Posiadłość East Lynne

Piękna, wielowątkowa, uwielbiam takie klimaty wiktoriańskie. Ze względu na jej objętość długo przymierzałam się do jej przeczytania ale całe szczęście w końcu wzięłam ją do ręki i przepadłam. Przeczytałam w 3 dni. Polecam gorąco

Piękna, wielowątkowa, uwielbiam takie klimaty wiktoriańskie. Ze względu na jej objętość długo przymierzałam się do jej przeczytania ale całe szczęście w końcu wzięłam ją do ręki i przepadłam. Przeczytałam w 3 dni. Polecam gorąco

Cieszę się bardzo, że znalazłam ten klasyk. Bardzo przyjemnie spędziłam czas.

Cieszę się bardzo, że znalazłam ten klasyk. Bardzo przyjemnie spędziłam czas.

Książka wielowątkowa, z ciekawie zarysowanymi sylwetkami głównych bohaterów, kilka dobrych zwrotów akcji, gotycki klimat i dość nietypowy dla klasycznej literatury XIX-wiecznej wątek kryminalny. Powieść jednak nie trzyma w napięciu aż tak jak można tego oczekiwać.

Lady Isabel z początku irytuje swoją lekkomyślnością, niezdecydowaniem, niefrasobliwym i dziecinnym sposobem myślenia, w połowie, i pod koniec powieści zwłaszcza, czytelnik może zacząć szczerze jej współczuć, losu, na który nie zasłużyła, ale który sama sobie "zgotowała" przez własną nierozwagę, brak wiary i zaufania w stosunku do męża i pochopność w podejmowaniu decyzji.

Sam Archibald to uosobienie dobroci, zdrowego rozsądku, pracowitości, wytrwałości w dążeniu do celu, szczerej miłości do ukochanej, niemalże mężczyzna idealny... Trudno zatem zrozumieć niemądrą Isabel, który podejrzewa go o zdradę, "spiskowanie" za jej plecami z niejaką panną Barbarą. Jak bardzo jednak się myliła, jak bardzo zagmatwała bieg własnego życia jedną niefortunną decyzją, nieuzasadnionym poczuciem zazdrości, chorą podejrzliwością, znajomością z człowiekiem podstępnym, będącym źródłem nieszczęścia niewinnych ludzi, w tym przede wszystkim skazanego na banicję brata Barbary, Richarda...

Ellen Wood prowadzi narrację w sposób bardzo płynny, sprytnie przechodzi z jednego wątku do drugiego, nie pozostawiając czytelnika z uczuciem znużenia, jednak nie zachwyca, nie intryguje na tyle, by nie mogło się odłożyć książki na chwilę i zapomnieć o fabule.

Nie wiem, czy w przyszłości sięgnę po inną, dość znaną wśród miłośników wiktoriańskiej literatury angielskiej, powieść pani Wood (mam na myśli "Błędnik"),"Posiadłość East Lynne" zaoferowała mi kilka dni literackiej rozrywki, nie na tyle jednak fascynującej, bym miała zabierać się z zapartym tchem do czytania kolejnej.

Książka wielowątkowa, z ciekawie zarysowanymi sylwetkami głównych bohaterów, kilka dobrych zwrotów akcji, gotycki klimat i dość nietypowy dla klasycznej literatury XIX-wiecznej wątek kryminalny. Powieść jednak nie trzyma w napięciu aż tak jak można tego oczekiwać.

Lady Isabel z początku irytuje swoją lekkomyślnością, niezdecydowaniem, niefrasobliwym i dziecinnym sposobem...

Kiedy lord Mount Severn nagle umiera, jego córka, lady Isabel, oprócz rozpaczy w sercu, musi stawić czoła wierzycielom, którzy domagają się spłaty długów lorda. Z zaskoczeniem dowiaduje się też, że posiadłość, w której przebywała razem z ojcem, East Lynne, została w tajemnicy sprzedana panu Achibaldowi Carlyle i to ona wraz z lordem byli gośćmi pana Carlyle'a podczas choroby ojca. Pan Archibald jest szczerze przejęty losem młodej kobiety, bowiem jego początkowe zauroczenie lady Isabel przekształciło się w miłość, jednak skrywa swoje uczucia, myśląc, że jego uczucie nigdy nie będzie odwzajemnione. Kiedy udaje mu się rozwiązać sprawy finansowe lorda, lady Isabel nic już nie trzyma w East Lynne i udaje się do krewnych, którzy zaoferowali jej pomoc.

