Slapstick albo nigdy więcej samotności!

To moje pierwsze spotkanie z Vonnegutem. I nie ostatnie. Podoba mi się ta słodko - gorzka opowieść okraszona ironicznym humorem. Tym razem czytałam ją szybko, tak bardzo mnie wciągnęła. Na pewno jednak przeczytam ją jeszcze raz, tym razem powoli, aby cieszyć się ukrytymi znaczeniami.

To moje pierwsze spotkanie z Vonnegutem. I nie ostatnie. Podoba mi się ta słodko - gorzka opowieść okraszona ironicznym humorem. Tym razem czytałam ją szybko, tak bardzo mnie wciągnęła. Na pewno jednak przeczytam ją jeszcze raz, tym razem powoli, aby cieszyć się ukrytymi znaczeniami.

Studium samotności — zarówno na poziomie osobistym, jak i społecznym.
To zdanie wreszcie pozwala mi napisać o tym, że wszyscy tak naprawdę jesteśmy samotni — i o tym, co ta samotność z nami robi. O tym właśnie opowiada ta historia, dedykowana zmarłej siostrze. To również opowieść o geopolitycznej izolacji „kraju wolnych”, która dziś nabiera nowej aktualności.

Forma dziennika, prowadzonego przez niegdyś wielkiego, a dziś zupełnie zapomnianego ostatniego prezydenta Stanów Zjednoczonych, wyostrza odbiór tej narracji. Szczególnie wtedy, gdy przypomnimy sobie czasy, w których ten urząd nie kojarzył się jeszcze z blamażem czy głupotą. Pan Prezydent to postać głęboko zdeformowana — psychicznie i fizycznie — a jednak pozostaje do bólu ludzka, humanistyczna. Bo mimo pobożnych życzeń, życie nie przypomina menueta ani fokstrota.

To również opowieść o samotności jednostki — samotnej nawet wśród tłumu, również dzięki swoim dość niezwykłym właściwościom. Podczas lektury trudno nie odnieść tej samotności do współczesności: mimo nieskończonych możliwości kontaktu jesteśmy dziś równie odizolowani, a może nawet bardziej. Rozwój technologii tylko to pogłębia — wciąż stoimy w pokojach pełnych świeczników, ale bez ani jednej świecy.

Idealną odpowiedzią na społeczną samotność — tak skuteczną, że przynosi nawet zwycięstwo w wyborach prezydenckich — ma być tzw. „rozszerzenie rodziny”. System oparty na czystej losowości, choć czerpiący z idei plemienności Redfielda: każdemu obywatelowi zostaje przydzielone nowe drugie imię oraz stopień pokrewieństwa.

Jak każdy tekst, który choćby w najmniejszym stopniu krytykuje konsumpcjonizm i modernizację, również i ten nie został przyjęty z entuzjazmem. Nie zachwycił krytyków zabieg repetycji — wcześniej nadający ton całości, tutaj faktycznie może nieco nużyć. Hej ho!

Mamy też wątek autobiograficzny: opowieść o miłości między rodzeństwem — szczególnie tej, która ujawnia się w chwili, gdy jedno z nich odchodzi. Mamy nieobecną matkę, milczącego ojca, dzieciństwo pełne tajemniczych przygód i niewinności. A potem — utratę wszystkiego, co miało jakikolwiek sens.

https://www.instagram.com/p/DILVhB5IsBZ/

Studium samotności — zarówno na poziomie osobistym, jak i społecznym.
To zdanie wreszcie pozwala mi napisać o tym, że wszyscy tak naprawdę jesteśmy samotni — i o tym, co ta samotność z nami robi. O tym właśnie opowiada ta historia, dedykowana zmarłej siostrze. To również opowieść o geopolitycznej izolacji „kraju wolnych”, która dziś nabiera nowej aktualności.

Forma...

Jedna z najbardziej absurdalnych i pokręconych rzeczy jaką przeczytałem. Niby o samotności i życiu ale totalny odjazd. Szybko się czyta i wciąga.

