Córki jeziora

Mieszanka powieści obyczajowej, nienachalnego romansu, thrillera i fantasy. Kate znajduje na plaży martwą kobietę i dziecko. Z przerażeniem stwierdza, że widziała ją już w swoich snach. W miarę prowadzonego śledztwa okaże się, jak bardzo nie jest to przypadek i co jeszcze je łączy. Śledzimy tu równolegle dwie historie toczące się w odstępie 100 lat.

Najbardziej podobał mi się rozwój wątku Addie i stopniowe "łączenie kropek" z Kate. Czasami zatrzymywałam czytanie na dłuższą chwilę, żeby przemyśleć poszlaki. Świat teraźniejszy za to był zbyt nijaki, cukierkowy i sztuczny. Denerwowała mnie postać Simona, kuzyna Kate, oraz policjanta Nicka, którzy nadmiernie się z nią cackali. W środku książki myślałam, że przeczytam ją jeszcze raz, żeby wyłapać drobne wskazówki, które mogły naprowadzić na rozwiązanie, ale pod koniec zrezygnowałam. O ile czytało mi się szybko i raczej przyjemnie, to zakończenie mnie rozczarowało. Rozwiązanie zagadki było w porządku, ale nasilenie klimatu paranormalnego było dla mnie żenujące. Narracja czasami infantylna.

Mieszanka powieści obyczajowej, nienachalnego romansu, thrillera i fantasy. Kate znajduje na plaży martwą kobietę i dziecko. Z przerażeniem stwierdza, że widziała ją już w swoich snach. W miarę prowadzonego śledztwa okaże się, jak bardzo nie jest to przypadek i co jeszcze je łączy. Śledzimy tu równolegle dwie historie toczące się w odstępie 100 lat.

Najbardziej podobał mi...

Czytałam tę pozycję dość długo, chociaż sama nie jestem do końca pewna dlaczego. Jej historia była urzekająca i naprawdę piękna, chociaż mam wrażenie, że odnajdywanie się w dwóch całkiem różnych płaszczyznach czasowych czasami sprawiało mi ogromny problem. Możliwe, że to ja nie byłam całkowicie skupiona czytając akurat tę książkę. Cały pomysł na fabułę mnie urzekł, opisy tego co działo się kiedyś i co dzieje się teraz były ciekawymi porównaniami, jednakże jednocześnie te motywy retrospekcji, wizji w snach, czasami mnie odstraszały. Wmuszony, moim zdaniem, motyw fantastyki również nie do końca mnie przekonywał. Dałam jednak ocenę 7/10 ze względu na to, że pomimo paru nieścisłości, całość była naprawdę piękna i jednocześnie niosąca za sobą ogromną krzywdę, która tak naprawdę była niezasłużona, była to jedna wielka PECHOWA POMYŁKA.

Czytałam tę pozycję dość długo, chociaż sama nie jestem do końca pewna dlaczego. Jej historia była urzekająca i naprawdę piękna, chociaż mam wrażenie, że odnajdywanie się w dwóch całkiem różnych płaszczyznach czasowych czasami sprawiało mi ogromny problem. Możliwe, że to ja nie byłam całkowicie skupiona czytając akurat tę książkę. Cały pomysł na fabułę mnie urzekł, opisy...

Książka, która w niesamowity sposób łączy w sobie wiele gatunków literackich - fantastyka, horror, romans, literatura obyczajowa. Mogłoby się wydawać, że jest to jeden wielki misz masz, ale nic bardziej mylnego. Autorka świetnie poradziła sobie z połączeniem ich.

Świat zmarłych łączy się ze światem żywych.

Bohaterka Kate po nieudanym małżeństwie wyjeżdża do starego rodzinnego domostwa nad jeziorem. Sprawy dodatkowo utrudnia ciało kobiety w staroświeckiej sukni oraz niemowlęcia na brzegu zimnych wód.

Czy to możliwe, że Kate i duch kobiety są ze sobą połączone?

Zapomniana tajemnica sprzed lat, dreszcz grozy ogarniający ciało, intrygi. To wszystko znajduje się w "Córkach jeziora".

Lekturę czyta się płynnie, szybko i bardzo przyjemnie. Jest w niej wiele zaskakujących momentów, a po skończeniu często wraca do myśli.

Sięgnij po nią, naprawdę warto💜

Książka, która w niesamowity sposób łączy w sobie wiele gatunków literackich - fantastyka, horror, romans, literatura obyczajowa. Mogłoby się wydawać, że jest to jeden wielki misz masz, ale nic bardziej mylnego. Autorka świetnie poradziła sobie z połączeniem ich.

Świat zmarłych łączy się ze światem żywych.

Bohaterka Kate po nieudanym małżeństwie wyjeżdża do starego...

Początek i końcówka ciekawe. Niestety ogromna część książki to biografia bohaterów, włączając tych martwych, jest nawet opis skąd wziął się pies...
Relacja Kate i SImona denerwuje, chłop traktuje ją jakby była jego niepełnosprawnym dzieckiem, chce zagłaskać ją na śmierć, a to przecież dorosła kobieta. Kilkakrotnie miałam wrażenie, że SImon udaje geja, a tak naprawdę ma ochotę na Kate, bo jego zachowanie jest absurdalne.
W teraźniejszości wszystkie relacje to pączek posypany taczką cukru. Bohaterowie nie robią nic tylko piją kawę lub alkohol, ewentualnie coś jedzą.
Dorośli ludzie, zwracający się do siebie "dzieciaki" - bardzo realistyczne, prawda? Tu chyba zawalił tłumacz, zapewne chodziło o słowo "guys".
Wątek o przeszłości byłby fajny, szczególnie duch jeziora przypadł mi do gustu, ale dostajemy za dużo opisów, które mają chyba za zadanie zamęczyć czytelnika.

