Fiodor Dostojewski
Rosyjski powieściopisarz.
Studiował w Petersburgu inżynierię. Początkowo zarabiał jako tłumacz. Już pierwsza powieść „Biedni ludzie” (1845, wydanie polskie 1929) przyniosła mu wielki sukces. W kolejnych stał się mistrzem analizy psychologicznej. Tworzył prozę na pograniczu realności i wyobraźni. Był zafascynowany irracjonalnymi pierwiastkami natury ludzkiej oraz walką dobra ze złem czającym się wszędzie. Tu: „Sobowtór” (1846, wydanie polskie 1962),„Białe noce” (1848, wydanie polskie 1902).
Na dalszą twórczość wywarło silny wpływ aresztowanie go za działalność polityczną, wyrok śmierci (1849) zamieniony na katorgę i służbę wojskową, które to przeżycia znalazły oddźwięk m.in. we „Wspomnieniach z domu umarłych” (1860-1862, wydanie polskie 1897). Atakował ówczesny indywidualizm filozoficzny, dopatrując się w nim destrukcyjnego wpływu na człowieka i jego moralność, m.in. w „Notatkach z podziemia” (1864, wydanie polskie 1929) oraz w „Zbrodni i karze” (1866, wydanie polskie 1887-1888).
Mimo sukcesu jednej z najwybitniejszych swoich powieści - „Zbrodni i kary” – popadł w długi i uciekł przed wierzycielami za granicę 1867-1871, gdzie wydał „Idiotę” (1868, wydanie polskie 1909) oraz „Biesy” (1872, wydanie polskie 1908). Ta druga powieść przyniosła mu europejski rozgłos. W „Braciach Karamazow” (1879-1880, wydanie polskie 1913) potępił zarówno kapitalistyczną cywilizację, jak ruchy socjalistyczne i rewolucyjne, zarzucając im zagubienie wartości chrześcijańskich i opowiadając się stanowczo przeciwko ateizmowi. Był pisarzem pełnym moralnej pasji, nowatorem artystycznym wahającym się między skrajnym sceptycyzmem i nadzieją. Jest jednym z największych pisarzy czasów nowożytnych, wywarł duży wpływ na literaturę światową. W polskich przekładach także: „Dzieła” (1928-1929),„Z pism” (tom 1-11, 1955-1964).
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Biesy
Dostojewski tym razem przeszarżował. Nie można odmówić mu oczywiście proroczej trafności i zręcznej diagnozy radykalizującej się młodzieży (i pokoleń, który biorą za to odpowiedzialność). Dużo tutaj mówi się o zgubnych ideach, szkodliwych wartościach i zatraceniu wartości moralnych, i to wszystko w powieści dobrze wybrzmiewa. Natomiast nie do zniesienia jest rozwlekanie intrygi na dziesiątki bohaterów, dokładanie nieznaczących wątków i tworzenie, koniec końców, nieco eseistycznej i patchworkowej historii, której elementy czasem łączą się w zgrabną całość, a czasem odstają zupełnie. Trochę tak, jakby każdy z tytułowych „biesów” pisał własną opowieść, która od czasu do czasu znajdzie swoje odzwierciedlenie w opowieści innego, choć bynajmniej nie jest z nią nierozerwalnie związana. W ten sposób lektura potrafi zmęczyć i naprawdę sprawdzić cierpliwość czytelnika.
Dostojewski tym razem przeszarżował. Nie można odmówić mu oczywiście proroczej trafności i zręcznej diagnozy radykalizującej się młodzieży (i pokoleń, który biorą za to odpowiedzialność). Dużo tutaj mówi się o zgubnych ideach, szkodliwych wartościach i zatraceniu wartości moralnych, i to wszystko w powieści dobrze wybrzmiewa. Natomiast nie do zniesienia jest rozwlekanie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to,,Biesy" to na pewno nie jest powieść dla każdego - muszę przyznać, że gdybym od ,,Biesów" rozpoczęła moją czytelniczą przygodę z Dostojewskim to pewnie na nich bym poprzestała. Nie ma to jednak związku z literackimi umiejętnościami autora, a raczej z osadzeniem historii głównych bohaterów bardzo mocno w danym kontekście historycznym II połowy XVIII wieku w Rosji. Utwór ten nie jest nawet bliski bycia tak uniwersalnym ponadczasowo jak są nim na przykład ,,Bracia Karamazow". Niemniej jednak, nie da się odmówić Dostojewskiemu jego kunsztu i misternego budowania siatki bohaterów i powiązań między nimi. Postaci w jego utworach są bardzo namacalne, żywe i budzą w czytelniku wiele emocji i jestem pod nieustannym wrażeniem tego niezwykłego talentu.