Jedna z najbardziej absurdalnych i pokręconych rzeczy jaką przeczytałem. Niby o samotności i życiu ale totalny odjazd. Szybko się czyta i wciąga.

Ostatnimi laty rzadko czytam Vonneguta, chociaż kiedyś był to jeden z bliższych mi autorów. Slapstick oceniłabym jako przeciętną lekturę, typową jednak dla jego stylu. Samotność, potrzeba przynależności, brak grawitacji. Słodko-gorzka absurdalność i pomysłowość Kurta.

Ostatnimi laty rzadko czytam Vonneguta, chociaż kiedyś był to jeden z bliższych mi autorów. Slapstick oceniłabym jako przeciętną lekturę, typową jednak dla jego stylu. Samotność, potrzeba przynależności, brak grawitacji. Słodko-gorzka absurdalność i pomysłowość Kurta.

Muszę do niej wrócić. Jak na pierwszy raz wydała się zbyt dziwaczna. Mam wrażenie, że aby w pełni się w nią wgryźć musiałbym poznać biografię Vonneguta.

Muszę do niej wrócić. Jak na pierwszy raz wydała się zbyt dziwaczna. Mam wrażenie, że aby w pełni się w nią wgryźć musiałbym poznać biografię Vonneguta.

Historia jest tylko spisem niespodzianek. Może nas jedynie przygotować na kolejną niespodziankę.

Kontynuując swoją podróż po literaturze klasycznej, natrafiłam na “Slapstick, albo nigdy więcej samotności!” Kurta Vonneguta. Jak się okazało historię, która łączy ze sobą absurdalny humor z refleksją nad ludzką naturą i samotnością, z pozoru bawiąc, w rzeczywistości skrywając głębsze przemyślenia, którym warto poświęcić, choć chwilę swojego czasu.

Mam wrażenie, że przez dwie poprzednie książki, z którymi miałam okazję zapoznać się, autor zbudował wrażenie przyzwyczajenia do pewnych typowych dla siebie aspektów stylu pisania, jednak za każdym razem sprawiają one wrażenia bycia czymś nowym dla czytelnika. Tak jest i tym razem gdy to ironia, filozofia i pełne absurdów zwroty akcji przejmują fabułę, a świat prezentowany mimo absurdów okazuje się przemyślany w każdym aspekcie.

Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2024/10/slapstick-albo-nigdy-wiecej-samotnosci.html

Historia jest tylko spisem niespodzianek. Może nas jedynie przygotować na kolejną niespodziankę.

Kontynuując swoją podróż po literaturze klasycznej, natrafiłam na “Slapstick, albo nigdy więcej samotności!” Kurta Vonneguta. Jak się okazało historię, która łączy ze sobą absurdalny humor z refleksją nad ludzką naturą i samotnością, z pozoru bawiąc, w rzeczywistości skrywając...

Uwielbiam książki Vonneguta.

Uwielbiam książki Vonneguta.

E-book

E-book

Książka - dziwoląg, gdyby Vonnegut nie był Vonnegutem, nikt by jej nigdy nie wydał. Mimo wszystko dobrze jest mieć takie dziwolągi na półce.

Książka - dziwoląg, gdyby Vonnegut nie był Vonnegutem, nikt by jej nigdy nie wydał. Mimo wszystko dobrze jest mieć takie dziwolągi na półce.

Historia o rodzinie, o potrzebie jej posiadania. Przeniesiona w świat, można powiedzieć jak znanych gier postapokalipstycznych. Wszystko okraszone znakiem firmowym mistrza Kurta - czarnym, nieoczywistym poczuciem humoru.

Historia o rodzinie, o potrzebie jej posiadania. Przeniesiona w świat, można powiedzieć jak znanych gier postapokalipstycznych. Wszystko okraszone znakiem firmowym mistrza Kurta - czarnym, nieoczywistym poczuciem humoru.