Zapach cedru

Trudna,cieżka momentami nudna,ale warta przeczytania !

Trudna,cieżka momentami nudna,ale warta przeczytania !

Bardzo ciężka, ponura, przerażająca. Wciągnęła mnie i czytałam w miarę szybko, ale przez cały czas utrzymywał się mroczny, nieprzyjemny nastrój. Momentami było obrzydliwie. Do tego bohaterzy wykreowani tak, że nie da się polubić żadnego. Ani przywiązać do żadnego. Książka jest dobrze napisana, zostaje w głowie, jest naprawdę mocna, ale następnym razem sięgnę po coś przyjemniejszego:)

Bardzo ciężka, ponura, przerażająca. Wciągnęła mnie i czytałam w miarę szybko, ale przez cały czas utrzymywał się mroczny, nieprzyjemny nastrój. Momentami było obrzydliwie. Do tego bohaterzy wykreowani tak, że nie da się polubić żadnego. Ani przywiązać do żadnego. Książka jest dobrze napisana, zostaje w głowie, jest naprawdę mocna, ale następnym razem sięgnę po coś...

To nawet nie jest zła książka, to jest chora książka. Ta powieść jest mroczna jak zły sen, z którego budzimy się spoceni i z krzykiem. Na każdym „zakręcie” życia bohaterowie wyciągają od losu słabe karty, kierując się niezrozumiałymi dla mnie motywacjami i decyzjami. Nie ma właściwie pozytywnych bohaterów i ci, którzy mogliby popchnąć akcję w kierunku światła, błądzą sami. Nawet dobre intencje powodują kolejne kryzysy i nieszczęścia. Straumatyzowane dzieci z zespołem stresu pourazowego, pozbawione opieki dorosłych, kierują się jakąś pokrętną logiką lub racjonalizowaniem a rebours, straszą się nawzajem i niszczą.
Nawet jeśli Autorka pokazuje jakieś piękno, delikatność, przedmioty nieskalane i bliskie ideału – to zaraz otacza je kontekstem pełnym brudu, obrzydliwości, karykatury. Urywa laleczkom głowy i przykleja je na odwrót. Niszczy, opluwa, owija w diabelską parodię szatki do pierwszego sakramentu.
Kazirodztwo, gwałt, homoseksualizm, pedofilia, molestowanie dzieci, dziecięca prostytucja, dzieciobójstwo. I dewocja, bałwochwalstwo i modlitwy. Zwidy i duchy.
I poplątana chronologia, niedopowiedzenia, wielokrotne powroty do wątków już raz zarzuconych.
Niesmak i zmęczenie.

To nawet nie jest zła książka, to jest chora książka. Ta powieść jest mroczna jak zły sen, z którego budzimy się spoceni i z krzykiem. Na każdym „zakręcie” życia bohaterowie wyciągają od losu słabe karty, kierując się niezrozumiałymi dla mnie motywacjami i decyzjami. Nie ma właściwie pozytywnych bohaterów i ci, którzy mogliby popchnąć akcję w kierunku światła, błądzą sami....

Wow, cóż to był za rollercoaster. Książkę zaliczam raczej do tych cięższych, przy każdym sięgnięciu po nią odkrywałam kolejne szokujące fakty z życia rodziny Piper. Autorka świetnie łączy wątki i potrafi nagle zaskoczyć tak, że szczęka opada. Polecam - jednak nie jest to lekka lektura na lato, tym bardziej dla kobiet. Możemy w książce zauważyć różne codzienne tragedie spotykające płeć piękną, każda bohaterka niesie swój krzyż, a zwłaszcza przeklęte Piperówny

Wow, cóż to był za rollercoaster. Książkę zaliczam raczej do tych cięższych, przy każdym sięgnięciu po nią odkrywałam kolejne szokujące fakty z życia rodziny Piper. Autorka świetnie łączy wątki i potrafi nagle zaskoczyć tak, że szczęka opada. Polecam - jednak nie jest to lekka lektura na lato, tym bardziej dla kobiet. Możemy w książce zauważyć różne codzienne tragedie...

Apetyt rośnie w miarę czytania, więc nie zniechęcajcie się początkiem. Niesamowita, okrutna i dosyć trudna w odbiorze, ale warto poświęcić jej parę wieczorów.

Apetyt rośnie w miarę czytania, więc nie zniechęcajcie się początkiem. Niesamowita, okrutna i dosyć trudna w odbiorze, ale warto poświęcić jej parę wieczorów.

„Zapach cedru” to jak sen na granicy jawy i wspomnienia – pachnący tęsknotą, przesycony muzyką i dramatem rozpiętym między sercem a losem. Czytając, czułam się jakbym szła przez mgłę emocji: czasem gorzką jak rozstanie Matery z rodziną, czasem słodką jak miłość Jakuba do córki. To opowieść, która nie tylko wzrusza – ona wnika pod skórę, zostaje w duszy jak echo niezaśpiewanej jeszcze arii.

„Zapach cedru” to jak sen na granicy jawy i wspomnienia – pachnący tęsknotą, przesycony muzyką i dramatem rozpiętym między sercem a losem. Czytając, czułam się jakbym szła przez mgłę emocji: czasem gorzką jak rozstanie Matery z rodziną, czasem słodką jak miłość Jakuba do córki. To opowieść, która nie tylko wzrusza – ona wnika pod skórę, zostaje w duszy jak echo...

Książka początkowo wciągnęła mnie bardzo, środek znużył aż do takiego stopnia, że czytałam 200 stron 2 miesiące gdy nagle ostatnie 100 stron przeczytałam w 2 godziny. Miła odmiana książki gdzie tak naprawdę nie mogłam przewidzieć ani jeden rzeczy. Fakt jest mroczna jest ciemna, ale ma to swój urok. Kocham postaci. Każda z nich jest dogłębnie opisana, znamy każdy zakamarek ich charakterów.
Mroczna, nieprzewidywalna, głęboka, klimatyczna. -w skrócie

Książka początkowo wciągnęła mnie bardzo, środek znużył aż do takiego stopnia, że czytałam 200 stron 2 miesiące gdy nagle ostatnie 100 stron przeczytałam w 2 godziny. Miła odmiana książki gdzie tak naprawdę nie mogłam przewidzieć ani jeden rzeczy. Fakt jest mroczna jest ciemna, ale ma to swój urok. Kocham postaci. Każda z nich jest dogłębnie opisana, znamy każdy zakamarek...

Na początku książka nudnawa ale potem , zgodnie z tym co pisali ludzie w opiniach - się rozkręca. Ludzie w opiniach pisali że szokująca , ale tak jak myślałam ,ludzie szokują się byle czym.

Na początku książka nudnawa ale potem , zgodnie z tym co pisali ludzie w opiniach - się rozkręca. Ludzie w opiniach pisali że szokująca , ale tak jak myślałam ,ludzie szokują się byle czym.

Mój absolutny numer jeden. Książka na dłuuugo zapada w pamięć.

Mój absolutny numer jeden. Książka na dłuuugo zapada w pamięć.

Piękny język, ciekawa , ale i tragiczna historia rodziny Piper'ów. Podobała mi się bardziej niż " Co widziały wrony ".

Piękny język, ciekawa , ale i tragiczna historia rodziny Piper'ów. Podobała mi się bardziej niż " Co widziały wrony ".