Dzieci ziemi i nieba

Opowieść alternatywno-fantazy-historii epoki europejskiego oświecenia w obrzerze basenu Adriatyku i Imperium Osmanów. Książka trochę nierówna, miejscami nakręcająca się fabuła, po części opowiadanie przechodzące w epicką kronikę. Ogólnie czyta się to przyjemnie, a miejscami wydaje się że autor nie miał pomysłu do kontynuowania pewnych wątków i zakańcza to w sposób kronikarski, ale z happy endem .

Opowieść alternatywno-fantazy-historii epoki europejskiego oświecenia w obrzerze basenu Adriatyku i Imperium Osmanów. Książka trochę nierówna, miejscami nakręcająca się fabuła, po części opowiadanie przechodzące w epicką kronikę. Ogólnie czyta się to przyjemnie, a miejscami wydaje się że autor nie miał pomysłu do kontynuowania pewnych wątków i zakańcza to w sposób...

Przeczytałam do połowy. Mega wolna akcja, która zazwyczaj mi nie przeszkadza w tym wypadku zmiotła mnie z powierzchni ziemi. Nie znalazłam w tej książce nic co by mnie w jakikolwiek sposób interesowało. Męczyła mnie i mimo że nie lubię nie kończyć książek tej nie jestem w stanie skończyć.

Przeczytałam do połowy. Mega wolna akcja, która zazwyczaj mi nie przeszkadza w tym wypadku zmiotła mnie z powierzchni ziemi. Nie znalazłam w tej książce nic co by mnie w jakikolwiek sposób interesowało. Męczyła mnie i mimo że nie lubię nie kończyć książek tej nie jestem w stanie skończyć.

Miałam wielkie szczęście zabrać tę książkę na wakacje do Chorwacji. Przepiękna, wciągająca, barwna. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego

Miałam wielkie szczęście zabrać tę książkę na wakacje do Chorwacji. Przepiękna, wciągająca, barwna. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego

Guy Gavriel Kay Dzieci ziemi i nieba, przełożyła Agnieszka Sylwanowicz, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2021

Bardzo ciężko mi jest ocenić tę książkę – z jednej strony się zachwycałam, z drugiej irytowałam, ponieważ książka jest wspaniała pod względem fabuły, ale tak zagmatwana w prowadzeniu akcji… a właściwie nie samej akcji, tylko jakoś opornie szło mi jej czytanie. Bardzo podobała mi się postać Danicy Gradek, która jest główną bohaterką tej książki. Wątek jej brata oraz dziadka był niezwykle piękny. Również bardzo ciekawą postacią jest Leonora, a także Pero – malarz, który miał namalować Khalifa.
Sama akcja rozpoczyna się w momencie, kiedy Danica próbuje odnaleźć swojego brata i pomścić zamordowanych bliskich. Została sama i w swojej głowie słyszy głos zmarłego dziadka. Mamy tu także wątek piracki: na statku płynącym z Leonorą i Pero, którzy mają być szpiegami Rady Dwunastu, dochodzi do napaści piratów. Fałszywy mąż Leonory ginie, a ona sama ma być wzięta w okup. Dzielna Danica odgrywa w tej scenie niezwykłą rolę.
Mamy tu dwa wątki miłosne – ze scenami łóżkowymi – a także harem Khalifa. Dlatego zdecydowanie jest to lektura dla dorosłych, choć z nutą bajki i literatury młodzieżowej. Autor opierał się na faktach historycznych, inspirował się prawdziwymi miejscami i w podziękowaniach odsyła nas również do literackich inspiracji.
Jest to na pewno bardzo wysoki poziom literatury, choć przyznaję – mimo pirackich wątków, elementów ciekawych w fabule i pewnego rodzaju magii – nie do końca była to „moja” książka. Gorąco jednak polecam, bo tego autora warto mieć na liście przeczytanych.
Ponadto warto zastanowić się nad pewnymi wątkami w tej książce – kulturowymi, ale również nad psychologią obyczajów i tradycji. Jest tu wiele ciekawych aspektów. Poruszające są momenty, kiedy dowiadujemy się, że Leonora straciła swoje dziecko i mężczyznę, którego kochała, przez własnego ojca, który źle jej życzył. A jednak dostaje od losu drugą szansę.

Guy Gavriel Kay Dzieci ziemi i nieba, przełożyła Agnieszka Sylwanowicz, wyd. Zysk i S-ka, Poznań 2021

Bardzo ciężko mi jest ocenić tę książkę – z jednej strony się zachwycałam, z drugiej irytowałam, ponieważ książka jest wspaniała pod względem fabuły, ale tak zagmatwana w prowadzeniu akcji… a właściwie nie samej akcji, tylko jakoś opornie szło mi jej czytanie. Bardzo...

