L’età del dubbio

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Najpopularniejsze kryminały bowiem są świetnie osadzone w konkretnych, geograficznych, socjologicznych i obyczajowych realiach.

I tak książka "Wiek wątpliwości" Andrea Camilleriego jest mocno klasyczną odsłoną cyklu o komisarzu Salvo Montalbano.

Dostajemy sporo opisów jedzenia oraz humoru polegającego na zderzeniu charakterów funkcjonariuszy lokalnej policji.

Dlatego można z przyjemnością wczuwać się w klimat Sycylii pod ramię z komisarzem Montalbano i poznawać smaki jego ulubionych potraw.
A, że komisarz Montalbano to nietuzinkowy policjant koneser dobrej kuchni i jednocześnie osobnik obdarzony intuicją, oraz mimo lat dojrzałych ceniący płeć piękną.

Charakter ma skomplikowany, czasem podatny na irytację, niemniej jednak wzbudzający sympatię i zaufanie. No i ta noc komisarza Montalbano została urozmaicona w bardzo zaskakujący sposób: przyśnił mu się jego własny pogrzeb.
No cóż, fakt, że jest coraz starszy i nie przestaje go wyprowadzać z równowagi…

Zresztą nie jednego z nas by wyprowadziły takie sny z równowagi. Tym razem przychodzi mu zająć się sprawą, w której ważną rolę odgrywa port w Vigacie, zwłoki mężczyzny znalezione w dryfującym pontonie oraz luksusowy jacht, pojawi się także piękna pani porucznik Laury Belladonny z tutejszego kapitanatu.

Tym samym zapraszam do lektury, bo byłoby zbrodnią zdradzać szczegóły, bo to rzecz, jak zwykle u tego autora bywa – smakowita.

Przeczytana 07.03.2022

Najpopularniejsze kryminały bowiem są świetnie osadzone w konkretnych, geograficznych, socjologicznych i obyczajowych realiach.

I tak książka "Wiek wątpliwości" Andrea Camilleriego jest mocno klasyczną odsłoną cyklu o komisarzu Salvo Montalbano.

Dostajemy sporo opisów jedzenia oraz humoru polegającego na zderzeniu charakterów funkcjonariuszy lokalnej policji.

Dlatego...

Nie wiem czy ta książka była rzeczywiście słabsza, czy po prostu przeczytałam za dużo kryminałów z komisarzem Montalbano w zbyt krótkim czasie, i powinnam troszkę odpuścić, to znaczy wstrzymać się z czytaniem kolejnych na jakiś czas, bo mnie już nie bawią.
Ta część jest taka jakby sensacyjna, ale oczywiście to wszystko jest na niby i przerysowane. Jest wspaniały jacht i jego właścicielka , tajemnicze interesy, piękne, jak zwykle w nadmiarze, kobiety i podstarzały już komisarz, który znowu się zakochuje bez pamięci i naprawdę.
W tej części Montalbano, wyjatkowo, nawet jak na siebie, zachowuje się jak błazen i pajac w jednym. Praca włoskiej policji jest wyśmiana przez autora z każdej możliwej strony.
To taka absurdalna historia. Trzeba mieć na nią odpowiedni nastrój, żeby bawiła.

Zaczęłam oglądać serial o komisarzu Montalbano. Zdecydowanie polecam. Dobrze się uzupełnia z książkami. Piękne kobiety, kawiarka na werandzie nad morzem, Liwia, Ingrid; przyjemnie było mi porównać moje wyobrażenia do postaci w serialu.

Nie wiem czy ta książka była rzeczywiście słabsza, czy po prostu przeczytałam za dużo kryminałów z komisarzem Montalbano w zbyt krótkim czasie, i powinnam troszkę odpuścić, to znaczy wstrzymać się z czytaniem kolejnych na jakiś czas, bo mnie już nie bawią.
Ta część jest taka jakby sensacyjna, ale oczywiście to wszystko jest na niby i przerysowane. Jest wspaniały jacht i...

Też słabsza, jak dla mnie.

Też słabsza, jak dla mnie.

14-ta, świetna pozycja z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

14-ta, świetna pozycja z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

"Wiek wątpliwości" jest mocno klasyczną odsłoną cyklu o komisarzu Salvo Montalbano. Dostajemy sporo opisów jedzenia oraz humoru polegającego na zderzeniu charakterów funkcjonariuszy lokalnej policji.

Sam komisarz osiąga szczyty kombinatorstwa w unikaniu znienawidzonych elementów obowiązków służbowych, ale pokazuje się też z bardziej romantycznej strony (a jego brak skrupułów wobec Livii zastanawia).

