La luna di carta

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

W książkach o Montalbano znajdziecie wypaloną słońcem wiejską i małomiasteczkową Sycylię. Ze starymi willami, których wypłowiałe ściany sugerują, że bogactwo ich właścicieli może należeć już do przeszłości. Każdy kto mieszkał na sycylijskiej prowincji odnajdzie w tych książkach swoje wspomnienia.
Autor jest znawcą ludzkich namiętności i dziwactw. Oraz miłośnikiem kuchni opartej na niedoskonałych z wyglądu warzywach, ale pełnych sycylijskiego słońca i aromatu.
Jest to kryminał, którego akcja nie pospiesza ale kolejne akapity odsłaniają ludzkie emocje i ich skutki. Dla mnie książki o komisarzu Montalbano to okazja to mentalnego spaceru po wyprażonych ulicach, domach, których czas świetności już minął i spotkania ludzi, których codzienna rutyna ma związek z przeszłością ich rodzin i miejsc, w których żyją.
Każda z książek o Montalbano jest pięknym obrazem sycylijskiego życia, ze smaczkiem w postaci morderstwa. A ta, do której piszę tę recenzję jest jedną z najbardziej przewrotnych. Bardzo polecam.

W książkach o Montalbano znajdziecie wypaloną słońcem wiejską i małomiasteczkową Sycylię. Ze starymi willami, których wypłowiałe ściany sugerują, że bogactwo ich właścicieli może należeć już do przeszłości. Każdy kto mieszkał na sycylijskiej prowincji odnajdzie w tych książkach swoje wspomnienia.
Autor jest znawcą ludzkich namiętności i dziwactw. Oraz miłośnikiem kuchni...

W książce „Papierowy księżyc” Camilleriego czas biegnie, nasz bohater się starzeje, co ranek budzi się z obsesyjnymi myślami na temat swojej śmierci, niedołęstwa, choroby.

W tym tomie Montalbano usiłuje rozwikłać zagadkę śmierci Angela Pardo, handlowca pracującego dla firm farmaceutycznych.
Ta książka różni się nieco od innych z serii z Montalbano, bo na pierwszy plan wysuwają się nie wątki obyczajowe, ale psychologiczne.

Osią fabuły jest subtelna gra, jaką prowadzi nasz komisarz z dwiema najbliższymi kobietami zabitego handlowca: jego siostrą i kochanką. Nasz komisarz z trudem lawiruje między tymi kobietami. Jest to pozycja obowiązkowa dla wielbicieli tej serii.

W książce „Papierowy księżyc” Camilleriego czas biegnie, nasz bohater się starzeje, co ranek budzi się z obsesyjnymi myślami na temat swojej śmierci, niedołęstwa, choroby.

W tym tomie Montalbano usiłuje rozwikłać zagadkę śmierci Angela Pardo, handlowca pracującego dla firm farmaceutycznych.
Ta książka różni się nieco od innych z serii z Montalbano, bo na pierwszy plan...

Komisarz Montalbano został wrzucony pomiędzy dwie kobiety, w poszukiwaniu zabójcy Angela. Oczywiście wszystkie postacie są przerysowane, nie można tego brać na poważnie. To raczej zabawa konwencją.

Jest dzika tygrysica, czyli piękna kochanka Angela, uwikłana w wiele tajemnic z przeszłości. I tajemnicza siostra Angela, o pięknych oczach, głębokich jak jeziora. A w tle ktoś rozprowadza narkotyki. I oczywiście jest mafia, i pyszne jedzenie i Liwia.
Catarella okazuje się geniuszem komputerowym; w kazdym razie na pewno w stosunku do komisarza, który o komputerach ma niewiele pojęcia. Catarella walczy, z sukcesami, z hasłami dostępu, a potem tańczy z radości. I przede wszystkim ten taniec Catarelli został mi w głowie, po przeczytaniu książki.

Komisarz Montalbano został wrzucony pomiędzy dwie kobiety, w poszukiwaniu zabójcy Angela. Oczywiście wszystkie postacie są przerysowane, nie można tego brać na poważnie. To raczej zabawa konwencją.

