Zlikwidować! Agenci Gestapo i NKWD w szeregach polskiego podziemia

Uwielbiam takie książki. Major Żychoń był pewnie człowiekiem nie bez wad, skaz. Bez wątpienia był wielkim patriotą. Żył w ciężkich czasach, kiedy niepodległa Polska dopiero się tworzyła. Stworzył nowoczesne struktury wywiadowcze, których zazdrościł cały ówczesny świat. Niestety jak to często bywa "swoi" nie do końca mu ufali. Skończył tragicznie...a może nie skończył ? Czcimy rotmistrza Pileckiego, czcijmy i majora Żychonia. Jak dla mnie to jest gotowy materiał na film, serial. POLECAM !!!

Tym razem Leśniewski opowiada o dziejach Kozaków i prób budowania ukraińskiej suwerenności. Bardzo ciekawa i brutalna historia, ale też zagmatwana ze względu na ogromną zmienność sojuszy. Kozacy znaleźli się w położeniu, w którym musieli sobie radzić między Tatarami i Imperium Osmańskim z jednej strony, z Moskwą z drugiej, z Rzeczpospolitą z trzeciej, a z biegiem czasu do gry włączyła się jeszcze Szwecja. Tytułowy Chmielnicki okazał się liderem, który w miarę możliwości sobie radził w takiej polityce, jednak ostatecznie Kozacy na jego wojennych i politycznych sukcesach nie zyskali nic.

"Bunty w łagrach" to zbiór przekazów więźniów obozów katorżniczej pracy na terenie ZSRR, które na przestrzeni lat zgromadził Ośrodek. Wybór tych wspomnień ukazuje nam, jak mimo koszmarnego położenia w jakim znaleźli się zesłańcy, nadludzkim wysiłkiem zdołali wykrzesać we współskazańcach wolę walki i oporu. W sytuacji skrajnego wycieńczenia, a także odcięcia od świata zewnętrzego nie było to łatwe, tym bardziej należy pamiętać o każdym z tych aktów bohaterstwa. Układ książki odchodzi od tradycyjnego "modelu" publikacji wspomnień wojennych. Nie znajdziecie tu kolejnych życiorysów od a do z. Fragmenty opowieści podzielono tak, by tworzyły szerszy obraz etapów życia przed wywózką, katorgi w obozie, narastającego buntu, jego przebiegu oraz konsekwencji. Muszę przyznać, że nie przepadam za takim "rozdrobnieniem", ponieważ gubię się w nazwiskach i trudno mi przyporządkować kolejne fragmenty do danej osoby, jednak w tym przypadku rozumiem, iż rozwiązanie to przyczyniło się do budowania napięcia i jest jak najbardziej słuszne. Otwierające oczy jest również uświadomienie sobie, iż opisane bunty miały miejsce w latach 50-tych, a przecież przywykliśmy do myślenia, iż po II wojnie zesłańcy wracali jednak do kraju. Otóż nie wszystkim było to dane. "Bunty w łagrach" to książka, którą czyta się łatwo ze względu na prostotę spisanych przekazów zwykłych-niezwykłych ludzi, jednak ładunek emocjonalny czasem może przytłoczyć.