Choć momentami trzeba było wytrwale brnąć przez dosyć niezrozumiałe sytuacje bardzo nawiązujące do ówczesnej Rosji, to ogólnie ,,Biesy" są warte przeczytania.
Polecam wszystkich miłośnikom twórczości Dostojewskiego
,,Biesy" to na pewno nie jest powieść dla każdego - muszę przyznać, że gdybym od ,,Biesów" rozpoczęła moją czytelniczą przygodę z Dostojewskim to pewnie na nich bym poprzestała. Nie ma to jednak związku z literackimi umiejętnościami autora, a raczej z osadzeniem historii głównych bohaterów bardzo mocno w danym kontekście historycznym II połowy XVIII wieku w Rosji. Utwór ten...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzeczytałem "Biesy" bezpośrednio po "Idiocie". Dużo na tym zyskałem. Uważam tę książkę i za lepszą i za gorszą od "Idioty" zarazem. Paradoks. Bardzo łatwo mogę to wytłumaczyć.
Moja opinia wynika ze specyficznych cech tego utworu. "Biesy" wydają mi się najbardziej przemyślaną książką w dorobku Dostojewskiego. Oczywiście, nie znam jeszcze całej jego twórczości. Wszystko co do tej pory czytałem, było specyficzne. Każdy utwór miał swoją charakterystykę. Każdy był czymś zupełnie innym, niż znana mi wcześniej literatura. Wspomniany już tutaj "Idiota" ukazał mi złożoność powieści, jakiej chyba próżno szukać gdziekolwiek indziej. Genialne dzieło. "Biesy" czytałem jak typowego przedstawiciela klasyki. Niemal przeciętna powieść. Wszystko zwyczajne. Zero awangardy. Autor wywindował jednak tę zwyczajność i typowość na wybitny poziom. Sztuka przez duże "s".
Wiele klasycznych utworów jest w całości "przesiedziane". Historia niemal całkowicie polega na rozmowach i rozważaniach. "Biesy" są również w nie bogate. Nie stanowią one jednak głównego ciężaru fabuły. Polityka, psychologia, czy filozofia są jedynie tłem dla akcji powieści. Pojawiają się w celu wytłumaczenia rozterek lub postępowania bohaterów. Tylko tyle, ile jest niezbędne. Nie przytłaczają. Książka doskonale pamięta, że przede wszystkim ma dostarczyć rozrywki. Bardzo to sobie cenię.
"Biesy" są bardzo łatwe w odbiorze. Bohaterowie są prostolinijni. Od samego początku mogłem rozpoznać postacie pozytywne i negatywne. Cały czas wiedziałem, czego mogę się po nich spodziewać. Podkreślę, że "prostolinijni" to nie to samo co "prości". Mieli oni oczywiście złożone charaktery. Popełniali błędy. Czasami postępowali w nieprzemyślany sposób. Błądzili. Wątpili. Wszyscy byli w tym niezwykle ludzcy, pełni wad. Pomimo tego dawali się lubić. Jeden zły czyn nie przekreśla człowieka. W każdym z nas jest i dobro i zło jednocześnie. Istotne, co zyskuje przewagę.
Wydaje mi się, że autor miał w przypadku "Biesów" wszystko doskonale zaplanowane. Brak tutaj fabularnych trzęsień ziemi. Dostojewski nie brnął w ślepe zaułki. Nie stosował długich opisów. Nie zasnąłem przy żadnej tyradzie. Wszystko zrównoważone. Każdy z bohaterów miał tytułowego diabła za skórą. Nikt go jednak przed czytelnikiem nie chował. Za każdym razem poznawałem wpierw przyczyny, potem skutki. Pełnia harmonii opisów.
Typowy przedstawiciel gatunku? Nie - wzorcowy. Niby nic niezwykłego, a jednak wszystko niezwykle dopracowane. Kunszt i wirtuozeria zaklęta w zwykłych rzeczach. "Idiota" pokazał mi, jak wiele doznań może pobudzić książka. "Nad Niemnem" podobno czyta się dla opisów przyrody, "Chłopów" dla złożoności gromad ludzkich, a "Ogniem i mieczem" ku pokrzepieniu serc. "Biesy" czytałem z miłości do wielkiej literatury.
Przeczytałem "Biesy" bezpośrednio po "Idiocie". Dużo na tym zyskałem. Uważam tę książkę i za lepszą i za gorszą od "Idioty" zarazem. Paradoks. Bardzo łatwo mogę to wytłumaczyć.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoja opinia wynika ze specyficznych cech tego utworu. "Biesy" wydają mi się najbardziej przemyślaną książką w dorobku Dostojewskiego. Oczywiście, nie znam jeszcze całej jego twórczości. Wszystko co...
