę z przymrużeniem oka, ale bardzo trafna. I ileż tu uniwersalnej prawdy o nas samych. Czyta się bardzo dobrze, czujemy klimat epoki, a humor autora nie pozwala nam się nudzić. Można tam spostrzec tyle zabawnych porównań ! które niesamowicie bawią swym pomysłem.

Długo szukałam tej książki odkąd mi ją polecono, chyba z pół roku, aż na nowo zapisałam się po prostu do biblioteki, aby ją zdobyć :) i Warto było. Epoka wiktoriańska widziana oczyma współczesnego autora, nieco prześmiewcza, trochę z przymrużeniem oka, ale bardzo trafna. I ileż tu uniwersalnej prawdy o nas samych. Czyta się bardzo dobrze, czujemy klimat epoki, a humor...

Kolejna wielka powieść Fowlesa, kolejna na mojej liście lektur, bo dla większości czytelników pierwsza i najważniejsza. Twierdzę, że w parze z Magiem te dwie książki prawie wyczerpują opis kultury/cywilizacji europejskiej naszych czasów, jako że Mag to filozofia, mentalność i artystyczność nasza, a Kochanica analizuje stan naszych uczuć i naszej uczuciowości w jej konflikcie lub zgodzie z mentalnością, moralnością i obyczajem. Cóż z tego, że traktuje o czasach wiktoriańskich, skoro sedno naszego przeżywania ewoluowało w niewielkim stopniu od tamtej epoki do dziś, i od wysp brytyjskich do innych zakątków Europy czy Ameryki.
Fowles, jak przystało na wielkiego pisarza, który przy okazji nie odcina się od dziewiętnastowiecznych wzorów literackich, obecny w tekście powieści rozmawia z czytelnikiem, nie rozstrzyga dylematów zostawiając to publiczności, nie feruje wyroków i zmusza nikogo do przyjęcia gotowego zakończenia. analizuje dogłębnie, ale nie zamyka dyskusji. Rozumie, ale pozwala rozumieć inaczej. Pozwala tej powieści żyć, dzięki czemu ona żyje nadal i jeszcze wiele lat życia przed nią, na szczęście dla tych, którzy dopiero po nią sięgną.

Kolejna wielka powieść Fowlesa, kolejna na mojej liście lektur, bo dla większości czytelników pierwsza i najważniejsza. Twierdzę, że w parze z Magiem te dwie książki prawie wyczerpują opis kultury/cywilizacji europejskiej naszych czasów, jako że Mag to filozofia, mentalność i artystyczność nasza, a Kochanica analizuje stan naszych uczuć i naszej uczuciowości w jej...

Pierwsza myśl po skończeniu lektury to jej nieoczywistość. Pod wieloma względami zaczynając od samej historii i jej zakończenia. Bardzo ciekawy sposób narracji, gdzie autor pojawia się raz na jakiś czas niejako tłumacząc swoje wybory czy motywacje samych bohaterów. To także bardzo ciekawy opis stanu umysłu człowieka żyjącego w wiktoriańskiej Anglii. Jak trudno wyrwać się z norm narzuconych przez społeczeństwo. Znakomita książka.

Pierwsza myśl po skończeniu lektury to jej nieoczywistość. Pod wieloma względami zaczynając od samej historii i jej zakończenia. Bardzo ciekawy sposób narracji, gdzie autor pojawia się raz na jakiś czas niejako tłumacząc swoje wybory czy motywacje samych bohaterów. To także bardzo ciekawy opis stanu umysłu człowieka żyjącego w wiktoriańskiej Anglii. Jak trudno wyrwać się z...