Książka popularnonaukowa , historyczna, II wojna światowa, statystyczne koleje losu Polski w latach 1939-1945. Zawiera liczne ryciny, zdjęcia, plany , mapki, wycinki z gazet. ,,W cza­sie kam­pa­nii wrze­śnio­wej Niemcy zabili 100 000 pol­skich cywi­lów .Bli­sko pół tysiąca wsi pusz­czo­nych z dymem. 160 osie­dli i miast zbom­bar­do­wa­nych przez Luft­waffe. Masowe zbrod­nie popeł­niane na cywi­lach oraz jeń­cach wojen­nych. Ogrom strat, jakie ponio­sła Pol­ska pod­czas inwa­zji nazi­stow­skich Nie­miec we wrze­śniu 1939 roku jasno poka­zuje, że wojna totalna zaczęła się nad Wisłą’’. Publikacja podzielona jest na siedem części. IV rozbiór Polski, Terror, Życie, Zagłada, Podziemie, Współpraca, Bilans. Każda część dzieli się na rozdziały. Bardzo ciekawe spojrzenie przez pryzmat liczbowy - statystyczny. Omówiono w nich następującą tematykę : bilans wojny obronnej z 1939 roku, bilans agresji sowieckiej, podział ziem Rzeczpospolitej i okupacyjny reżim, niemieckie rabunki i grabieże, destrukcja polskiej kultury, sowieckie rabunki i grabieże, więzienia, łapanki, publiczne egzekucje / za śmierć jednego Niemca hitlerowski oficer miał prawo zabić bez procesu 100 Polaków/, pacyfikacja polskiej wsi, roboty przymusowe, terror sowiecki, wywózki na Sybir, rzeź wołyńska, głód, pieniądze, zarobki i ceny, transport, warunki życia, kultura, dzieci / szacuje się, że Niemcy porwali w celu germanizacji prawie 200 000 polskich dzieci/, getta, obozy, Auschwitz-Birkenau, zagłada polskich Żydów, początki konspiracji, Polskie Państwo Podziemne, Armia Krajowa, akcje bojowe i dywersyjne, powstanie warszawskie, donosiciele i konfidenci / ocenia się, że 5% społeczeństwa dopuszczało się różnych form kolaboracji z okupantem /, granatowa policja, Polacy w Wehrmachcie, straty ludzkie, straty materialne. Bibliografia i źródła ilustracji znalazły się na końcu edycji. Bardzo wartościowa, ciekawa pozycja, dobrze przeprowadzony research, analiza historyczna z akcentem uśrednionym statystycznym. Oryginalne podejście do tematu. Inne niż wszystkie dostępne publikacje o tej tematyce. Polecam wielbicielom historii wojennej Polski.

Specjalnie poukładałem książki na półce względem tematyki, niedawno padło na mało znany dla mnie temat wojny polsko-bolszewickiej. Również specjalnie przed TĄ książką przeczytałem również biografię Piłsudskiego pióra Bohdana Urbankowskiego aby stwierdzić różnice postrzegania perypetii tych wydarzeń… I wiecie co? -Są GIGANTYCZNE! Co do omawianej pozycji - dobrze napisana, nie nudzi, masa ciekawych zdjęć a z minusów: stronnicza niechęć do Naczelnika (obecnie ciężko mi się wypowiedzieć czy rzetelna) i bardzo uboga w mapy. Totalnie inne spojrzenie niż w ww. biografii, sama książka pisana raczej na chłodno bez koloryzowania pewnych postaci. Ciężko napisać coś więcej. Po przeczytaniu Marzyciela i Stratega pana Urbankowskiego mam mętlik w głowie ale to chyba dobrze, każdy musi wyrobić sobie swoją opinię i światopogląd nawet na historię tak „dawną”. Polecam te dwie książki czytać w pakiecie by zorać sobie mózg dwoma punktami widzenia, ponieważ jest ich tak wiele jak Patriotów w naszej trudnej, aczkolwiek pięknej historii.

Bardzo przejmująca opowieść o ludziach jakich już raczej nie ma. Książka o ludziach o wyjątkowych życiorysach i losach tragicznych. Niestety jest to opowieść nostalgiczna a nawet smutna. Losy wojennego pokolenia i ludzi takich jak bohater książki trudno sobie nawet sobie wyobrazić. Nie wiem jak trzeba mieć twardy charakter i mocne wartości moralne aby poświęcić się jak opisani żołnierze na łamach tej książki.

