Hedvigis. Dziedziczka królestwa

Nie porwała mnie ta książka zbyt mocno. Jednakże ciekawią mnie dalsze losy młodych królowych.

Nie porwała mnie ta książka zbyt mocno. Jednakże ciekawią mnie dalsze losy młodych królowych.

Kupiłam od razu 3 części tej powieści, ale nie wiem czy te dwie pozostałe przeczytam.
Zbyt zalana łzami i wręcz baśniową aurą. Legenda o smoku ziejącym ogniem, skądinąd taka nasza, Polska i piękna, wyszła mi bokiem.
Postaci płytkie, a akcja marna. Jednym słowem nudna. Szkoda bo dużo działo się w tym okresie i wydawać by się mogło, że jest o czym pisać.
Pięć gwiazdek dałam sobie za dotarcie do końca...

Kupiłam od razu 3 części tej powieści, ale nie wiem czy te dwie pozostałe przeczytam.
Zbyt zalana łzami i wręcz baśniową aurą. Legenda o smoku ziejącym ogniem, skądinąd taka nasza, Polska i piękna, wyszła mi bokiem.
Postaci płytkie, a akcja marna. Jednym słowem nudna. Szkoda bo dużo działo się w tym okresie i wydawać by się mogło, że jest o czym pisać.
Pięć gwiazdek dałam...

"Hedvigis. Dziedziczka królestwa" to pasjonująca opowieść osadzona w burzliwych czasach średniowiecznej Europy, koncentrująca się na losach Jadwigi i Marii, córek Elżbiety z Bośni.

Elżbieta, jako matka, staje przed trudnym zadaniem zapewnienia córkom najlepszych przyszłości, jednocześnie będąc w centrum intryg i spisków, które dotyczą możnych tamtych czasów. Interesująco ukazane są wewnętrzne zmagania Jadwigi i Marii.
Pomimo młodego wieku dziewczynki muszą stawiać czoła ogromnym oczekiwaniom i ambicjom otoczenia. Czytelnicy łatwo mogą identyfikować się z ich emocjami – strachem, niepewnością, ale także nadzieją i pragnieniem wolności.

Styl pisania Konopki jest przystępny i obrazowy, co sprawia, że lektura jest nie tylko przyjemna, ale i wartościowa.
Autor umiejętnie wprowadza czytelników w realia historyczne, nie wymagając wcześniejszej wiedzy w tym zakresie.
Dzięki temu miłośnicy historii, jak i ci, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z literaturą historyczną, znajdą coś dla siebie.

Książka jest wartościową lekturą, łączącą elementy historii, polityki oraz ludzkich emocji. Stanowi idealną propozycję dla tych, którzy pragną zgłębić fascynującą historię Polski oraz poznać losy dwóch dziewczynek, które stają się symbolem walki o przyszłość.

"Hedvigis. Dziedziczka królestwa" to pasjonująca opowieść osadzona w burzliwych czasach średniowiecznej Europy, koncentrująca się na losach Jadwigi i Marii, córek Elżbiety z Bośni.

Elżbieta, jako matka, staje przed trudnym zadaniem zapewnienia córkom najlepszych przyszłości, jednocześnie będąc w centrum intryg i spisków, które dotyczą możnych tamtych czasów. Interesująco...

Jadwiga Andegaweńska, królowa Polski często kojarzona jest z postacią pomnikową, bardzo poważną. Często zapominamy, że w czasie przybycia do naszego kraju była jeszcze dzieckiem. Jej krótkie życie (25 lat) wypełniła pracowitość. Mająca piastowskie korzenie (Władysław Łokietek był pradziadkiem) władczyni została świetnie przygotowana do rządzenia. Ludwik Węgierski okazał się w tamtych czasach bardzo postępowym władcą, który z braku synów rozsądnie do rządzenia przygotował córki. Poznawanie dziejów młodziutkiej Jadwigi koronowanej na króla Polski (pełnoprawnego władcę) to uświadamianie sobie jak wówczas wyglądał świat, jakimi sprawami żyli ludzie, co ich motywowało do działania. Na rynku wydawniczym znajdziemy sporo różnorodnych książek prezentujących nam jej sylwetkę. Jedne ocierają się o skandal, inne czynią z niej postać sztywną. Krzysztof Konopka w trylogii „Hedvigis” zachowuje umiar i nie dawkuje nam ani jednego, ani drugiego obrazu. Mamy tu ciekawie opowiedziany życiorys najmłodszej córki Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki. Opowieść przeplatają dzieje Marii Andegaweńskiej (2-3 lata starszej siostry).
Na początku pierwszego tomu przenosimy się do 1382 roku. Właśnie umarł Ludwik Węgierski, a jego żona uświadamia sobie, że przez całe życie była odsuwana od władzy i niewiele wie o rządzeniu. Przeżywająca żałobę królowa musi zawalczyć o władzę dla córek. Młodziutka Maria ma być wysłana do Krakowa, a Jadwiga pozostać na Węgrzech. Analiza stosunków ludzi mieszkających w królestwach skłania ją do podjęcia innej decyzji. Elżbieta zostaje zaskoczona przez rycerstwo, które w czasie zjazdu w Radomsku podejmuje decyzję, że dochowają hołdu wierności jednej z następczyń pod warunkiem że na stałe zamieszka w małżonkiem w Polsce. Obserwujemy zmagania, walkę o tron, manipulacje, a ze wspomnień bohaterów wyłania się obraz przeszłości zestawiony z trudną teraźniejszością. Widzimy, z jak wielu przeszkodom muszą one stawić czoła, aby móc sprawować władzę. Są tu współprace, zaangażowanie, wyznaczanie sobie celów i zdrady. Obserwujemy grę pozorów książąt, interesy możnych.
Drugi tom otwiera niepewność i oczekiwanie na kandydata na małżonka wybranego przez szlachtę. Młodziutka Jadwiga boi się, że Władysław Jagiełło będzie taki jak w opowieściach, czyli potężny i zarośnięty jak niedźwiedź. Poza tymi niepokojami musi naprawiać bardzo wiele w królestwie i idzie jej to bardzo dobrze. Jednocześnie bardzo tęskni za pierwotnym narzeczonym, czyli księciem Wilhelmem, z którym się wychowywała. Obserwujemy intrygi toczące się wokół królowej, zabiegi i przejęcie tronu, spiski tych, którzy są przekonani, że to oni powinni sprawować władzę. Nie zabraknie też losów Marii, która na Węgrzech mierzy się z trudną sytuacją. Przez zamach stanu traci władzę i staje się więźniarką w pałacu. Obie siostry muszą stawić czoła intrygom i spiskom. Coraz częściej w tle pojawiają się Krzyżacy i ich reakcje na sytuację polityczną w Królestwie.
Trzeci tom otwiera rok 1389. Krzysztof Konopka pokazuje tu bardzo ludzkie twarze władców. Jadwiga zmaga się z pomówieniami, Władysław daje sobą manipulować. Rozwaga młodziutkiej królowej jednak prowadzi do zakończenia sporów w ich osobistym życiu i obrania wspólnego frontu w polityce. Wypracowanie kompromisu nie jest łatwe. Dookoła dzieje się wiele, ponieważ królewska para ma wokół siebie osoby nieżyczliwe, ale na szczęście mogą liczyć na wsparcie tych, którzy popierają ich działania. W tle nie brakuje też Marii i jej zmagań w walce o władzę. Tom zamyka śmierć Jadwigi.
W opowieści o królowej Polski Krzysztof Konopka sięgnął po najnowsze koncepcje przekonujące, że Jadwiga była świetnie wykształcona i przygotowana do wprowadzania zmian w kraju, w którym przyszło jej rządzić. Do tego życie osobiste miała szczęśliwe i spokojne, bo Jagiełło był dla niej raczej postacią ojcowską i wspierającą jej działania. Obserwujemy, z jak wieloma uprzedzeniami musiały walczyć wówczas kobiety, jak wielkie znaczenie miały rządy Jadwigi. Znajdziemy tu znane legendy, poznamy ludzi ważnych w hierarchii kościelnej, książąt ubiegających się o władzę, intelektualistów, osoby z najbliższego otoczenia dworu. Zobaczymy, w jaki sposób władczyni wspierała rozwój nauki, szpitali, klasztorów. Mamy tu kobietę, która była też dzielną przywódczynią wojsk.
„Hedvigis” Krzysztofa Konopki jest ciekawą lekturą pozwalającą na przeniesienie się w czasie, uświadomienie, jakimi sprawami żyli ludzie, z czym musieli się zmagać. Autor bardzo dobrze oddaje ówczesny stosunek do kobiet i ich miejsca w społeczeństwie.

Jadwiga Andegaweńska, królowa Polski często kojarzona jest z postacią pomnikową, bardzo poważną. Często zapominamy, że w czasie przybycia do naszego kraju była jeszcze dzieckiem. Jej krótkie życie (25 lat) wypełniła pracowitość. Mająca piastowskie korzenie (Władysław Łokietek był pradziadkiem) władczyni została świetnie przygotowana do rządzenia. Ludwik Węgierski okazał się...

Gdybym miała opisać książkę jednym słowem, byłoby to "rozczarowanie". Za młodu, jeszcze w szkole podstawowej zainteresowała mnie postać Jadwigi Andegaweńskiej, czytałam więc wszystko co wpadło mi w ręce np. "Jadwigę i Jagienkę" Czesławy Niemyskiej Rączaszkowej. Widząc Hedvigis ucieszyłam się i miałam nadzieję na historię pokroju "Hardej" i "Królowej" Elżbiety Cherezińskiej, a dostałam "O krasnoludkach i sierotce Marysi" Marii Konopnickiej. Tak samo traumatycznie toporne i nudne. Nie polecam, odradzam, ale gratuluje marketingu, któremu udało się mnie zwieść.

Gdybym miała opisać książkę jednym słowem, byłoby to "rozczarowanie". Za młodu, jeszcze w szkole podstawowej zainteresowała mnie postać Jadwigi Andegaweńskiej, czytałam więc wszystko co wpadło mi w ręce np. "Jadwigę i Jagienkę" Czesławy Niemyskiej Rączaszkowej. Widząc Hedvigis ucieszyłam się i miałam nadzieję na historię pokroju "Hardej" i "Królowej" Elżbiety...

Dwie siostry. Dwa królestwa. Jedno przeznaczenie.

W 1382 w Polsce panowała wojna domowa spowodowana zwaśniony rodami. Pretendenci do tronu niemal niszczą kraj.

Po śmieci króla Ludwika, u władzy zostaje jego żona Elżbieta. Dla niej ważne jest aby jej dwie córki miały silna pozycję. Ale życie Jadwigi i Marii nie jest łatwe. Już od młodych lat muszą radzić sobie ze spiskami, próbami porwania i wiele więcej.

To ciekawie opisana książka historyczna, nie tylko dla fanów historii, ale dla nich z pewnością będzie świetnym wyborem. Barwne opisy, ciekawe fakty.

Dwie siostry. Dwa królestwa. Jedno przeznaczenie.

W 1382 w Polsce panowała wojna domowa spowodowana zwaśniony rodami. Pretendenci do tronu niemal niszczą kraj.

Po śmieci króla Ludwika, u władzy zostaje jego żona Elżbieta. Dla niej ważne jest aby jej dwie córki miały silna pozycję. Ale życie Jadwigi i Marii nie jest łatwe. Już od młodych lat muszą radzić sobie ze spiskami,...

Dałem 6 na zachętę ,dla tych ,którzy się zastanawiają czy książkę przeczytać. Historyjka taka sobie ,ale kolejne tomy kupię,bo lubię Królowa Jadwigę 🙃

Dałem 6 na zachętę ,dla tych ,którzy się zastanawiają czy książkę przeczytać. Historyjka taka sobie ,ale kolejne tomy kupię,bo lubię Królowa Jadwigę 🙃

Po śmierci Ludwika króla Węgier i Polski, władze mają objąć dwie siostry, starsza Maria i młodsza Jadwiga. Wbrew woli zmarłego króla, jego żona królowa Elżbieta decyduje iż Maria zostanie królem Węgier, natomiast Jadwiga królem Polski. Młodsza z sióstr jako dziesięciolatka obejmuje tron na Wawelu, a obietnice możnych o powrocie do matki okazują się bez pokrycia. Jadwiga musi podołać nowemu wyzwaniu,a nie jest to łatwe gdyż nie wszyscy ciepło przyjmują rządy "dziecka".