Jednak w nowym domu Isabel nie jest szczęśliwa, gdyż żona obecnego lorda Mount Severn jest kobietą samolubną i wyjątkowo źle ją traktuje, o czym dowiaduje się pan Carlyle i pod wpływem nagłego impulsu proponuje lady Isabel małżeństwo. Dziewczyna po namyśle zgadza się go poślubić, choć jej serce i myśli zajmuje przystojny i czarujący kapitan Francis Levison. Kiedy po latach spotkają się ponownie, dawne uczucie odżyje, a jego skutki okażą się tragiczne dla losów Isabel...

Jestem oszołomiona rozmachem tej powieści, urzeczona piórem pisarki, wspaniałym językiem, w jakim przedstawiła dzieje lady Isabel i Archibalda, i historią opisaną na kartach tej powieści – ogrom emocji, jaki tu znalazłam sprawił, że nie mogłam wprost oderwać się od książki. Miłość i nienawiść, zazdrość i mroczne intrygi, zbrodnia i kara – to wszystko znajdziecie w tej powieści, i szczyptę humoru na deser. Ja jestem absolutnie zakochana w East Lynne, a sceny finałowe wywołały u mnie łzy, a to się zdarza niezwykle rzadko, wierzcie mi na słowo. Bardzo Was proszę, przeczytajcie Posiadłość East Lynne!!

Kiedy lord Mount Severn nagle umiera, jego córka, lady Isabel, oprócz rozpaczy w sercu, musi stawić czoła wierzycielom, którzy domagają się spłaty długów lorda. Z zaskoczeniem dowiaduje się też, że posiadłość, w której przebywała razem z ojcem, East Lynne, została w tajemnicy sprzedana panu Achibaldowi Carlyle i to ona wraz z lordem byli gośćmi pana Carlyle'a podczas...

Ależ to było emocjonujące!
Książka trzyma w napięciu do samego końca, i choć nietrudno było domyślić się niektórych rzeczy to i tak zaskakiwały w połączeniu z nieoczekiwanymi zwrotami akcji.
Dawno nie czytałam książki w takim tempie.

Ależ to było emocjonujące!
Książka trzyma w napięciu do samego końca, i choć nietrudno było domyślić się niektórych rzeczy to i tak zaskakiwały w połączeniu z nieoczekiwanymi zwrotami akcji.
Dawno nie czytałam książki w takim tempie.

Bardzo dobra książka, ukazująca że zazdrość jest bardzo złym doradcą, przez którego możemy zniszczyć całe swoje życie

Bardzo dobra książka, ukazująca że zazdrość jest bardzo złym doradcą, przez którego możemy zniszczyć całe swoje życie

Super powieść 💜coś jak Anna Karenina 💜gruba, ale przyjemnie się slucha , polecam

Super powieść 💜coś jak Anna Karenina 💜gruba, ale przyjemnie się slucha , polecam

Spore rozczarowanie. Zabrakło mi tego, co najbardziej lubię w powieściach wiktoriańskich: głębokich przeżyć bohaterów. Autorka nie pozwala nam zajrzeć w głąb duszy i serc bohaterów. Brak rozbudowanych opisów ich wewnętrznych rozterek - nawet jeżeli widać to rozdarcie w ich czynach. Postaci są papierowe, jednowymiarowe. Mimo całkiem niezłej fabuły, książkę wymęczyłam.

Spore rozczarowanie. Zabrakło mi tego, co najbardziej lubię w powieściach wiktoriańskich: głębokich przeżyć bohaterów. Autorka nie pozwala nam zajrzeć w głąb duszy i serc bohaterów. Brak rozbudowanych opisów ich wewnętrznych rozterek - nawet jeżeli widać to rozdarcie w ich czynach. Postaci są papierowe, jednowymiarowe. Mimo całkiem niezłej fabuły, książkę wymęczyłam.

Co to była za lektura! Absolutny majstersztyk! Arcydzieło!

Jako, że jestem świeżo po lekturze dotyczącej WWO (ang. HSP),samoczynnie osobowości lady Isabel, Richarda Hare'a juniora, czy też jego matki są dla mnie typowymi WWO. Cóż za kalejdoskop i rollercoaster życiowy!

Fabuła jest wielowątkowa, ale wszystko skupia się wokół posiadłości East Lynne. Poznajemy młodą, piękną o nieskazitelnym sercu, ale niedoświadczoną, bezbronną i wysoce wrażliwą dziewczynę - lady Isabel. Jej przymioty wymieniłam celowo, bo one zaważą na jej życiu. To nie są tylko puste epitety opisujące bohaterkę powieści, ale bardzo istotne informacje o jej osobowości. Ta cudowna dziewczyna nieszczęśliwie się zakocha, jednak bogobojność nie pozwoli jej mieć czystego sumienia. Zbłądzi ona tak, że aż ciężko jest uwierzyć w konsekwencje jej grzechu. Jeszcze ciężej uwierzyć w ciężar krzyża, jaki sama zdecydowała się potem nieść. Czyn, ze względu na dzieci, jest ciężki i niewybaczalny - nie ze względu na "inne okoliczności".