o książce usłyszałem w Programie II PR słuchając audycji, której gościem była Joanna Lamparska. autorka tak ciekawie opowiadała o skarbach ukrytych na Dolnym Śląsku, że zachęciła mnie do zakupu. "Ostatni Świadek" to przede wszystkim dzieje tajemniczego listu od niejakiego von Schrecka, który kiedyś przyszedł na adres redakcji Słowa Polskiego. w liście były informacje o ukrytym skarbie oraz wskazówki jak ów skarb odnaleźć. Lamparska podjęła temat i przy okazji odświeżyła inne wątki dotyczące strażników kosztowności składowanych przez Niemców w różnych rejonach Dolnego Śląska. po przeczytaniu tej książki wiem, że już nigdy nie będę się podniecał skarbami pochodzącymi z II wojny światowej. te wszystkie kosztowności należały kiedyś ludzi, stanowiły wielopokoleniowe majątki rodzin i zostały zagrabione bądź schowane w panice przed nadchodzącym zagrożeniem. być może i fajnie jest wspominać legendę złotego pociągu, bursztynowej komnaty, ale należy się też zastanowić ile ludzkich istnień pochłonęły te skarby. to ciekawa pozycja. na pewno sięgnę po inne tytuły autorki, bo jak powszechnie wiadomo, nikt tak pięknie jak Lamparska nie pisze o Dolnym Śląsku.

Organizacja „Muszkieterowie” i jej przywódca Stefan Witkowski zajmują ważne miejsce na mapie tajemnic II wojny światowej. Mamy wszak do czynienia z organizacją szpiegowską powiązaną w dziwny sposób z kilkoma zagranicznymi służbami (w tym z sowieckimi i niemieckimi),której szef z niejasnych powodów został zabity przez egzekutorów z AK. Organizacja ta była zaangażowana m.in. w sprowadzenie z Budapesztu do Warszawy marszałka Śmigłego-Rydza, a przez jej szeregi przewinęło się wielu bohaterów podziemia, choćby: Kazimierz Leski, Klementyna Mańkowska, Antoni Kocjan czy prof. Jan Zachwatowicz . Kreowała przy tym swój wizerunek służby niemal wszechpotężnej i mającej swoje macki w całej Europie. Czy naprawdę była ona tak sprawną siatką wywiadowczą? I czy rzeczywiście zbytnio zapętliła się ona w dziwną grę z Niemcami? Na te pytania próbuje odpowiedzieć Adrian Sandak w swojej książce „Muszkieterowie 1939-1942. Historia tajnej organizacji”. Autor stroni od wszelkich sensacji i obala kilka mitów. Pokazuje choćby, że inżynier Witkowski czasem konfabulował, by pokazać Londynowi siłę i możliwości swojej organizacji. Ta praca jest dobrze udokumentowana, a jej częścią jest również mały słownik biograficzny „Muszkieterów”, zawierający czasem naprawdę zaskakujące nazwiska. Wszystkich tajemnic oczywiście ona nie rozwikłuje, ale daje do myślenia każdemu, kto wcześniej zgłębiał ten fascynujący temat.

Pozycja, która na pierwszy rzut oka nie jest z tych samo wpadających w rękę. W szczególności dla kogoś nieukierunkowanego na daną tematykę. Jednak końcowa ocena jest nadwyraz pozytywna gdyż autor okazał się osobą o rozległej perspektywie dzięki, której otrzymaliśmy szeroki wachlarz sytuacji oraz doli czy niedoli chłopskiej warstwy społecznej na przestrzeni wielu okresów historycznych. Książka zachęca a nawet wręcz zmusza do zastanowienia się jak ważna jest w stukturach kraju, regionu ignorowana brać chłopska, która z ziemistej szarości nie nagle lecz powoli i niezauważalnie i jak właśnie się zastanowić to i nie z własnej woli stać się może ową złowrogą "Czernią". Lub odwrotnie tarczą i mieczem w dobrej sprawie.