Jest dzika tygrysica, czyli piękna kochanka Angela, uwikłana w wiele tajemnic z przeszłości. I tajemnicza siostra Angela, o pięknych oczach, głębokich jak jeziora. A w tle ktoś...

Słabością tego tomu jest jego maczyzm. Trochę mnie już to irytuje, ile młodych kobiet najchętniej zaciągnęłoby komisarza do łóżka. No cóż. Jest w tym duch lat 90. i wczesnych 2000. Sama zagadka kryminalna jest ciekawa, ale dość wcześnie domyśliłem się jej rozwiązania.

Słabością tego tomu jest jego maczyzm. Trochę mnie już to irytuje, ile młodych kobiet najchętniej zaciągnęłoby komisarza do łóżka. No cóż. Jest w tym duch lat 90. i wczesnych 2000. Sama zagadka kryminalna jest ciekawa, ale dość wcześnie domyśliłem się jej rozwiązania.

Tym razem , moim zdaniem, lepsza fabuła.

Tym razem , moim zdaniem, lepsza fabuła.

Kolejna świetna pozycja z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

Kolejna świetna pozycja z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

Nie wiem, czy Camilleri na stałe zmienił swój styl, ale "Papierowy księżyc" to już druga z rzędu powieść z cyklu o komisarzu Montalbano, która jest bardziej kameralna i nie koncentruje się bezpośrednio na ważnym społecznie problemie, co jednak nie wyszło jej na złe.

Tym razem autor postanowił wprowadzić dwie silne i zdecydowane postaci kobiece. Zdominowały one akcję na tyle, że nawet dla Adeliny i Livii nie zostało już za wiele miejsca. W tle czai się afera narkotykowa, policja w regionie ma ręce pełne roboty, ale Salvo średnio jest zainteresowany uganianiem się za mafią.

Nie jest to odsłona serii z wyraźnymi wątkami osobistymi, ale na szczęście dostajemy standardowy przydział perypetii ekipy z posterunku w Vigàcie. Catarella wyrasta na hakera, Mimì przeobraża się w stateczną głowę rodziny, a Fazio jest zwyczajowym głosem rozsądku. Sam Montalbano doszedł już do siebie po operacji w tomie poprzednim, nie byłby jednak sobą bez popadania w melancholię z powodu dodatkowych lat na karku. Powoli godzi się jednak z faktem, że nadszedł czas, by notatnik stał się podstawowym akcesorium w jego pracy.

Podobnie jak w "Cierpliwości pająka" Camilleri skupia się na dynamice relacji rodzinnych, ale mamy tu trochę więcej niewiadomych. I chociaż zagadka nie należy do skomplikowanych, to podsuwane nam wskazówki i ślepe uliczki utrzymywały mnie w lekkim napięciu do samego końca. Innym kryminałom pewnie byłabym w stanie mniej wybaczyć, ale formuła cyklu jest ze swoimi stałymi elementami na tyle pociągająca, że nawet przejrzystość pewnych literackich chwytów nie jest w stanie jej zepsuć.

Nie wiem, czy Camilleri na stałe zmienił swój styl, ale "Papierowy księżyc" to już druga z rzędu powieść z cyklu o komisarzu Montalbano, która jest bardziej kameralna i nie koncentruje się bezpośrednio na ważnym społecznie problemie, co jednak nie wyszło jej na złe.

Tym razem autor postanowił wprowadzić dwie silne i zdecydowane postaci kobiece. Zdominowały one akcję na...

Świetna książka. Jedna z lepszych z serii o komisarzu Montalbano.

Świetna książka. Jedna z lepszych z serii o komisarzu Montalbano.

Spodziewałam się chyba czegoś więcej po tej książce. Bardziej skomplikowanej intrygi. Fabuła wydała mi się taka prosta i nudna. Jest to szybka książeczka do czytania w komunikacji miejskiej dla zabicia czasu.

Spodziewałam się chyba czegoś więcej po tej książce. Bardziej skomplikowanej intrygi. Fabuła wydała mi się taka prosta i nudna. Jest to szybka książeczka do czytania w komunikacji miejskiej dla zabicia czasu.