To jest MOJE drzewo

Książka pozostawiła we mnie duży niedosyt. Dla mnie to nie jest książka o dzieleniu się. I szczerze jej lektura pozostawia mnie zdezorientowaną, bo nie wiem, w jakim kierunku interpretować ją z dzieckiem.

Książka pozostawiła we mnie duży niedosyt. Dla mnie to nie jest książka o dzieleniu się. I szczerze jej lektura pozostawia mnie zdezorientowaną, bo nie wiem, w jakim kierunku interpretować ją z dzieckiem.

To mogła być świetna opowieść o dzieleniu się, ale.. Gdyby tak potraktować tę historię jako wstęp do rozmowy z dzieckiem, można z niej wyciągnąc wiele dobrego. Jak dla mnie to niedokończona opowieść.

To mogła być świetna opowieść o dzieleniu się, ale.. Gdyby tak potraktować tę historię jako wstęp do rozmowy z dzieckiem, można z niej wyciągnąc wiele dobrego. Jak dla mnie to niedokończona opowieść.

Wywar z przywar

Dla mnie najlepszą rekomendacją książki skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym jest moment w którym, gdy przewracam ostatnią stronę, moja córka woła: „JESZCZE RAZ!!!”. Dokładnie tak działo się raz za razem, gdy dobijałyśmy do końca opowiastek „To jest MOJE drzewo” i „Trochę DUŻO”. Zachłanny i egoistyczny wiewiór ją do siebie najwyraźniej przekonał. Mnie zresztą też. Bo muszę przyznać, że ta ruda łachudra ma wyjątkowy dar do wywoływania uśmiechu na twarzy.

„To jest MOJE drzewo”, to pierwsza część przygód owej wiewióry, która tak bardzo uwielbia SWOJE drzewo i SWOJE szyszki, że pragnie MIEĆ je tylko dla siebie. Postanawia więc odgrodzić SWOJE dobra od reszty świata: najpierw stawiając bramę, potem ogradzając płotem, a ostatecznie zabudowując ogromnym - wysokim i szerokim - murem… Byle tylko zaznaczyć SWOJĄ własność i z nikim się nie podzielić! Gdy mur jest już ukończony, naszą zachłanną wiewiórkę ogrania niepokój. A co jeśli za murem są fajniejsze drzewa i większe szyszki? Czy odgradzając się, nie straciła czegoś wartościowszego? Zdradzę wam tylko, że tego, co czeka ją, gdy w końcu z ciekawości wychyli głowę zza ogrodzenia, na pewno się nie spodziewała. A cóż to było takiego, musicie przekonać się sami.

Chociaż, egoizm, jak wiemy, jest czymś zupełnie normalnym na pewnym etapie rozwoju dziecka (ileż razy na dzień słyszymy, „TO MOJE! TAMTO MOJE! I TO TEŻ MOJE!”?),to i tak należy o nim jak najwięcej rozmawiać. Lepiej nie przegapić bowiem momentu w, którym potrzeba posiadania pójdzie „o krok za daleko” i stanie się chorobliwa. Bo egoizm i zaborczość mogą prowadzić do samolubstwa, zatracenia się w posiadaniu i w efekcie do przykrej samotności. „To jest MOJE drzewo” stanowi doskonały punkt wyjścia do szczerych rozmów na ten trudny i delikatny temat.

Doskonały dlatego, że to lektura mądra w nienachalny sposób, nie atakująca oczywistym morałem - musimy trochę pogłówkować, żeby go wydobyć – i przy okazji bardzo przystępna, bo opowiedziana głównie za pomocą obrazów, przykuwających uwagę dziecka. Największa w tym zasługa wiewiórki, która mimo, iż nie jest wzorem cnót do naśladowania, to budzi sympatię swoim nieustannie zdziwionym spojrzeniem i nieco wypłoszowatym wyglądem.

Zdecydowanie jest to jeden z tych picturebooków, który trzeba omawiać zadając pytania – za każdym razem nieco inaczej. Przy każdej odpowiedzi dziwiąc się, jak wiele dzieci potrafią intuicyjnie zrozumieć.

Książkę wydano dzięki dofinansowaniu Instytutu Francuskiego w Polsce w ramach Programu Wsparcia Wydawniczego Boy-Żeleński.