Wartościowa publikacja porządkująca rozwój ukraińskiego ruchu nardowego na terenach II RP. Autor w sposób jasny opisuje najważniejsze wydarzenia, które wpływały na dynamiczny rozrost struktur UWO, czy też UPA. Nie brakuje też przybliżenia postaci, które miały wydatny wpływ na progres ruchu w XX-leciu międzywojennym. Nie zabrałko tu również charakterystyki działań II RP mających na celu spacyfikowanie erupcji ukraińskiego nacjonalizmu sięgającego po metody terrorystycznej w czasie swojej walki o niepodległość. Bardzo polecam.

Końcowa ocena pierwszego tomu książki autorstwa angielskiego historyka była jak najbardziej pozytywna, dlatego też z pewną obawą podchodziłem do lektury kontynuacji, zastanawiając się, czy druga odsłona autorskiego przedstawienia losów wodza III Rzeszy w latach 1940 – 1945, utrzyma wysoki poziom i będzie co najmniej równie świetna. Wątpliwości okazały się być bezzasadne, ponieważ mamy do czynienia z tym samym pomysłem na książkę, czy wręcz z… tą samą książką, tyle że rozbitą na dwa tomy, jakby przygotowanie liczącej znacznie ponad tysiąc stron pozycji stanowiło zbyt duże wyzwanie dla wydawcy. I nie jest to wcale z mojej strony żadna pretensja, a swego rodzaju narzucenie kontekstu poniższego tekstu, który porównaniem obu tomów nie jest, bo i być nie mógł. Ponownie mamy do czynienia z wykorzystanym w pierwszej części patentem na chronologiczne przedstawienie wydarzeń, którego doprowadziły Adolfa Hitlera ze szczytu władzy do samobójczej śmierci i pochowania spalonego przez najbliższych współpracowników ciała, wraz ze świeżo poślubioną małżonką i dwoma psami, w ogrodzie ostrzeliwanego przez wroga budynku, z którego chciał rządzić światem. Każdy rozdział to jeden rok, więc łatwo policzyć, że jest ich sześć plus epilog poświęcony zagadnieniu, w jaki sposób cień Hitlera w nowożytnej polityce Niemiec wciąż dawał o sobie znać jeszcze wiele lat po zakończeniu wojny. Wydawnictwu Rebis ponowne należą się słowa uznania za miłe dla zmysłu wzroku przygotowanie publikacji, a redakcji merytorycznej i tłumaczowi za wychwytywanie i prostowanie czasami nadmiernych skrótów myślowych autora oraz zwykłych, choć nielicznych błędów. Niektóre umknęły jednak uwadze, bo, przykładowo, trudno powiedzieć o Marku Edelmanie, że był żydowskim… historykiem. McDonough ponownie szerokim gestem korzysta ze źródeł z epoki, sięgając po notki prasowe, pamiętniki i wspomnienia bezpośrednich uczestników opisywanych wydarzeń, aby w sposób płynny i przejrzysty przedstawić militarny przebieg wojny i jej punkty zwrotne, oraz relacje „zwykłych” Niemców, których niespodziewanie wciągnął wir historii rozpętany przez niemieckich nazistów (i pozostałych możnych ówczesnego świata). Jest to zabieg niezbędny, aby najlepiej pokazać huśtawkę emocji, jakich doświadczył kraj nad Renem i Łabą w latach 1940 – 1945: od euforii wywołanej serią zwycięskich kampanii wojennych po postępujące załamanie społeczeństwa wywołane między innymi alianckim bombardowaniami miast czy też grozą narastającą wraz ze zbliżaniem się wojsk sowieckich. Nie brakuje w tych wspomnieniach pysznych, czy też wręcz karykaturalnych, obrazów, jak fragment opisu Berlina – w przeddzień bitwy o miasto z Armią Czerwoną – pióra belgijskiego nazisty Leona Degrelle’a: „Hotel Adlon nadal działał, mimo bomb, mimo pocisków, które spadały teraz już na ulice. We wspaniale oświetlonej restauracji