Syn kresów

Fragment: I. Boguś Prusinowski aż podskoczył z radości, gdy matka oznajmiła mu, że zabierze go z sobą do Poznania na dzień 3 grudnia — na uroczyste otwarcie Sejmu Dzielnicowego.
O tym Sejmie Dzielnicowym głośno było w całym zaborze pruskim od kaszubskiego brzegu aż do południowych kresów Górnego Śląska — tak głośno, że nawet nad zniemczoną Notecią, w murach gimnazjum w Nakle, starsi chłopcy szeptali o tym między sobą, jako o zdarzeniu, które nie tylko przejmowało wszystkie warstwy ogółu, lecz w dalszych swych następstwach miało przeobrazić ten germanizacyjny zakład szkolny w wychowawczy zakład polski.
Polski... Wydawało się to bajką i koledzy pytali się Bogusia o ten Sejm, niedowierzając jeszcze, że dyrektor Brodscheidt zniknie z tych murów i ustąpi miejsca Polakowi. Drżeli oni przed tym zawsze posępnym dyrektorem, niby przed złym duchem. Nazywano go „sępem ". Zakazywał on im mówić między sobą po polsku, odbywał rewizje w ich mieszkaniach, poszukiwał książek polskich, a widok Orła Białego na okładce doprowadzał go do szału i przy uroczystościach w wielkiej sali gimnazjalnej kazał młodszym nauczycielom śledzić czy Polacy nie powstrzymują się od śpiewania na cześć kajzera: „Heil Dir im Siegeskranz“ *).