Ale czy można jej się dziwić, że zazdrość sięgała zenitu? Niezależnie od wyznawanej religii - wiara - to coś, co brzmi prosto i łatwo, ale najczęściej wystawiane jest na próbę i najczęściej przegrywa. Jak łatwo podważyć czyjeś zaufanie, prawda? Jak łatwo zwątpić - w cokolwiek lub kogokolwiek, w tym w siebie. Nie ma prostszej rzeczy! Dlatego też śmiem mieć wątpliwości co do postawy Archibalda Carlyle'a. Jakby się zastanowić, nie zrobił on niczego złego - prawda! Ale w swojej "czystości charakteru" widzę jednak niedociągnięcia - przemyślał to, gdy na scenę (na poważnie) weszła Barbara Hare.

Jakie tu są niesamowicie dobrze zarysowane postacie! Panna Cornelia, na przykład, kto nie zna takiej "Corny" nawet dzisiaj? I to, że lady Isabel na końcu świadczy, że siostra Archibalda nigdy niczego złego jej nie uczyniła! Ha! (czy to siła wybaczenia lady Isabel, czy też faktycznie Corny była bez skazy - trzeba przeczytać, by się dowiedzieć!).

Motyw Richarda Hare juniora, jego relacji z ojcem oraz postać kapitana Levisona, to wszystko stanowi niesamowity wątek poboczny. Wątkiem głównym jest trójkąt: lady Isabel - Archibald Carlyle - Barbara Hare.

Dał jej słowo. Dał jej, obiecał... a co potem zrobił? To co ona zrobiła dzieciom - niewybaczalne, ale dał jej słowo! A może go dotrzymał? (przecież dopóki żyła, nie zrobił tego, do czego się przed nią zobowiązał)...

Jakbym miała podsumować tę powieść tylko jednym słowem, to powiem, że jest ona NIESAMOWITA.

Czy polecam? Absolutnie! To jest prawdziwie dobrze skonstruowana powieść o czasach, które wciąż mają w sobie magię i do których chętnie wracamy, o ludziach i szerokim spektrum ich charakterów oraz osobowości, a także o Bogu, grzechu i sile wiary!

Ode mnie: 10/10!

Co to była za lektura! Absolutny majstersztyk! Arcydzieło!

Jako, że jestem świeżo po lekturze dotyczącej WWO (ang. HSP),samoczynnie osobowości lady Isabel, Richarda Hare'a juniora, czy też jego matki są dla mnie typowymi WWO. Cóż za kalejdoskop i rollercoaster życiowy!

Fabuła jest wielowątkowa, ale wszystko skupia się wokół posiadłości East Lynne. Poznajemy młodą, piękną...

Hej hej
Czytałam tego grubaska na raty. W sumie jednego dnia, czytałam dwie książki. Grubaski zawsze mnie przerażają swoją ilością stron, dlatego też obrałam sobie taki patent, że czytam je po trochu przez kilka dni na zmianę z inną książką.
Takim sposobem doszłam do ostatniej strony. Książka zaskoczyła mnie fabułą, w której autor zwraca się bezpośrednio do czytelnika. To dla mnie nowość. Jednak czasy, w których książka została wydana, różnią się diametralnie od dzisiejszych, więc w tej pozycji można znaleźć naprawdę sporo intrygujących rzeczy.
Ekranizacja książki wypadła na rok 1931. Książka była tłumaczona na wiele języków, przenoszona na deski teatralne i na ekran filmowy, o którym wspomniałam. Nominowana również do Oskara.
Z tą książką wyszłam poza swoją strefę komfortu i nie żałuję. Myślałam, że ten klasyk mnie zamęczy, a jednak wciągał strona za stroną. Mamy tutaj jednakowo romans, perypetie rodzinne bohaterów, nawet zbrodnię. Naprawdę bardzo przyjemnie czytało mi się i jestem ciekawa, kto zna tę historię?
Ja jak zwykle w tyle z takimi sprawami, więc to moje pierwsze spotkanie z bohaterami tej pozycji i bardzo udane.
A Wy, z jaką książką wyszliście poza swoją strefę komfortu?

Hej hej
Czytałam tego grubaska na raty. W sumie jednego dnia, czytałam dwie książki. Grubaski zawsze mnie przerażają swoją ilością stron, dlatego też obrałam sobie taki patent, że czytam je po trochu przez kilka dni na zmianę z inną książką.
Takim sposobem doszłam do ostatniej strony. Książka zaskoczyła mnie fabułą, w której autor zwraca się bezpośrednio do czytelnika. To...