kelnerzy w smokingach, kierownicy Sali w nienagannych strojach nadal serwowali, dostojnie i niewzruszenie, fioletowe plastry kalarepy”. Autor stoi na słusznym stanowisku, że odpowiedzialny za wojenne zbrodnie Niemiec oraz ich katastrofalną klęskę jest oczywiście przede wszystkim Hitler, wraz z poplecznikami, ale kolektywna wina musi spocząć też na tych milionach Niemców i Austriaków, którzy „ podobnie jak generałowie, żołnierze, marynarze i lotnicy, wspierały jego politykę zagraniczną, wiwatowały na cześć jego triumfów militarnych i przymykały oko na prześladowania Żydów.” Nie może tego zmienić działalność antyhitlerowskiego ruchu oporu, bardzo skromnego, jak organizacja „Biała Róża” czy opozycja w kręgach wojskowych, których aktywność wzrosła po dotkliwej porażce pod Stalingradem. Niemców oszołomiły ich szybkie i spektakularne zwycięstwa nad sąsiednimi krajami w trzech pierwszych latach wojny, choć wiemy już przecież z kilometrów książek, że były one wynikiem nie tylko przewagi militarnej III Rzeszy, co również katastrofalnych błędów taktycznych zaatakowanych państw, ale i zwykłego szczęścia. Nic więc w tym dziwnego, że po wojnie denazyfikacja szła wyjątkowo opornie, a temat ludobójstwa Żydów i zbrodni popełnianych na ludności zaatakowanych państw w RFN i NRD praktycznie nie istniał. Co emblematyczne, dopiero w latach 70. w szkołach zachodnich Niemiec rozpoczęto nauczanie o III Rzeszy i Holokauście. Na kartach Według McDonough’a Hitler rozpoczął wojnę za wcześnie. Błędem w jej pierwszej fazie było pozwolenie na ewakuację sił brytyjskich z Francji wiosną 1940 roku oraz brak sukcesu w powietrznej wojnie o Anglię. Wciąż potężna na morzach Brytania, wspierana przez zamorskie kolonie i bogate Stany Zjednoczone, które wkrótce same – ku zaskoczeniu Hitlera – przystąpiły do wojny, nie dała się pokonać, a aliancki sojusz ze Związkiem Radzieckim doprowadził w maju 1945 roku do finału, który znamy z podręczników. Zamiast skupić się na dążeniu do rzucenia na kolana Anglików, Hitler postanowił rozpocząć walkę na dwa fronty, rzucając wyzwanie wojny rasowej na wyniszczenie ze Stalinem. Jak słusznie zauważa autor, była to dla niego ta „właściwa” wojna, o której wspominał w „Mein Kampf”. Walki z mocno wspieranym przez zachodnich aliantów ZSRR też nie mógł wygrać. Może byłoby inaczej, gdyby państwa Osi dysponowały wspólną strategią. Zamiast niej decyzje o kolejnych krokach militarnych każdy z uczestników sojuszu podejmował samodzielnie, kulała wymiana informacji zdobytych przez wywiady i dzielenie się nowinkami technicznymi w dziedzinie uzbrojenia. To potężny kontrast w porównaniu do współpracy pomiędzy aliantami. Osób, które zakupiły pierwszy tom „Czasu Hitlera”, chyba nie ma co przekonywać, że koniecznie muszą zaopatrzyć się także w drugi tom. To oczywista oczywistość. Pozostałych, którzy, zastanawiają się nad zainwestowaniem w twórczość Franka McDonougha, mogę zapewnić, że nie będą to źle wydane pieniądze. Nie spodziewajcie się jednak monografii III Rzeszy i drobiazgowych opisów sytuacji na frontach II wojny światowej. Propozycja angielskiego historyka to próba syntezy kilkunastu lat rządów Hitlera, ale nie przez pryzmat jego osobowości, bo jak słusznie zauważa autor, Führer „był co prawda ważnym uczestnikiem rozwijających się wydarzeń historycznych, jednak w ostatecznym rozrachunku nie był w stanie tych wydarzeń kontrolować”.