Początek i końcówka ciekawe. Niestety ogromna część książki to biografia bohaterów, włączając tych martwych, jest nawet opis skąd wziął się pies...
Relacja Kate i SImona denerwuje, chłop traktuje ją jakby była jego niepełnosprawnym dzieckiem, chce zagłaskać ją na śmierć, a to przecież dorosła kobieta. Kilkakrotnie miałam wrażenie, że SImon udaje geja, a tak naprawdę ma...

Zaintrygował mnie opis powieści, lecz fabuła rozczarowała. Zapowiadało się interesująco, natomiast efekt w moim odczuciu nie wykorzystuje potencjału. Tym niemniej nie jest to zła książka. Czas spędzony na czytaniu nie jest czasem straconym.

Zaintrygował mnie opis powieści, lecz fabuła rozczarowała. Zapowiadało się interesująco, natomiast efekt w moim odczuciu nie wykorzystuje potencjału. Tym niemniej nie jest to zła książka. Czas spędzony na czytaniu nie jest czasem straconym.

Do połowy książka nie zrobiła na mnie pozytywnego wrażenia (bajka o duchach (?).Po przeczytaniu całości moja opinia uległa zmianie. Końcówka ciekawsza. Gdyby Autorka poprzestała na historii Adie, mogłaby stworzyć całkiem niezły thriller. Historia Kate wydawała mi się nudna, mocno naciągana, wręcz niewiarygodna i popsuła całość.

Do połowy książka nie zrobiła na mnie pozytywnego wrażenia (bajka o duchach (?).Po przeczytaniu całości moja opinia uległa zmianie. Końcówka ciekawsza. Gdyby Autorka poprzestała na historii Adie, mogłaby stworzyć całkiem niezły thriller. Historia Kate wydawała mi się nudna, mocno naciągana, wręcz niewiarygodna i popsuła całość.

Opis na okładce zdecydowanie wzbudza zainteresowanie i niestety okazało się, że sam pomysł na fabułę jest najmocniejszym punktem książki. Do języka nie mam zastrzeżeń, książkę czyta się także bardzo przyjemnie. Niezrozumiała jest już jednak sama konstrukcja i wybory autorki. Początkowe rozdziały dają nadzieje na tajemniczą historię z morskimi legendami i morderstwem w tle. Niestety potem autorka serwuje całkiem zwyczajną powieść obyczajową z do bólu banalnymi problemami i na koniec dość pokracznie próbuje wcisnąć elementy nadprzyrodzone. Zakończenie zdecydowanie nie powala, a nawet psuje efekt. Książka ma fajny klimat, ale za dużo w niej nietrafionych pomysłów. Nie czyta się tego źle, momentami naprawdę wciąga, ale nie brakuje fragmentów, które po prostu mnie nie przekonały. Tytułu jakoś szczególnie nie polecam ani nie odradzam. Nie jest to stracony czas, ale muszę przyznać, że opis obiecuje dużo więcej. Zdecydowanie także nie można się nastawiać na fantastykę, bo z tego gatunku w tej powieści jest akurat najmniej elementów.

Opis na okładce zdecydowanie wzbudza zainteresowanie i niestety okazało się, że sam pomysł na fabułę jest najmocniejszym punktem książki. Do języka nie mam zastrzeżeń, książkę czyta się także bardzo przyjemnie. Niezrozumiała jest już jednak sama konstrukcja i wybory autorki. Początkowe rozdziały dają nadzieje na tajemniczą historię z morskimi legendami i morderstwem w tle....

Przeczytałam 15% i nie dałam rady. Czytałam czekając na coś ...za dużo opisów,męczyłam się.

Przeczytałam 15% i nie dałam rady. Czytałam czekając na coś ...za dużo opisów,męczyłam się.

Adelaine żyje na przełomie XIX i XX wieku, zaś Kate na początku wieku XXI. Kobiety dzieli ponad sto lat i choć się nie znają, to jednak coś je łączy. Kate bowiem miewa dziwne, niepokojące sny - sny o życiu Addie....
Powieść "Córki jeziora" opowiada historię, w której jest miłość, zazdrość, zabójstwo, tajemnica i nawiedzony dom, a wszystko to w oprawie starodawnych legend. Choć fabuła prowadzona jest w dwóch różnych czasach, nie zakłóca to absolutnie odbioru, a co więcej zmienia perspektywę i dodaje lekturze tajemniczości. Mi osobiście dostarczyła ona sporo emocji: udało się bowiem doprowadzić mnie do płaczu; niektóre fragmenty mnie rozbawiły; a po dokończeniu czułam nawet strach przed wyjściem w nocy z łóżka.
Cieszę się, że trafiłam na tę pozycję i od razu szukam co jeszcze stworzyła autorka.

Adelaine żyje na przełomie XIX i XX wieku, zaś Kate na początku wieku XXI. Kobiety dzieli ponad sto lat i choć się nie znają, to jednak coś je łączy. Kate bowiem miewa dziwne, niepokojące sny - sny o życiu Addie....
Powieść "Córki jeziora" opowiada historię, w której jest miłość, zazdrość, zabójstwo, tajemnica i nawiedzony dom, a wszystko to w oprawie starodawnych legend....

Jestem pozytywnie zaskoczona. Książka wciągająca i idealna na letnią, lżejszą lekturę. Ma fajny klimat, choć miejscami dialogi nieco toporne. Czytałam głównie dlatego, żeby odkryć tajemnicę i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi...

Jestem pozytywnie zaskoczona. Książka wciągająca i idealna na letnią, lżejszą lekturę. Ma fajny klimat, choć miejscami dialogi nieco toporne. Czytałam głównie dlatego, żeby odkryć tajemnicę i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi...