Czarnolas

Przeczytałam "Treny" i myślałam, że "Czarnolas" zaprowadzi mnie do miejsca w którym żył i tworzył Jan Kochanowski. Jednak to nie jest miejsce związane z renesansowym poetą. Tytułowy czarny las otaczający nienazwaną wioskę zabiera czytelnika do baśniowego świata pełnego emocji związanych z dorastaniem , z miłością i mrocznymi przeżyciami jakie wywołuje śmierć.
Jak wiele przeżyć i przemyśleń w sobie skrywa ta niewielka książeczka przekonacie się kiedy wkroczycie w świat codziennych problemów, radości i smutków oraz refleksji nad życiem i marzeniami. Polecam.

Przeczytałam "Treny" i myślałam, że "Czarnolas" zaprowadzi mnie do miejsca w którym żył i tworzył Jan Kochanowski. Jednak to nie jest miejsce związane z renesansowym poetą. Tytułowy czarny las otaczający nienazwaną wioskę zabiera czytelnika do baśniowego świata pełnego emocji związanych z dorastaniem , z miłością i mrocznymi przeżyciami jakie wywołuje śmierć.
Jak wiele...

Baśń o chłopcu, który tęskniąc po stracie najbliższych postanowił przejść na drugą stronę do tytułowego Czarnolasu, aby ich odzyskać. Podróż ta staje się nie tylko wyprawą po bliskich, ale też próbą odróżnienia, co jest prawdą, a co złudzeniem. Mądra, gęsta, przepełniona symboliką, ale po lekturze został mi ogromny niedosyt. Jest po prostu za krótka, jakby tylko naszkicowana.
I na koniec – nie oczka zmróż, a zmruż. Zmruż!

#WyzwanieLC2025
Przeczytam książkę, której akcja rozgrywa się na łonie przyrody

Baśń o chłopcu, który tęskniąc po stracie najbliższych postanowił przejść na drugą stronę do tytułowego Czarnolasu, aby ich odzyskać. Podróż ta staje się nie tylko wyprawą po bliskich, ale też próbą odróżnienia, co jest prawdą, a co złudzeniem. Mądra, gęsta, przepełniona symboliką, ale po lekturze został mi ogromny niedosyt. Jest po prostu za krótka, jakby tylko...

zaledwie 80-stronicowy, a zatem kameralny w swej formie „czarnolas” to klimatyczna opowieść o granicy spraw doczesnych i wiecznych. biorąc za przykład losy dwójki rodzeństwa onirycznie osadza się w wiejskiej rzeczywistości i przywodzi na myśl coś niezwykle ulotnego, choć swą tematyką podejmuje jedne z największych egzystencjalnych trudów - przygląda się figurze śmierci, straty, ich akceptacji.

baśniowość i realizm magiczny znajdują tu swoje stałe miejsce głównie w naturze, a ekopoetyczna warstwa narracji zasadza się tu w szczelinach codzienności. istota budowy świata przedstawionego skupia się na nieustannej symbiozie między przyrodą a człowiekiem, zawartej już na poziomie dźwięków, zapachów czy cyklach ekosystemu. przez pryzmat szczegółowości ujmuje się tu rzeczy wielkie, a kontrast ten oczarowuje.

jednak mimo poetyckości przywodzącej na myśl pisarstwo olgi tokarczuk czy wrażliwość warsztatu joanny brach-czainy całość nieco rozjeżdża się po bardzo mocnej, intrygującej początkowej fazie budowania konceptu. to wciąż bardzo dobre otwarcie jak na debiut, jednak cała otucha wynikająca z prostych prawd potrzebnych w obliczu straty wkrótce wyczerpuje się na rzecz niedosytu - skrótowość podjętego tematu ucina go zbyt boleśnie.

zaledwie 80-stronicowy, a zatem kameralny w swej formie „czarnolas” to klimatyczna opowieść o granicy spraw doczesnych i wiecznych. biorąc za przykład losy dwójki rodzeństwa onirycznie osadza się w wiejskiej rzeczywistości i przywodzi na myśl coś niezwykle ulotnego, choć swą tematyką podejmuje jedne z największych egzystencjalnych trudów - przygląda się figurze śmierci,...

Ja proszę o więcej! Ledwo zaczęłam się wkręcać w ten oniryczny stan, to już nastąpił koniec! Dla tych, którzy lubią realizm magiczny w stylu Marqueza, Tokarczuk, czy ostatnio pochłonęli "Sagę o ludziach ziemi" na pewno będzie to coś wartościowego.

Ja proszę o więcej! Ledwo zaczęłam się wkręcać w ten oniryczny stan, to już nastąpił koniec! Dla tych, którzy lubią realizm magiczny w stylu Marqueza, Tokarczuk, czy ostatnio pochłonęli "Sagę o ludziach ziemi" na pewno będzie to coś wartościowego.

Po lekturze tej książki mam wrażenie, jakbym czytała coś, co nie zdążyło dojrzeć. Być może autorka zbytnio się pospieszyła, być może miała poczucie, że musi jak najprędzej pochwalić się swoim dziełem światu. Niestety, ten pośpiech nie wyszedł Czarnolasowi na dobre i nawet specyficzny język tej opowieści nie jest w stanie tego ukryć.
Sama historia może i jest ciekawa, dużo w niej natury, dźwięków, zmieniającego się krajobrazu. Sposób opowiadania przypomina baśnie, mnóstwo tu tajemniczości, symboliki i mądrości ludowych. Ale kiedy odrzucimy język i ornamentowe opisy przyrody, niewiele nam zostaje. Wszyscy bohaterowie są tak samo jednowymiarowi, a ich przeżycia są płaskie i nijakie. Autorka tłumaczy ich zachowanie i popycha fabułę w sposób jednotorowy, nie pozwalając czytelnikowi na własną interpretację zdarzeń. Wszystko się dzieje, bo dziać się musi (parafrazując jej styl),nie ma tu miejsca na żadną głębię ani warstwy. Historia jest niezwykle banalna, a motywacje bohaterów płytkie. Podczas lektury miałam wrażenie, jakby język miał tu przykryć wszystkie mielizny i braki konstrukcyjne. Autorka wprowadza kolejnych bohaterów, stawia przed nimi zadania do wykonania, ale nie zostawia przestrzeni na żadną refleksję. Temat opowieści jest głęboki, mowa tu o śmierci i odchodzeniu, ale dzieje się to tak banalnie, że nie zostawia w czytelniku żadnej myśli.
Duży minus za skrótowość postaci, wchodzą i schodzą z kart książki robiąc miejsce kolejnym - równie bezbarwnym i nijakim. Nic z tej parady nie wynika, niczego się o nich nie dowiemy.
Dla mnie to bardziej szkic niż pełnokrwista opowieść i wielka szkoda, że w takiej postaci ta książka została przez wydawcę przyjęta i opublikowana.

Po lekturze tej książki mam wrażenie, jakbym czytała coś, co nie zdążyło dojrzeć. Być może autorka zbytnio się pospieszyła, być może miała poczucie, że musi jak najprędzej pochwalić się swoim dziełem światu. Niestety, ten pośpiech nie wyszedł Czarnolasowi na dobre i nawet specyficzny język tej opowieści nie jest w stanie tego ukryć.
Sama historia może i jest ciekawa, dużo w...

fever dream

Estetyczna, zwiewna, oniryczna, poetycka, baśniowa i mroczna. Czytając miałam ochotę zamknąć oczy i tańczyć, kołysać się z wiatrem. Ta książka jest jak drzemka. Kończysz czytać, budzisz się i nie do końca wiesz co się stało, ale śniło ci się coś ciekawego i nie do końca chcesz się budzić. I tak jak sen, ta książka jest delikatna i ulotna. Nie wywołała we mnie większych emocji i raczej szybko ją zapomnę, ale chyba chciałabym ją kiedyś przeczytać drugi raz.

fever dream

Estetyczna, zwiewna, oniryczna, poetycka, baśniowa i mroczna. Czytając miałam ochotę zamknąć oczy i tańczyć, kołysać się z wiatrem. Ta książka jest jak drzemka. Kończysz czytać, budzisz się i nie do końca wiesz co się stało, ale śniło ci się coś ciekawego i nie do końca chcesz się budzić. I tak jak sen, ta książka jest delikatna i ulotna. Nie wywołała we mnie...

Krótko i pięknie o śmierci i miłości. A szkoda, że tak krótko, bo z chęcią przeczytałbym bardziej rozwiniętą historię napisaną takim poetyckim językiem — obrazy dzieciństwa spędzonego na małej wsi wręcz rozlewały się przed moimi oczami.

Krótko i pięknie o śmierci i miłości. A szkoda, że tak krótko, bo z chęcią przeczytałbym bardziej rozwiniętą historię napisaną takim poetyckim językiem — obrazy dzieciństwa spędzonego na małej wsi wręcz rozlewały się przed moimi oczami.

Krótka, smutna opowieść o stracie i dorastaniu. Historia z każdą chwilą stawała się coraz bardziej pełna magii. Przyjemnie słuchało się w formie audiobooka.

Krótka, smutna opowieść o stracie i dorastaniu. Historia z każdą chwilą stawała się coraz bardziej pełna magii. Przyjemnie słuchało się w formie audiobooka.

Krótka opowieść - baśń, która zabiera nas do innych światów, tego magicznego i rzeczywistego, którego chyba też już nie znajdziemy. Piękny, poetycki język. Chyba tylko liczyłam na coś więcej w zakończeniu.

Krótka opowieść - baśń, która zabiera nas do innych światów, tego magicznego i rzeczywistego, którego chyba też już nie znajdziemy. Piękny, poetycki język. Chyba tylko liczyłam na coś więcej w zakończeniu.

Czarnolas to zwykła senna wieś znajdująca się gdzieś u stóp czarnego lasu. Próżno tu szukać związku z majątkiem i domem polskiego renesansowego poety Jana Kochanowskiego. Na obrzeżach tej miejscowości żyje rodzeństwo Józef i Zojka.

🔰"Myśli Józefa były (...) twarde i precyzyjne, ale słowa płochliwe i nieforemne. Mimo tego ludzie darzyli go szacunkiem i ukłonem, on z kolei darzył ukłonem ludzi, a szacunkiem zwierzęta i przyrodę. Do ludzi czuł jakieś zmierzwienie, które zawsze trzymało go trochę z boku."

🔰"Zojka za to była zupełnie inna – ufna i odsłonięta. Mowa jej ciała była mową ciekawskiego ptaka. Wpadała na ludzi, w ich dłonie, nie chroniąc się zupełnie. Zdarzało się, że Józef z tych rąk, jak z krzaków jeżyn, musiał ją wyplątywać. Chowała się potem za nim, a on na nią chuchał jak na kurczaczka."
Wkrótce do Zojki dołącza Michał. Nastaje dobry czas, pełno w nim chwil szczęścia, miłości, czułości i troski. Wkrótce do rodziny ma dołączyć synek - Książę.
Właśnie wtedy rodzą się przeczucia, Józef czuje, że są niepokojące. Michał chce kupić kilka niezbędnych drobiazgów do domu. Zojka prosi zostań, mam złe przeczucia. Michał opuszcza dom. Zojka we śnie widzi: drogę, sarnę, światło samochodu, woła -uciekaj! Sarna pada, potem wstaje, ucieka. Gdzie jest Michał?
Maluch nigdy nie pozna ojca, który nigdy go nie zobaczył. Zniknął, może w czarnym lesie. Czymże jest ów dziwny las?

🔰"... panujący nad okolicą las – gęsty i ciemny. Wchodziło się do niego, gubiło i płakało, a potem wracało."

🔰"Gęsty las, Czarnolas tu się miesza prawda, tu się gubi czas."

Tego dnia, gdy Mikołaj nie wrócił, nadeszło zło. I wszystko się zmieniło. Wioskę otulił mrok i nawiedził chichot śmierci, która powracała i wtedy odchodzili kolejni.

🔰"I nagle wokół nich zaczął rozmywać się świat, a Księciu już całkiem rozsypały się koraliki łez".

🔰"Józef umierał jak wiatr co się gdzieś rozprasza długim wydechem. A w tej ciszy, która po nim została zawisł niepokój."
Książę nie chce zostać sam. Wchodzi z umarłym wujem Józefem do złowrogiego lasu. Chce odwrócić czas. Czy to możliwe, czy mu się uda, czy wróci?
I jak znajdzie powrotną drogę? A jeśli nawet po spotkaniu ze śmiercią, odnajdzie drogę do domu, to czy będzie miał do czego wrócić?

🔰"Józef zawsze mówił, że jeśli się ma pytania, to na każdej drodze leżą odpowiedzi. Wystarczy tylko jej słuchać, bo droga jest mądrzejsza od idącego. Ale droga może mieć też złe zamiary... ."

Niezwykła to proza, rzeczywistość przeplata się w niej z baśnią. Zabiera cię w dziwną podróż utkaną z przeżyć bohaterów. Patrzysz z dystansu, wszak nie należysz do tego świata, ale mimo tego przeżywasz to, co oni czują. Wątpisz w tę całą historię, zastanawiasz się nad tym, czy świat realny przeplata się tu z wyobrażonym? A może to tylko wymyślona podróż w zaświaty? Idziesz jednak dalej w to uniwersum.

Jaga Słowińska używa znanych słów, ale zestawia je w zaskakujący sposób. Stopniowo i niespiesznie zanurza nas w inny świat. Ten świat wypełnia rzeczywistość-nierzeczywistość a ciąg układających się liter może nieść znaczenia nieoczywiste, wielowarstwowe, symboliczne.
"Czarnolas" wyrasta z drzewa realizmu magicznego. Znaleźć tu można nostalgiczną opowieść o miłości, samotności, tęsknocie, nadziei, a także historię o rozpaczy, utracie najbliższych i próbach radzenia sobie z tą traumą.

Ta krótka powieść to debiut autorki. Niesamowita proza, niezwykła wyobraźnia, piękny styl, rzeczowy i poetycki zarazem, zaskakujący, fascynujący, niezwykły.

Czarnolas to zwykła senna wieś znajdująca się gdzieś u stóp czarnego lasu. Próżno tu szukać związku z majątkiem i domem polskiego renesansowego poety Jana Kochanowskiego. Na obrzeżach tej miejscowości żyje rodzeństwo Józef i Zojka.

🔰"Myśli Józefa były (...) twarde i precyzyjne, ale słowa płochliwe i nieforemne. Mimo tego ludzie darzyli go szacunkiem i ukłonem, on z kolei...