Warszawa skapitulowała po dwudziestu ośmiu dniach morderczej walki, głównie z powodu braku wody, kończącej się żywności i amunicji oraz pożarów, których nie było już czym gasić. Autor przedstawił dzień po dniu (od 1 września o 5.00 rano, gdy zrzucono pierwsze bomby) jak stolica broniła się przed najeźdźcą w tej nierównej walce, bombardowana praktycznie nieustannie. Chociaż skapitulowała to nigdy się nie poddała, bo toczyła walkę z okupantem przez następne lata. Spodziewałam się po tej książce czegoś innego, ale pomimo wszystko oceniam ją wysoko. Nie wszystko mnie w tej pozycji interesowało, chociażby nazwy samolotów, którymi dysponowaliśmy, czy zestrzelonych niemieckich, użyta broń, czy szczegółowe opisy walk, ale doceniam ogromną pracę autora, bo w sposób bardzo wyczerpujący i rzetelny zmierzył się z tym tematem. Książka jest ładnie i porządnie wydana (twarda oprawa z obwolutą) i z dużą ilością zdjęć (lubię widzieć o czym czytam). Dla osób interesujących się historią II Wojny Światowej to pozycja obowiązkowa. Innym polecam tego autora "Bilans krzywd. Jak naprawdę wyglądała niemiecka okupacja", bądź pracę zbiorową, której współautorem jest Dariusz Kaliński "Okupowana Polska w liczbach", które są bardziej przystępne niż "Twierdza Warszawa", a również warte przeczytania.

„Operacja IV Rzesza. Jak Hitler i Niemcy wygrali II wojnę światową” to książka, która mocno wciąga i prowokuje do myślenia . Autor sięga po dużą dawkę faktów historycznych i przedstawia je w sposób przystępny. To nie jest sucha lekcja historii – to dynamiczna opowieść, która zmusza czytelnika do zadawania pytań i spojrzenia na znane wydarzenia z zupełnie innej perspektywy. Na ogromny plus zasługuje to, że autor porusza trudne i często przemilczane tematy, które wcześniej można było znaleźć m.in. na kanale YouTube „Zakazane Historie”. Widać rzetelne przygotowanie i chęć dotarcia do mniej oczywistych źródeł, co sprawia, że książka wyróżnia się na tle innych pozycji o historii powojennej Niemiec ale także Polski. To lektura dla tych, którzy nie boją się kontrowersyjnych tematów i chcą wyjść poza szkolne schematy. Zdecydowanie polecam każdemu, kto interesuje się historią i lubi książki, które zostają w głowie na długo po przeczytaniu.

Zaskakująco wciągające. Autor chronologicznie przeprowadza nas w latach międzywojnia opisując relacje nie tylko na linii Polska-Niemcy (chociaż o tym będzie najwięcej),ale też całej Europy. Jest sporo powtórzeń, ale dzięki temu można sobie wszystko utrwalić. Nie jestem historykiem, by ocenić książkę od strony merytorycznej, zgodności faktów i źródeł, ale w oczach laika temat zdaje się być wyczerpany.

Bardzo ciekawe, chłodne i rzetelne (czy się to komuś podoba czy nie) przedstawienie tematu relacji polsko-ukraińskich na przestrzeni stuleci. Oczywiście podchodziłem sceptycznie do książki bo temat stał się punktem zapalnym w naszej świadomości ale zostałem pozytywnie zaskoczony. Co również jest oczywistym 70% książki dotyczy ostatnich 100 lat historii, z jednej strony rozdrapywanie ran, z drugiej jednak autor przedstawia pełne spektrum działań - od chwalebnych do zbrodni przeciwko ludzkości i to po obu stronach. Nieoczywista, ciekawa narracja i dobry język. Napewno wrócę do Pana Zychowicza