[barter]

Wywar z przywar

Dla mnie najlepszą rekomendacją książki skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym jest moment w którym, gdy przewracam ostatnią stronę, moja córka woła: „JESZCZE RAZ!!!”. Dokładnie tak działo się raz za razem, gdy dobijałyśmy do końca opowiastek „To jest MOJE drzewo” i „Trochę DUŻO”. Zachłanny i egoistyczny wiewiór ją do siebie najwyraźniej przekonał....

Moje. Jak często słyszycie to słowo z ust dzieci? A jak często sami go używacie? "Co twoje, to moje, a co moje, to nie rusz" - żartowała często moja babcia i choć te słowa mają prześmiewczy wydźwięk, to jednak bywają zadziwiająco prawdziwe. Oczywiście nie ma nic złego w tym, że mamy pewne rzeczy na własność. Kłopot w tym, że często to "zawłaszczanie" idzie za daleko, a choć staramy się uczyć dzieci tego, że trzeba się dzielić, sami nie dajemy im dobrego przykładu (nie oszukujmy się, grodzone osiedla to nie tylko poszukiwanie bezpieczeństwa, ale też - poniekąd - zawłaszczanie przestrzeni). Jeśli więc chcemy pokazać najmłodszym, dokąd prowadzi nadmierna niechęć do dzielenia się, proponuję poczytać im "To jest MOJE drzewo" Oliviera Talleca.

To kolejna doskonała lektura dla najmłodszych czytelników w niebanalny sposób podejmująca ważny temat. Tym razem jest to nieumiejętność dzielenia się i skrajna potrzeba "ochrony" swojej własności. Co ciekawe - nie znajdziecie tu ani jednego bezpośrednio dydaktycznego zwrotu, żadnych pouczeń, jedynie skłaniającą do refleksji opowieść. Pozostawia ona przestrzeń do własnej interpretacji, choć przesłanie jest dość czytelne. To opowieść, która jest idealnym wstępem do rozmowy, zapewnia wspólną płaszczyznę odniesienia dla dorosłego i dzieci i pozwala najmłodszym rozważyć kwestię samodzielnie. Również zakończenie pozostaje wystarczająco otwarte, by dać dziecku możliwość samodzielnej próby jego wyjaśnienia, co jest ważne, ponieważ książka nie stawia na łopatologiczny dydaktyzm, a na samodzielne myślenie i indywidualne wypracowywanie wartości. Właśnie to zapewnienie samodzielnego myślenia jest nie do przecenienia w procesie edukacji.

Prosty, wyrazisty, ale niezbyt obszerny tekst jest doskonałym szkieletem do rozmowy. Uzupełniają go fantastyczne, kipiące od emocji ilustracje (spójrzcie na wiewióra, ileż przekazu jest w mowie jego ciała),które współopowiadają tę historię (zupełnie jak w innej wspaniałej książce tego autora - Duży Wilk i Mały Wilk). Samo czytanie nie trwa zbyt długo, ale warto zarezerwować sobie na lekturę i rozmowę nieco więcej czasu.

Również tę książkę czytałam przedszkolakom i słuchałam ich swobodnych wypowiedzi na temat zachowania wiewióra. Było to bardzo budujące, choć wiadomo - nigdy nie można osiadać na laurach w kwestii kształtowania systemu wartości. Ta niepozorna książka to świetne narzędzie edukacyjne do wykorzystania przez rodziców i pedagogów. Ciekawa, inspirująca i skłaniająca do refleksji, a jednocześnie na swój sposób urocza i - przede wszystkim - bezpretensjonalna. Kolejna warta uwagi.

Moje. Jak często słyszycie to słowo z ust dzieci? A jak często sami go używacie? "Co twoje, to moje, a co moje, to nie rusz" - żartowała często moja babcia i choć te słowa mają prześmiewczy wydźwięk, to jednak bywają zadziwiająco prawdziwe. Oczywiście nie ma nic złego w tym, że mamy pewne rzeczy na własność. Kłopot w tym, że często to "zawłaszczanie" idzie za daleko, a...

Wspaniałe jest poczuć, że coś do nas należy.
Mieć własny kąt, własne nowe kapcie albo wymarzoną zabawkę.😊

A co jej chcemy wszystkiego tak bardzo, że posiadanie staje się naszym najważniejszym celem?
Czy można wtedy nadal czerpać radość z życia?🤔

Jedną z najpiękniejszych historii, która porusza trudny temat dzielenia się i skrajnego egoizmu jest książka wydana przez Wydawnictwo DrugaNoga, "To jest MOJE drzewo", którą miałam ogromną szansę poznać że swoją córką w ramach współpracy. 💛

Autor, Olivier Tallec, stworzył wysmakowaną opowieść bogatą w wątpliwość i jednoczesne poszukiwanie rozwiązania. Zgrabnie ułożył historię zachęcającą do wspólnej analizy i budowania wyobraźni.