Śledztwo zatacza co prawda aż kręgi międzynarodowe, ale intryga okazuje się bardzo prosta, a autor oszczędza swoim postaciom fałszywych tropów i koncentruje się na bardziej obyczajowych wątkach fabuły. I chociaż nie jestem zbytnią fanką zakończenia, to zaliczam ten tom do bardziej udanych.

"Wiek wątpliwości" jest mocno klasyczną odsłoną cyklu o komisarzu Salvo Montalbano. Dostajemy sporo opisów jedzenia oraz humoru polegającego na zderzeniu charakterów funkcjonariuszy lokalnej policji.

Sam komisarz osiąga szczyty kombinatorstwa w unikaniu znienawidzonych elementów obowiązków służbowych, ale pokazuje się też z bardziej romantycznej strony (a jego brak...

Przeczytałem ostatnio ciągiem kilka powieści Andrei Camilleri, w tym też "Wiek wątpliwości", aby zrozumieć, na czym polega fenomen tego pisarza. Nie chodzi mi przy tym tylko o jego popularność i poczytność we Włoszech i na świecie (chociaż liczny są imponujące: tłumaczenia na 30 języków, 26 mln sprzedanych egzemplarzy tylko we Włoszech),lecz o atrakcyjność jego książek.

Bo pisze (ściślej: pisał) Camilleri lekko, świetnym bogatym językiem, lecz bez przesady - to żadne mistrzostwo świata. Fabuła jego powieści także nie jest szczególnie wymyślna. Tenże "Wiek wątpliwości" chociażby: chodzi o międzynarodowy przemyt diamentów, lecz ten temat, nakręcający całą fabułę, pozostaje gdzieś w tle. Tempo akcji - wcale nie tak szybkie, raczej toczy się dość niemrawo w palącym słońcu Sycylii...

A jednak czyta się jego książki może nie z zapartym tchem, lecz na pewno z zainteresowaniem, chętnie. W czym tkwi sekret jego twórczości?

Może w tym, że równie ważne, co sama intryga kryminalna, jeśli nie ważniejsza, są kolory i smaki Sycylii, zawsze obecne w powieściach Cammileri? Może ten specyficzny humor? Może urzeka nas główny bohater komisarz Montalbano, bliski nam ze względu na swoje słabości i wahania? Może pytania, które niejako przy okazji intrygi stawia pisarz, a ktore mimo lekkości tonu dotyczą spraw egzystencjalnych - moralności, miłości, odpowiedzialności, pamięci?

Zapewne wszystkiego po trosze. Czyta się powieści Andrei Camilleri tak jak są napisane: lekko, z uśmiechem, z wyobrażeniem kolorów i zapachów Sycylii.

Przeczytałem ostatnio ciągiem kilka powieści Andrei Camilleri, w tym też "Wiek wątpliwości", aby zrozumieć, na czym polega fenomen tego pisarza. Nie chodzi mi przy tym tylko o jego popularność i poczytność we Włoszech i na świecie (chociaż liczny są imponujące: tłumaczenia na 30 języków, 26 mln sprzedanych egzemplarzy tylko we Włoszech),lecz o atrakcyjność jego...

Fajny kryminał! Polecam, ja będę wracać do komisarza Montalbano!

Fajny kryminał! Polecam, ja będę wracać do komisarza Montalbano!

Tak się złożyło, że naraz trafiły mi się trzy nieprzeczytane dotąd powieści Autora i na przeczytanie wszystkich trzech miałem jeden dzień. Oczywiście dałem radę, ale mam wątpliwości, czy dobrze zrobłem. Świat komisarza Montalbano nadal zachwyca, ale... Niby nie powinno to mnie zaskakiwać, lecz jak nigdy dotąd zdałem sobie sprawę z tego, że wszystkie dzieła Pana Camilleriego są identyczne jak krople wody. Dlatego tym razem bez gwiazdek i mój komentarz taki sam.

Tak się złożyło, że naraz trafiły mi się trzy nieprzeczytane dotąd powieści Autora i na przeczytanie wszystkich trzech miałem jeden dzień. Oczywiście dałem radę, ale mam wątpliwości, czy dobrze zrobłem. Świat komisarza Montalbano nadal zachwyca, ale... Niby nie powinno to mnie zaskakiwać, lecz jak nigdy dotąd zdałem sobie sprawę z tego, że wszystkie dzieła Pana...

Kolejna świetna książka dużo się dzieje fajna akcja i rozterki komisarza których brakuje czasem w poprzednich częściach. Czyta się z zaciekawieniem. Polecam

Kolejna świetna książka dużo się dzieje fajna akcja i rozterki komisarza których brakuje czasem w poprzednich częściach. Czyta się z zaciekawieniem. Polecam