To, że autor poświęca nieco miejsca politycznym rozmową kuluarowym jest zaletą tej książki. Polacy mają w tej materii ogromne braki i kompletni nie pojmują iż właśnie w takich warunkach zapadają kluczowe dla dziejów świata ( i ich kraju) decyzje. Polski czytelnik dowie się, że Polska została wstępnie sprzedana ZSRR już 15 grudnia 1941, przez brytyjskiego szefa MSZ Edena. Zatem większość zbrojnych akcji partyzanckich można było sobie w ogóle darować. Bohaterszczyzna na frontach w ogóle nie wpłynęła na tą decyzję gdyż liczyły się możliwości mocarstw oraz ich wzajemna rywalizacja. Oprócz tego książka ma charakter pracy ogólnej, kompilacji istniejących prac i pełni rolę bardziej ambitnej pracy popularyzatorskiej. Czytelnik obeznany w tematyce może po nią nie sięgać. Sporo miejsca poświęcono na zbyt rozległe opisywanie sytuacji z lat 1919-1941. Poza tym w epilogu jest też o wydarzeniach po 1941. Sama zaś Operacja Barbarossa tak naprawdę skupia się na pasie środkowym i trasie z Brześcia do Moskwy. Kierunek północny i południowy są tu ledwie zaznaczone, a potem w ogóle zmarginalizowane. Kluczowym zagadnieniem bardzo szybko zostaje Operacja "Tajfun" i walki na drodze do Moskwy oraz kontratak sowiecki i odwrót niemiecki. Nie jest tutaj źle. Może czasami mało krytycznie ale autor sięga po rozmaite źródła niemieckie i sowieckie, w tym często do relacji z każdego szczebla walk. Czasami też do cywilnych. Sporo o panice w samej Moskwie i ewakuacji. Przede wszystkim rozmowy gabinetowe w Berlinie, Moskwie, Londynie i amerykańsko-brytyjskie misje dyplomatyczne w sprawie dostaw oraz ustalenia wspólnej strategii. Z wad istotnych? Autor jest wiernym wyznawcą zachodniej szkoły o holocauście. Niepotrzebnie zagłębia się w pogromy roku 1941 bez zagłębienia się w ich przyczyny. Wszelkie wystąpienia zrzuca na uprzedzenia, a wręcz na wiarę i urojenia o zemście za prześladowania ze strony "judeobolszewizmu". W tej samej książce wymienia też nazwisko Jagody, Jeżowa, Mechlisa i tak jakoś nie widzi związku pomiędzy ich zbrodniami a reakcją ludności. Pominę Litwinowa oraz innych towarzyszy. Ja rozumiem, że tematyka żydowskich partyjniaków-decydentów ze ZSRR jest niewygodna... ale jeżeli ma to być w takiej postaci do najlepiej tylko poinformować czytelnika o fakcie i przejść dalej.

Znakomita książka. Każda miniatura jest rzetelna, esencjonalna i składa się na mozaikę codzienności Gdańska sprzed stu lat. Każdy znajdzie tu coś dla siebie - są baseny, kajaki, radio, taksówki, stacje benzynowe, zeppelin, hazard, muzea, galerie handlowe, a nawet Brazylia. Żeby nie zrobiło się zbyt nostalgicznie Autor kończy książkę rozdziałami o Nocy Kryształowej i o prześladowaniach Polaków w WMG. Pozycja godna polecenia każdemu miłośnikowi historii Gdańska.