„Biesy” to jedna z najbardziej mrocznych i proroczych powieści Dostojewskiego
„Biesy” to jedna z najbardziej mrocznych i proroczych powieści Dostojewskiego
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRewolucyjne "piątki" młodych, nihilisci, deptanie wartości, tradycji, religii. Zabawy w burzenie istniejącego porządku i budowę nowego człowieka, który występuje w roli Boga. A wszystko uwienczone śmiercią szeregu bohaterów, ich upadkiem. Język i mnogość postaci czynią lekturę ciężką do przejścia, szczególnie na początku. Interesujące jest to, że Dostojewski napisał tę książkę w.... latach 70tych XIXw.ļ
Rewolucyjne "piątki" młodych, nihilisci, deptanie wartości, tradycji, religii. Zabawy w burzenie istniejącego porządku i budowę nowego człowieka, który występuje w roli Boga. A wszystko uwienczone śmiercią szeregu bohaterów, ich upadkiem. Język i mnogość postaci czynią lekturę ciężką do przejścia, szczególnie na początku. Interesujące jest to, że Dostojewski napisał tę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo trudny początek ze względu na styl i mnogość postaci, ale po przejściu 150 stron czytelnik jest stopniowo wciągany w akcję i gęstniejący klimat. Z niecierpliwością czekam na rozpoczęcie tomu 2.
Bardzo trudny początek ze względu na styl i mnogość postaci, ale po przejściu 150 stron czytelnik jest stopniowo wciągany w akcję i gęstniejący klimat. Z niecierpliwością czekam na rozpoczęcie tomu 2.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUdało się zmęczyć przed końcem roku. Dużo postaci, dużo chaosu, dużo didaskaliów natomiast sama akcja wlecze się jak ślimak. Literatura dla koneserów...
Udało się zmęczyć przed końcem roku. Dużo postaci, dużo chaosu, dużo didaskaliów natomiast sama akcja wlecze się jak ślimak. Literatura dla koneserów...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAudiobook.
Biesy to niezwykła powieść a głównym bohaterem jest Piotr Wierechenskij który rozpoczyna rewolucję korzystając z nastrojów w 19 wiecznej Rosji.
Burzliwe czasy które były taką cegiełką dla późniejszego komunizmu i działań Lenina.
Ta lektura towarzyszyła mi z półtorej tygodnia i fajnie było ją odsłuchać, chociaż postać Piotra jest fikcyjna to ta książka to kawał historii i idealnie wpisała się w kanony światowej literatury. Polecam.
Audiobook.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBiesy to niezwykła powieść a głównym bohaterem jest Piotr Wierechenskij który rozpoczyna rewolucję korzystając z nastrojów w 19 wiecznej Rosji.
Burzliwe czasy które były taką cegiełką dla późniejszego komunizmu i działań Lenina.
Ta lektura towarzyszyła mi z półtorej tygodnia i fajnie było ją odsłuchać, chociaż postać Piotra jest fikcyjna to ta książka to kawał...
Zacznijmy od tego, że dziwię się wydawnictwom polskim, że nie pomyślały o jakimś wstępie nadającym kontekst historyczny dziełu. Przystępowanie do tej lektury bez znajomości historii XIX-wiecznej Rosji nie ma sensu, a nie jest to historia dobrze znana polskiemu czytelnikowi w moim mniemaniu. Powstanie dekabrystów, powstawanie nurtów liberalnych w Rosji, idee Hercena no i wreszcie rola prawosławia. Myślę, że same przypisy to za mało i przydałby się wstęp opisujący historię rosyjską, która w przypadku "Biesów" ma fundamentalne znaczenie, podczas gdy np. biografia Dostojewskiego może być ciekawostką.
A powieść, no co, dobra jest.
Zacznijmy od tego, że dziwię się wydawnictwom polskim, że nie pomyślały o jakimś wstępie nadającym kontekst historyczny dziełu. Przystępowanie do tej lektury bez znajomości historii XIX-wiecznej Rosji nie ma sensu, a nie jest to historia dobrze znana polskiemu czytelnikowi w moim mniemaniu. Powstanie dekabrystów, powstawanie nurtów liberalnych w Rosji, idee Hercena no i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toArcydzieło! Gęste, mroczne i bezlitośnie prawdziwe. „Biesy” to wiwisekcja ludzkiej duszy i społeczeństwa pozbawionego Boga, jako moralnego kompasu. Trudna, lecz konieczna lektura o tym, jak idee potrafią zabić człowieka, zanim zrobi to inny człowiek.
Arcydzieło! Gęste, mroczne i bezlitośnie prawdziwe. „Biesy” to wiwisekcja ludzkiej duszy i społeczeństwa pozbawionego Boga, jako moralnego kompasu. Trudna, lecz konieczna lektura o tym, jak idee potrafią zabić człowieka, zanim zrobi to inny człowiek.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to