Dziesięć dni

„Dziesięć dni” to thriller, który obiecuje napięcie i psychologiczną głębię, ale niestety w dużej mierze tych obietnic nie spełnia. Pomysł wyjściowy ma potencjał — ograniczenie czasowe i dramatyczna stawka to klasyczne, sprawdzone chwyty gatunku — jednak wykonanie pozostawia sporo do życzenia.
Największym problemem powieści jest przewidywalność. Fabuła rozwija się według dobrze znanych schematów, a zwroty akcji można przewidzieć z dużym wyprzedzeniem. Zamiast narastającego napięcia czy poczucia niepokoju, czytelnik często ma wrażenie, że już „gdzieś to czytał”. Brakuje tu elementu zaskoczenia, który wyróżniałby książkę na tle innych thrillerów.
Postacie również nie zachwycają. Są raczej jednowymiarowe, a ich motywacje bywają uproszczone lub niewystarczająco pogłębione psychologicznie. Trudno się z nimi utożsamić lub przejąć ich losem, co w powieści opartej na emocjach i napięciu jest sporą wadą.
Styl Sherratt jest poprawny, momentami dynamiczny, ale dość surowy i pozbawiony finezji. Dialogi często brzmią sztucznie.
„Dziesięć dni” to książka, którą da się szybko przeczytać, ale równie szybko o niej zapomnieć. Dla niewymagających fanów thrillerów może być lekką rozrywką, jednak czytelnicy szukający oryginalności, napięcia i dobrze zarysowanych bohaterów raczej poczują niedosyt.

„Dziesięć dni” to thriller, który obiecuje napięcie i psychologiczną głębię, ale niestety w dużej mierze tych obietnic nie spełnia. Pomysł wyjściowy ma potencjał — ograniczenie czasowe i dramatyczna stawka to klasyczne, sprawdzone chwyty gatunku — jednak wykonanie pozostawia sporo do życzenia.
Największym problemem powieści jest przewidywalność. Fabuła rozwija się według...

Mam mieszane odczucia odnośnie tej książki, dlatego też ciężko mi stwierdzić czy ma więcej plusów, czy jednak więcej minusów.

Książka jest krótka i w miarę szybko się ją czytało. Mimo to czuję, że książka w pewien sposób pozostawiła po sobie niedosyt i hmm... lekkie rozczarowanie. Ciekawym zamysłem było to, że historia została poprowadzona z perspektywy dwóch osób - osoby porwanej oraz porywacza. Poznaliśmy dzięki temu myśli i czyny zarówno jednej jak i drugiej strony.
Zdecydowanym plusem było odkrycie kto za tym wszystkim stoi i przełamanie stereotypów. Spodziewamy się tradycyjnego rozwiązania, a tu autor nas zaskakuje finałem.

Głównym minusem książki będzie chyba fakt, że śledczy i policjanci nie wzięli pod uwagę wszystkich możliwości kto mógłby zostać porywaczem, tylko ślepo wierzyli stereotyp.

Polecam przeczytać i samemu wyrobić sobie zdanie!

Mam mieszane odczucia odnośnie tej książki, dlatego też ciężko mi stwierdzić czy ma więcej plusów, czy jednak więcej minusów.

Książka jest krótka i w miarę szybko się ją czytało. Mimo to czuję, że książka w pewien sposób pozostawiła po sobie niedosyt i hmm... lekkie rozczarowanie. Ciekawym zamysłem było to, że historia została poprowadzona z perspektywy dwóch osób - osoby...

Słuchałam w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Portret psychologiczny bohaterki mroczny i zagadkowy i dzięki temu jeszcze bardziej ciekawy. Zakończenie mnie zaskoczyło ale chce więcej. Dobra książka.
#WyzwanieLC2025

Słuchałam w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Portret psychologiczny bohaterki mroczny i zagadkowy i dzięki temu jeszcze bardziej ciekawy. Zakończenie mnie zaskoczyło ale chce więcej. Dobra książka.
#WyzwanieLC2025

Dużo jej brakuje, ale do takiego lekkiego czytania, bez głębszej analizy może być.