Książka jest mocno beletryzowana i to, niestety, jest jej główna słabość, bo beletrystyka wyparła z tekstu twarde fakty, na których zależało mi najbardziej. Zdumiewające są też fikołki, jakie robi autor, żeby w sporze o to, czy bombardowanie Drezna było czy też nie było niepotrzebnym okrucieństwem, być za, a nawet przeciw. Zamiast tego toczy jałową pogadankę o tym, że "zbrodnia wojenna" ma swoją definicję i Drezno pod nią nie podpada, tak jakby fakt nazwania rzeczy inaczej mógł zmienić rzecz samą w sobie. Do tego dochodzi osobliwa dezynwoltura tłumacza, który wkłada w usta Goebellsa słowo "suchar" (w znaczeniu kiepskiego dowcipu),swata ze sobą słowa, których nigdy nie posądzalibyście o jakiekolwiek związki ("barbarzyński wagon", "absurdalnie piękna", "dźwięczny fortepian", "obsceniczny widok trupów", itd),a w komplecie dostajemy jeszcze peron, od którego "bił gorąc" i syreny, które wyły "na całe gardło".

W dzisiejszej videorecenzji książka "Most nad Piekłem" autorstwa ukraińskiego historyka Serhii Plokhy, nie obyło się bez pierwszej kontrowersji na moim kanale. Ale o tym dowiecie się słuchając podcastu. Pomimo tego książkę należy uznać za bardzo udaną. Znajdziecie tu wszystko na temat operacji "Frantic". Polecam.

38/2024 Leszek Adamczewski jest zmarłym w sierpniu 2022 roku popularyzatorem historii i dziennikarzem. W swojej publikacji pochylił się nad końcowymi wydarzeniami II wojny światowej na pierwszym terytorium rdzennie niemieckim, które stanęło na drodze Armii Czerwonej. „Teraz stoimy przed jaskinią, z której napadł na nas faszystowski agresor. Zatrzymamy się dopiero wtedy, gdy zrobimy porządek. Nie będzie litości dla nikogo. Kraj faszystów musi zamienić się w pustynię” — generał Iwan Czerniakowski, dowódca 3 Frontu Białoruskiego. „Jeśli zabiłeś jednego Niemca, zabij jeszcze jednego — dla nas nie ma lepszego widoku niż niemieckie trupy. Nie licz kilometrów! Licz tylko zabitych przez ciebie Niemców!” — radziecki pisarz żydowskiego pochodzenia, wielki piewca komunizmu, korespondent radzieckiej prasy w czasie II wojny światowej. Jeśli prości żołnierze słyszeli takie hasła od swojego dowódcy lub czytali o tym w oficjalnym biuletynie (pod warunkiem, że umieli czytać...),to czy w ogóle było możliwe ich humanitarne zachowanie względem ludności Prus Wschodnich? Oczywiście, że nie, ale skali barbarzyństwa, gwałtów i grabieży nie mogli sobie wyobrazić nawet ich zwierzchnicy wojskowi. O tym jest m.in. ta książka. Autor opowiada o zagładzie pięknych miasteczek, z perłami kultury i architektury, o grabieży najcenniejszych zabytków, ale także o apokalipsie dla milionów ludzi rzuconycy na pożarcie „łaknących” niemieckiej krwii krasnoarmiejców A nade wszystko trzeba podkreślić, że na te cierpienia Niemcy zostali skazani przez swoich „światłych” wodzów. To Hitler kategorycznie zakazał ewakuacji ludności i nakazał obronę każdej ulicy i każdego domu do samego końca. Gorliwym wykonawcą jego woli był degenerat i zbrodniarz Erich Koch, gauleiter Prus Wschodnich. Elementem, który przewija się w praktycznie wszystkich rozdziałach jest Bursztynowa Komnata, arcydzieło architektury zaginione od 1945 roku. Ostatnim miejscem w którym było widziane był Königsberg (Królewiec lub Kaliningrad). Możliwe, że skrzynie z tym bezcennym ładunkiem spłonęły w pożarze zamku po bombardowaniu Aliantów i wieloletnie poszukiwania są od zawsze skazane na fiasko. Jednakże pewności co do losów tego skarbu możliwe, że nigdy nie uzyskamy...