Nawet najgorsze książki tego autora są darem który nauczyłem się cenić, ta najgorsza nie jest, ale nie jest też na pewno jedną z najlepszych.

W dziełach tego autora jest coś co sprawia, że odbieram je bardzo emocjonalnie. Pewna baśniowość przejawiająca się między innymi w poetyckim języku, nieco zbyt szlachetnych postaciach czy mało prawdopodobnych zbiegach okoliczności.

Po prostu kocham ten specyficzny nastrój jaki Gavriel Kay potrafi zbudować, to jego ciągłe szukanie piękna i magii w zwykłym życiu. To, jak potrafi pochylić się nad każdym ze swoich bohaterów a jednocześnie opowiedzieć również po prostu ciekawą i wciągająca historię.

Nawet najgorsze książki tego autora są darem który nauczyłem się cenić, ta najgorsza nie jest, ale nie jest też na pewno jedną z najlepszych.

W dziełach tego autora jest coś co sprawia, że odbieram je bardzo emocjonalnie. Pewna baśniowość przejawiająca się między innymi w poetyckim języku, nieco zbyt szlachetnych postaciach czy mało prawdopodobnych zbiegach...

Trochę morskie, trochę jak wizyta u sulajmana za czasów bizancjum. Niezły klimat.

Trochę morskie, trochę jak wizyta u sulajmana za czasów bizancjum. Niezły klimat.

Niezwykle ciekawa książka. Pokazuje świat inspirowany XV-wieczną Europą. Mamy do czynienia z losami kilku osób. Akcja biegnie dość wolno, występuje niekiedy tendencja do filozofowania. Ostatecznie niezwykle realistyczna, jeśli chodzi np. o losy jednostki wobec świata. Polecam!

Niezwykle ciekawa książka. Pokazuje świat inspirowany XV-wieczną Europą. Mamy do czynienia z losami kilku osób. Akcja biegnie dość wolno, występuje niekiedy tendencja do filozofowania. Ostatecznie niezwykle realistyczna, jeśli chodzi np. o losy jednostki wobec świata. Polecam!

Solidna jednotomowa historia. Zamknięcie wątków postaci nie zawsze po mojej myśli, jednak zwykle w ciekawy sposób.
Podobało mi się że książka delikatnie wspomina Pożeglować do Sarancjum.

Solidna jednotomowa historia. Zamknięcie wątków postaci nie zawsze po mojej myśli, jednak zwykle w ciekawy sposób.
Podobało mi się że książka delikatnie wspomina Pożeglować do Sarancjum.

Zastanawiam się czy tak surowa ocena, to nie jest kwestia wieku. Może GGK z upływem lat pisze trochę słabiej? A może to ja już wypadłam z grupy docelowej?
Zazwyczaj pełne erudycji refleksje Kaya tutaj stanowiły raczej delikatne rozczarowanie i trąciły banałem.
Na plus nawiązania do innych powieści autora, szczególnie do "Pożeglować do Sarancjum" i "Władcy Cesarzy".
Cóż ja poradzę, że każde nawiązanie do tamtych bohaterów, choćby wspomnienie o bezimiennym mozaicyoście, budziło we mnie słodką melancholię? A było tego naprawdę sporo.

Wydaje mi się, że to powieść dla zaznajomionych z twórczością pisarza, odnajdą tutaj coś ekstra. Ja, gdybym wcześniej nie znała tego autora, raczej bym się nie czuła zachęcona, by sięgnąć po inne jego powieści.

Zastanawiam się czy tak surowa ocena, to nie jest kwestia wieku. Może GGK z upływem lat pisze trochę słabiej? A może to ja już wypadłam z grupy docelowej?
Zazwyczaj pełne erudycji refleksje Kaya tutaj stanowiły raczej delikatne rozczarowanie i trąciły banałem.
Na plus nawiązania do innych powieści autora, szczególnie do "Pożeglować do Sarancjum" i "Władcy Cesarzy".
Cóż ja...

Ogólnie książka spoko, natomiast pierwsze 80 stron było ciężkie do przebrnięcia i właściwie nie wiele z tego rozumiałem. Elementów fantastycznych jest niewiele. Generalnie polecam, czytało się miło :)

Ogólnie książka spoko, natomiast pierwsze 80 stron było ciężkie do przebrnięcia i właściwie nie wiele z tego rozumiałem. Elementów fantastycznych jest niewiele. Generalnie polecam, czytało się miło :)