Dużo jej brakuje, ale do takiego lekkiego czytania, bez głębszej analizy może być.

Wątek tortur które były bardziej psychologiczne niż związane z rozpruwaniem i krwią był super, tak samo tajemnica porywacza... która potrwała do połowy książki, po czym ta straciła jakiekolwiek napięcie.

Książka jest sztucznie wydłużona powtarzającymi się przemyśleniami głównej postaci i antagonisty, do punktu gdzie po kolejnym powtórzeniu ich 'śmiesznej' motywacji chciało mi się tak mocno wywrócić oczami aż mi wypadną.

Postacie bardzo płytkie. Brak jakichkolwiek głębszych cech poza jedną, dominującą. Tak samo jest z odczuciami i psychicznym kątem sprawy - postać główna co chwila zmienia zdanie, co chwila się powtarza, tylko po to, żeby na następnej stronie już z powrotem kwestionować swoje wcześniejsze dedukcje.

Antagoniście mogę wybaczyć, gdyż jest niepoczytalny - i na tym się kończy jego charakterystyka, bardzo płytkie jest bowiem potraktowanie kwestii zdrowia psychicznego. Brutal z jakąś tam, nie wiadomo jaką chorobą, która powoduje że chce krzywdzić innych. Przerabiane milion razy, i tyle samo razy krytykowane.

Kwestia przemocy rodzinnej też tylko muśnięta. Więcej naczytamy się o grzankach, niż o tym jak wyglądał przebieg historii obu głównych postaci, gdyż autorka nie przedstawiła wiele poza opisami jak okrutne były rzeczy które im robiono.

Dodatkowo, choć staram się czasem przymrużyć oko, ponieważ sama piszę i wiem jak trudne jest pamiętać o każdym detalu, nie mogę zignorować kilku rzeczy:
- brak kompetencji policji, mianowicie nie sprawdzone billingi, e-maile - gdyby to zrobiono, możnaby dojść do sprawcy szybciej
- w ten sam deseń - ktoś jest pobity i uduszony, po czym przyczyną zgonu jest krwotok wewnętrzny? Ktoś jest zadźgany, po czym przyczyna to samobójstwo? Gdzie autopsja, patolog?

Dodatkowymi moimi osobistymi problemami jest potraktowanie wątku ciąży jako tania forma sprawienia żeby czytelnikowi było bardziej przykro, ślimacze tempo i drętwa proza, która sprawiała, że słuchanie tej książki trwało 8 godzin zamiast, no powiedzmy, 5. Także zakończenie nie zbiło mnie z nóg - przewidywalne i nie usprawiedliwiające.

Dla docinki dodam, że zdecydowałam się na odsłuchanie audiobooku na nocnej zmianie i ledwo powstrzymałam się od snu. Nie polecam tej książki, warto sięgnąć po jakikolwiek inny thriller.

Wątek tortur które były bardziej psychologiczne niż związane z rozpruwaniem i krwią był super, tak samo tajemnica porywacza... która potrwała do połowy książki, po czym ta straciła jakiekolwiek napięcie.

Książka jest sztucznie wydłużona powtarzającymi się przemyśleniami głównej postaci i antagonisty, do punktu gdzie po kolejnym powtórzeniu ich 'śmiesznej' motywacji chciało...

Bardzo mnie dziwią tak słabe oceny tej książki. Początek jest może rzeczywiście lekko rozwleczony, a tajemnicy porywacza wprawny czytelnik szybko się domyśli. Jednak wraz z rozwojem akcji poznajemy chory umysł porywacza i jest to niesamowite i przerażające. Mi książka bardzo przypadła do gustu i niecierpliwiłam się na zakończenie.

Bardzo mnie dziwią tak słabe oceny tej książki. Początek jest może rzeczywiście lekko rozwleczony, a tajemnicy porywacza wprawny czytelnik szybko się domyśli. Jednak wraz z rozwojem akcji poznajemy chory umysł porywacza i jest to niesamowite i przerażające. Mi książka bardzo przypadła do gustu i niecierpliwiłam się na zakończenie.