Głównym bohaterem jest wiewiórka, która posiada SWOJE drzewo. Drzewo ma szyszki, które również są JEJ i daje cień, który służy także DLA NIEJ. 👈

Perspektywa wspólnego dzielenia przestrzeni, którą uważa za wyłącznie swoją wydaje się przerażająca. Jak coś , co należy do niej ma być także dla innych?🙄 Dlaczego w cieniu własnego drzewa ma dzielić się chłodem z innymi? I dlaczego nie mogą poszukać sobie własnego?!😳

Tak oto rozpoczyna się kreatywna podróż, między sposobami na odgrodzenie siebie i swojego skarbu od reszty świata. Myśli o bramie, murze... I jednocześnie pojawia się impuls, że za nim może być coś wyjatkowego. Coś jeszcze bardziej kuszącego. 👀

Może JEJ nowe drzewo, pełne JEJ nowych szyszek?👁

Zabawna a do tego bezpośrednia opowieść bazująca na obrazie, poprowadzonym przez karty w mistrzowski sposób. Postacie mają perfekcyjnie stworzoną mimikę, dzięki której dziecko nieznające liter idealnie odczyta emocje bohaterów, z naciskiem na wiewiórkę!

Moja córka ogromnie polubiła tą książkę! Kazała sobie nawet odwzorowac postacie aby powiesić w pokoju. 🧡

Jestem pelna podziwu dla ujęcia tematu egoizmu i zachłanności w prostej, dziecięcej książce. Zręczne poprowadzona narracja spójną z obrazem pobudza zmysły i angażuje do zastanowienia.

Czy warto? Jasne! To jedna z tych pozycji, które napewno zostawię na pamiątkę po wspólnej czytelniczej przygodzie.🥰

Wspaniałe jest poczuć, że coś do nas należy.
Mieć własny kąt, własne nowe kapcie albo wymarzoną zabawkę.😊

A co jej chcemy wszystkiego tak bardzo, że posiadanie staje się naszym najważniejszym celem?
Czy można wtedy nadal czerpać radość z życia?🤔

Jedną z najpiękniejszych historii, która porusza trudny temat dzielenia się i skrajnego egoizmu jest książka wydana przez...

Dziś o super książce"To jest MOJE drzewo" od Wydawnictwa Druganoga. To opowieść o wiewiórce, która kocha swoje drzewo i swoje szyszki tak bardzo, że za wszelką cenę chce je mieć dla siebie. W tym celu postanawia je zabezpieczyć bramą, płotem, murem, aby reszta świata wiedziała, że należą tylko do niej. Czy jej się to uda? Czy mur pomoże, a także czy naprawdę warto to robić? Poza tym za murem może być jeszcze lepiej. 😉 Autor Olivier Tallec skłania do refleksji nie dając oczywistych odpowiedzi czytelnikowi, a książka może być doskonałym punktem wyjścia do rozmów z najmłodszymi nad tym, co posiadamy i że warto się tym dzielić z innymi. To minimalistyczne studium tematu z cudownymi obrazami, które warto przeczytać razem z dziećmi. Recenzja na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2022/07/to-jest-moje-drzewo.html

Dziś o super książce"To jest MOJE drzewo" od Wydawnictwa Druganoga. To opowieść o wiewiórce, która kocha swoje drzewo i swoje szyszki tak bardzo, że za wszelką cenę chce je mieć dla siebie. W tym celu postanawia je zabezpieczyć bramą, płotem, murem, aby reszta świata wiedziała, że należą tylko do niej. Czy jej się to uda? Czy mur pomoże, a także czy naprawdę warto to robić?...

