Wegetarianka

Dziwna, ale lekko obrzydliwa książka... Wciągnęła, ale nie nakarmiła... ;)

Dziwna, ale lekko obrzydliwa książka... Wciągnęła, ale nie nakarmiła... ;)

Metaforyczny obraz rozpaczy. Dusze bohaterów wypełnione przedziwnymi wizjami, za którymi czai się poczucie niedopasowania, nieszczęścia i prawdziwego smutku. Dobra powieść, szybko się ją czytało, jednak nie zachwyciła mnie w pełni. Czegoś jej brakowało, a niektórych motywów było za dużo.

Metaforyczny obraz rozpaczy. Dusze bohaterów wypełnione przedziwnymi wizjami, za którymi czai się poczucie niedopasowania, nieszczęścia i prawdziwego smutku. Dobra powieść, szybko się ją czytało, jednak nie zachwyciła mnie w pełni. Czegoś jej brakowało, a niektórych motywów było za dużo.

Dość ciekawie napisane postacie, ale jest to dość ponura lektura. Wyniosłam z tej książki, że wszystkim jest w życiu ciężko, że większość osób nie panuje nad swoim życiem i ma myśli samobójcze.

Dość ciekawie napisane postacie, ale jest to dość ponura lektura. Wyniosłam z tej książki, że wszystkim jest w życiu ciężko, że większość osób nie panuje nad swoim życiem i ma myśli samobójcze.

Mimo bycia zwykła przeciętna kobieta, Yong-he okazuje się nie mieć prawa do
samostanowienia. Jej życie było idealnie bezproblemowe, póki nie podjęła decyzji, która nie spodobała się jej rodzinie.
“Wegetarianizm to wymysł.” Taką narrację mają wszyscy, odrzucają ją z powodu tej decyzji, nakłaniają do zmiany zdania, “udawaj”, wciskają jej swoje prawdy na siłę tak jak mięso do gardła, a potem dziwią się, że kobieta pęka.
Nikt nie próbuje zrozumieć. Nikt nie daje jej głosu, nawet w narracji książki.
A ona chce zniknąć i nawet nie mogę się jej dziwić.

Książka jest bardzo tragiczna, choć napisana z dystansem. Porusza temat przemocy domowej, zaburzeń psychicznych i zaburzeń odżywiania.

Zdecydowanie coś po czym trzeba usiąść i dać sobie chwilę na przetrawienie wszystkiego.

Mimo bycia zwykła przeciętna kobieta, Yong-he okazuje się nie mieć prawa do
samostanowienia. Jej życie było idealnie bezproblemowe, póki nie podjęła decyzji, która nie spodobała się jej rodzinie.
“Wegetarianizm to wymysł.” Taką narrację mają wszyscy, odrzucają ją z powodu tej decyzji, nakłaniają do zmiany zdania, “udawaj”, wciskają jej swoje prawdy na siłę tak jak mięso do...

Książka wcale nie jest o wegetarianach, tylko o próbie kontroli. Naprawdę w ciekawy sposób przedstawia patriarchalne społeczeństwo, brak zrozumienia i empatii.
Nie była to dla mnie łatwa książka, natomiast nie miała być. Musiałam chwilę usiąść i pomyśleć, zastanowić się nad tym, co czuję. Polecam bardzo!

Książka wcale nie jest o wegetarianach, tylko o próbie kontroli. Naprawdę w ciekawy sposób przedstawia patriarchalne społeczeństwo, brak zrozumienia i empatii.
Nie była to dla mnie łatwa książka, natomiast nie miała być. Musiałam chwilę usiąść i pomyśleć, zastanowić się nad tym, co czuję. Polecam bardzo!

Bardzo dziwna, ale ciekawa. Pokazuje nieciekawe aspekty chorób psychicznych, ale też zmagania z relacjami w rodzinie. Chyba najłatwiejsza w odbiorze książka tej autorki, tak że polecam zacząć od niej.

Bardzo dziwna, ale ciekawa. Pokazuje nieciekawe aspekty chorób psychicznych, ale też zmagania z relacjami w rodzinie. Chyba najłatwiejsza w odbiorze książka tej autorki, tak że polecam zacząć od niej.

„Wegetarianka” Han Kang to powieść niepokojąca, ascetyczna i przejmująca, która pod pozorem prostego buntu przeciw jedzeniu mięsa opowiada o przemocy, kontroli i desperackiej próbie ocalenia własnego „ja”. To książka gęsta od napięcia, chłodna w tonie, a zarazem boleśnie intensywna, bo dotyka ciała, psychiki i granic wolności z bezlitosną precyzją. Han Kang pisze oszczędnie, ale każde zdanie niesie ciężar, a całość zostawia po sobie uczucie dyskomfortu, zachwytu i smutku. To literatura odważna, hipnotyczna i długo niepozwalająca o sobie zapomnieć. Zdecydowanie 10/10

„Wegetarianka” Han Kang to powieść niepokojąca, ascetyczna i przejmująca, która pod pozorem prostego buntu przeciw jedzeniu mięsa opowiada o przemocy, kontroli i desperackiej próbie ocalenia własnego „ja”. To książka gęsta od napięcia, chłodna w tonie, a zarazem boleśnie intensywna, bo dotyka ciała, psychiki i granic wolności z bezlitosną precyzją. Han Kang pisze...

To jest najdziwniejsza książka jaką w życiu przeczytałam. Nie ma tu jakiejś logicznej fabuły,

To jest najdziwniejsza książka jaką w życiu przeczytałam. Nie ma tu jakiejś logicznej fabuły,

Intensywna, oszczędna w dialogach, może nawet ascetyczna pozycja, taki dalekowschodni minimalizm. Zgadzam się z cytatem na mojej okładce, że jest o seksualności i szaleństwie, ale dla mnie może nawet bardziej o samotności, pustce i najgłębiej zakopanej traumie. Właśnie z powodu tej traumy, nie uważam że jest o niepopularnych wyborach- główna bohaterka nie chce być inna, ale musi.

Intensywna, oszczędna w dialogach, może nawet ascetyczna pozycja, taki dalekowschodni minimalizm. Zgadzam się z cytatem na mojej okładce, że jest o seksualności i szaleństwie, ale dla mnie może nawet bardziej o samotności, pustce i najgłębiej zakopanej traumie. Właśnie z powodu tej traumy, nie uważam że jest o niepopularnych wyborach- główna bohaterka nie chce być inna, ale...

Nie wciągnęła mnie. Moim zdaniem historia jest bardzo "na siłę".

Nie wciągnęła mnie. Moim zdaniem historia jest bardzo "na siłę".