🌑🌑 Są książki, które wciągają od pierwszej strony i nie pozwalają zasnąć, dopóki nie dotrzemy do ostatniego zdania. „Dziesięć dni” autorstwa Mel Sherratt to właśnie jedna z takich powieści – mroczna, pełna napięcia i emocji, które pozostają z czytelnikiem jeszcze długo po zakończeniu lektury.

🌑🌑 Historia zaczyna się od serii zniknięć kobiet. Każda z nich odnajdywana jest dziesięć dni później – oprócz ostatniej, której nie udaje się uratować. Na tle tych dramatycznych wydarzeń poznajemy Evę, dziennikarkę, która relacjonuje sprawę. Jednak gdy sama staje się ofiarą zniknięcia, akcja nabiera tempa, a groza, która do tej pory była jedynie relacjonowana, staje się przerażająco realna... bo przecież nie można zrozumieć czegoś lepiej niż poczuć to na własnej skórze prawda ?

🌑🌑 Eva to postać skomplikowana, z tajemnicą, która może okazać się kluczowa dla jej przetrwania. Mel Sherratt w mistrzowski sposób prowadzi narrację, odsłaniając fragmenty przeszłości bohaterki i splatając je z mroczną teraźniejszością. Każdy rozdział to nowe emocje, a napięcie nieustannie rośnie, aż do finału, który zapiera dech w piersiach. Niezwykle podobało mi się odkrywanie wszystkich warstw tajemnic które nosiła w sobie nasza bohaterka.

🌑🌑 Książka zachwyca swoją atmosferą – klaustrofobiczne opisy miejsc, w których przebywa Eva, sprawiają, że czytelnik niemal czuje jej strach i desperację. Autorka nie tylko buduje doskonały thriller psychologiczny, ale też zadaje pytania o to, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by przetrwać. A jak już z pewnoscią wiecie naprawdę wiele. Bo nie ma w człowieku drugiego tak silniego uczucia jak wola przetrwania.
ㅤ
🌑🌑 Dziesięć dni to powieść nie tylko o porwaniu i walce o życie, ale też o mrocznych stronach ludzkiej natury i tajemnicach, które czasem są ciężarem, a czasem kluczem do wolności. To idealna lektura dla fanów mrocznych thrillerów, które nie dają chwili wytchnienia.

🌑🌑 Są książki, które wciągają od pierwszej strony i nie pozwalają zasnąć, dopóki nie dotrzemy do ostatniego zdania. „Dziesięć dni” autorstwa Mel Sherratt to właśnie jedna z takich powieści – mroczna, pełna napięcia i emocji, które pozostają z czytelnikiem jeszcze długo po zakończeniu lektury.

🌑🌑 Historia zaczyna się od serii zniknięć kobiet. Każda z nich odnajdywana jest...

Wstęp kiepski, tak nudny, że zamierzałem porzucić książkę. Stopniowo się rozkręca i buduje napięcie, później wciąga.
W sumie godna polecenia lecz "coś" jednak jej brakuje.

Wstęp kiepski, tak nudny, że zamierzałem porzucić książkę. Stopniowo się rozkręca i buduje napięcie, później wciąga.
W sumie godna polecenia lecz "coś" jednak jej brakuje.

Wciągająca historia, którą szybko się pochłania.

Wciągająca historia, którą szybko się pochłania.

Sam pomysł na książkę ciekawy, ale mega krótkie rozdziały sprawiają, że ciężko się wczuć w opisywane sytuacje i klimat. Plus za pokazanie, że złoczyńca może być także ofiarą, to kto jest tu winny nie jest tak oczywiste jak w wielu innych książkach z tego gatunku.

Sam pomysł na książkę ciekawy, ale mega krótkie rozdziały sprawiają, że ciężko się wczuć w opisywane sytuacje i klimat. Plus za pokazanie, że złoczyńca może być także ofiarą, to kto jest tu winny nie jest tak oczywiste jak w wielu innych książkach z tego gatunku.