Wyobraźcie sobie dzieci,które są "skazane" na koronę, do tego płci żeńskiej. Dziewczynkom nie było łatwo, ba, nawet nie miały prawa głosu, a tu nagle okazuje się że takowe będą rządzić. Będą kierować swoim ludem, a starsi możni muszą ich słuchać....nie do pomyślenia. Niejako rozumiem rozpacz, przerażenie i te ciągłe płacze, których w książce znajdziecie wiele.
Jednak muszę przyznać,że Maria i Elżbieta przechodziły już same siebie w tych użalaniach się nad własnym losem. Do tego ciągłe wojny domowe, Polski naród potrafi nie zgadzać się we wszystkim i to od zarania wieków.
Książka jest pod względem historycznym napisana, wydaje się mi bardzo dobrze. Ja osobiście wiele się z niej dowiedziałam.
Czytając, mimo iż wiedziałam,że to było, że nie da się niczego zmienić w przeszłości chciałam aby skończyło się to inaczej. Brakowało mi nieco rozbudowania postaci i ich historii, takiej obyczajowości. I właśnie tego osoby lubiące rozwinięte wątki miłości,romansów, zawiłych intryg tu nie dostana.
Aczkolwiek ja z przyjemnością przeszłam do drugiego tomu.

Po śmierci Ludwika króla Węgier i Polski, władze mają objąć dwie siostry, starsza Maria i młodsza Jadwiga. Wbrew woli zmarłego króla, jego żona królowa Elżbieta decyduje iż Maria zostanie królem Węgier, natomiast Jadwiga królem Polski. Młodsza z sióstr jako dziesięciolatka obejmuje tron na Wawelu, a obietnice możnych o powrocie do matki okazują się bez pokrycia. Jadwiga...

Dziś zapraszam Was prosto do roku 1382, kiedy to zaczęły się rozstrzygać losy dwóch sióstr.
Te dwie małe dziewczynki zostają królami, to nie słownik a ja. Ich matka zadbała o to by jedna została królem Polski a druga królem Węgier.

Ta podróż przez te poplątane, nie raz tragiczne, a zawsze bezwzględne rejony była satysfakcjonującą wycieczką. Przyjemnie wiedzieć więcej, zwłaszcza gdy jest to podane w tak przystępnej formie. Myślałam o tych dziewczynach w przerażeniem w sercu. Przecież to czas na zabawę, a nie rządzenie państwem, bycie narażoną na spiski i intrygi, zawieranie małżeństw bo 12 lat to wystarczający wiek.

Krzysztof Konopka to co trudne i wręcz bulwersujące przedstawił w sposób tak prosty, naturalny, zdarł współczesne normy i postawił czytelnika przed faktem, że tak było. Czy się nam podoba czy nie historii nie zmienimy.

Podobał mi się język, trzymanie się formy, brak jakichkolwiek wtrętów współczesnych, które w niektórych książkach się zdarzają, ale jak widać nie u tego Autora.

Najdziwniejsze jest to, że wszystko co opisane miało już miejsce, a ja czytając kibicowałam Jadwidze jakby moje kibicowanie mogło zmienić historię.
Patrząc na jej działania to jedna z ciekawszych postaci historycznych, niezwykle silna i zdecydowana kobieta.

Polecam nie tylko amatorom tego okresu w literaturze, ponieważ sposób pisania ma dużo elementów książki obyczajowej. Tym samym powieść czyta się lekko, a Autorowi udaje się utrzymać zainteresowanie czytelnika.

Dziś zapraszam Was prosto do roku 1382, kiedy to zaczęły się rozstrzygać losy dwóch sióstr.
Te dwie małe dziewczynki zostają królami, to nie słownik a ja. Ich matka zadbała o to by jedna została królem Polski a druga królem Węgier.

Ta podróż przez te poplątane, nie raz tragiczne, a zawsze bezwzględne rejony była satysfakcjonującą wycieczką. Przyjemnie wiedzieć więcej,...

Historia miała duży potencjał, niestety całkowicie zmarnowany. Bezkrólewie i wewnętrzne konflikty w Polsce, młoda Jadwiga, która szykuje się do objęcia tronu. Mogło to być podstawą naprawdę wciągającej i pełnej intryg, zwrotów akcji historii. Niestety postacie są płaskie. Kobiety drżą i płaczą, a mężczyźni są chciwi i dumni bądź bajkowo szarmanccy. Mimo zawirowań historycznych wieje nudą. Fani literatury historycznej spod pióra Cherezińskiej będą głęboko rozczarowani.

Historia miała duży potencjał, niestety całkowicie zmarnowany. Bezkrólewie i wewnętrzne konflikty w Polsce, młoda Jadwiga, która szykuje się do objęcia tronu. Mogło to być podstawą naprawdę wciągającej i pełnej intryg, zwrotów akcji historii. Niestety postacie są płaskie. Kobiety drżą i płaczą, a mężczyźni są chciwi i dumni bądź bajkowo szarmanccy. Mimo zawirowań...