Lubicie filozofować z dziećmi? Często można się zdziwić jakie mają przemyślenia!
„To jest moje drzewo” to książka, która za pomocą prostych skojarzeń i przepięknych ilustracji, porusza w mocny sposób temat egoizmu. Choć jest on w rozwoju dziecka czymś zupełnie naturalnym, nie należy go bagatelizować. Olivier Tallec posłużył się wiewiórką, by opowiedzieć dzieciom jak ważną umiejętnością jest empatia i dzielenie się z innymi. Już na wstępie wiewiórka oznajmia nam, że „To jest MOJE drzewo i szyszki”. Zastanawia się co by się stało, gdyby „podzieliła” się swoim drzewem i szyszkami z innymi.
O nie, nie! To nie wchodzi w grę! Ta myśl powoduje narastanie kolejnych pomysłów na odgrodzenie się od innych i zostawienia drzewa tylko dla siebie. Brama, płot i w końcu mur. Ale nie byle jaki mur. Wystarczająco solidny, wysoki i odpowiednio długi… A gdy już pojawił się mur, to co z resztą świata? Może są na nim większe szyszki, piękniejsze i wyższe drzewa, a może cały las drzew? Trzeba się o tym przekonać! Wiewiórka decyduje się na ten krok… I co widzi, gdy wchodzi na mur? O tym już przekonajcie się sami!😉

Mur, który pojawia się w bajce jest metaforą tego, jak nasze samolubne pragnienia i chęć posiadania czegoś, tylko dla siebie mogą odgrodzić nas od innych. Poza tym, czy posiadanie jednego drzewa wystarczy komuś, kto jest samolubny i chciwy? Pragnienie rodzi kolejne, większe pragnienie.
Zaś gdy jest niezaspokojone, może popchnąć do całkowitego odseparowania się od ludzi i stracenia z oczu radości, która wynika z dawania.
Zostawię Was jeszcze z jednym pytaniem: czy drzewo faktycznie należało do wiewiórki?:)

Lubicie filozofować z dziećmi? Często można się zdziwić jakie mają przemyślenia!
„To jest moje drzewo” to książka, która za pomocą prostych skojarzeń i przepięknych ilustracji, porusza w mocny sposób temat egoizmu. Choć jest on w rozwoju dziecka czymś zupełnie naturalnym, nie należy go bagatelizować. Olivier Tallec posłużył się wiewiórką, by opowiedzieć dzieciom jak ważną...

Przyznacie mi chyba rację, jeśli napiszę, że w życiu każdego dziecka pojawia się taki etap, gdy jednym z częściej wypowiadanych przez niego słów jest - moje. Moje, moje, wszystko moje!

Odrobina, zdrowego egoizmu jest potrzebna każdemu. Pozwala myśleć o sobie, a nie tylko o innych, jednak kompletny egoizm może doprowadzić człowieka do samotności.

Nakładem wydawnictwa @druganoga ukazała się niedawno książka "To jest moje drzewo" , która w zabawny sposób opowiada o tym, co może się wydarzyć, gdy będziemy zbyt egoistyczni.

Bohaterką opowiedania jest wiewiórka, która pewnego dnia zdaje sobie sprawę, że tak bardzo uwielbia pewne drzewo, że wprost przeraża ją fakt, że ktoś inny też mógłby je polubić i jeść z niego szyszki...

Od tej pory robi wszystko żeby chronić swoje drzewo. Wybuduje bramę, a może lepiej płot, a nawet mur i to długi! Tylko co stanie wtedy, gdy odgrodzi się ze swoim drzewem od całego świata?

To bardzo mądra książka, która może stać się refleksją do ważnej rozmowy z dzieckiem.

Przyznacie mi chyba rację, jeśli napiszę, że w życiu każdego dziecka pojawia się taki etap, gdy jednym z częściej wypowiadanych przez niego słów jest - moje. Moje, moje, wszystko moje!

Odrobina, zdrowego egoizmu jest potrzebna każdemu. Pozwala myśleć o sobie, a nie tylko o innych, jednak kompletny egoizm może doprowadzić człowieka do samotności.

Nakładem wydawnictwa...

Moje, moje, moje, MOOOJE!
Chyba zgodzicie się ze mną Drodzy Rodzice, że w życiu małego człowieka często przychodzi taki etap, że potrzeba posiadania, czy to rzeczy materialnych czy własnej przestrzeni jest niezwykle silna. I to dobrze, bo odrobina zdrowego egoizmu jest przydatna. Trzeba jednak uważać, by ten zdrowy egoizm nie zmienił się w chciwość i samolubność.

Pewna wiewiórka uwielbiała swoje drzewo. To było JEJ drzewo, JEJ szyszki, a nawet JEJ cień. Nie mogąc znieść myśli, że miałaby się z kimś podzielić swoim skarbem postanowiła wybudować wokół drzewa ogromny mur. By chronić je przed innymi, gdy praca była skończona nadeszła refleksja, co jest po drugiej stronie. A może jest tam jeszcze większe i piękniejsze drzewo? Mam wrażenie, że gdy ruda kitka zaspokoiła swoją potrzebę posiadania, to zaborczość i zachłanność popchnęła ją do tego, by sprawdzić czy odgradzając swoje drzewo, czasem nie traci czegoś więcej. Jak myślicie co było za murem? Sprawdźcie i koniecznie się przekonajcie.

Ja dodam, że to przewrotna, oszczędna w słowach, ale mocna i dosadna w przekazie, bardzo wartościowa pozycja, która wspaniale pokazuje, że egoizm i samolubność, a także budowanie murów wokół siebie może prowadzić do samotności i skrajnej alienacji. Świetny temat do rozmów z dzieckiem ale i skłoni do refleksji dorosłego. Ilustracje wraz z mimiką bohaterki idealnie oddają emocje, a kolorystyka utrzymana w odcieniach żółci przywodzi na myśl skojarzenie z zaborczością i zazdrością.

Rewelacyjna książka!

Moje, moje, moje, MOOOJE!
Chyba zgodzicie się ze mną Drodzy Rodzice, że w życiu małego człowieka często przychodzi taki etap, że potrzeba posiadania, czy to rzeczy materialnych czy własnej przestrzeni jest niezwykle silna. I to dobrze, bo odrobina zdrowego egoizmu jest przydatna. Trzeba jednak uważać, by ten zdrowy egoizm nie zmienił się w chciwość i samolubność.

Pewna...

„To moje” – przychodzi taki okres w życiu rodzica, że są to jedne z częściej słyszanych słów. W domu, w przedszkolu, na placu zabaw. Dzieci mają silne poczucie przywiązania do rzeczy i potrafią je bronić i chronić przed intruzami z niezwykłą zaciekłością. Nauka dzielenia się to jedno z głównych wyzwań rodzicielstwa, zwłaszcza. że teorie o formie, zakresie i potrzebie posiadania tej umiejętności mnożą się jak… szyszki na sośnie.

Czujny wzrok wiewiórki zerkającej ze skąpanej w słonecznych barwach okładki śledzi każdy czytelniczy ruch. Wiadomo, to jej książka, więc należy oddać się lekturze z pełnym namaszczeniem. We wnętrzu odnajdujemy jeszcze więcej soczystej żółci, która dodaje historii przyjemnego kolorytu, ale jest też barwą symboliczną. Kulturowo żółty określa się jako kolor zazdrości, która jest emocją bliską egoizmowi, który z kolei jest tematem przewodnim opowieści Oliviera Talleca „To jest moje drzewo”.

Autor operując przykładem zachłannej wiewiórki pokazuje mechanizm egoistycznego zagarniania wszystkiego dla siebie. Zaczyna się niewinnie, od chęci posiadania drzewa i szyszek na wyłączność. Potem przychodzi obawa przed intruzami, którzy mogliby wtargnąć i przejąć wiewiórczą własność pozostawiając ją z niczym. Strach przed stratą i silna potrzeba posiadania drzewa z każdą stroną eskalują… Mur, którym otacza się wiewiórka ma też wymiar symboliczny, bo taki sam tworzymy wokół siebie, gdy zbyt mocno koncentrujemy się tylko na sobie i swoich potrzebach.

Czy główna bohaterka się reflektuje? Cóż, warto mieć nadzieję, że właśnie to wyraża uchwycony ręką autora wiewiórczy wyraz pyszczka w ostatniej scenie.

Przepiękne, nieprzesycone detalami ilustracje w ciepłych barwach uzupełnia nieznaczna ilość tekstu. Treść wyraźnie nakreśla problem, jednak nie prowadzi wprost do konkluzji pozostawiając otwartą furtkę do dyskusji i objaśniania zagadnienia zgodnie z przyjętą, własną postawą w zakresie dzielenia się.

Nowość od Wydawnictwa Druganoga zachwyca ilustracjami i dbałością o jakość wydania. To książka, która nie podaje rozwiązań na tacy, ale stanowi znakomity wstęp do ważnych rozmów. Nam się podoba 😊

„To moje” – przychodzi taki okres w życiu rodzica, że są to jedne z częściej słyszanych słów. W domu, w przedszkolu, na placu zabaw. Dzieci mają silne poczucie przywiązania do rzeczy i potrafią je bronić i chronić przed intruzami z niezwykłą zaciekłością. Nauka dzielenia się to jedno z głównych wyzwań rodzicielstwa, zwłaszcza. że teorie o formie, zakresie i potrzebie...