Wyzwanie czytelnicze LC na luty — Plebiscyt Książka Roku Lubimyczytać.
Na twórczość Sally Rooney czaiłam się już od dłuższego czasu. Podpatrywałam informacje o jej debiucie i kolejnych publikacjach, jednak jakoś nie było dotychczas sposobności.
Aż pewnego pięknego dnia (tak, tak go nazwę!) napatoczyła się na bibliotecznej półce.
[Po wielu latach polegania na czytniku i swoich lub znajomych zbiorach bibliotecznych z dawnym resentymentem przystąpiłam szturmem na lokalne biblioteki. Zaczęłam tropić nowe tytuły, które chcę przeczytać, bo - wiadomo - obecne ceny książek zwalają z nóg.]
Poruszając się więc po meandrach półek w jednej z filii zobaczyłam: Sally Rooney. Wiedziałam, że to nie jej debiut, ale ta mniej rozsądna cząstka mnie zawołała w mym wnętrzu: ,, no i co z tego! A czy to trzeba czytać autorów od debiutu i chronologicznie?!".
No właśnie! Nie trzeba! A nieraz nawet nie można, jak ukazuję poniżej ;).
Dla mnie to właśnie ,,Intermezzo" jest moim prywatnym debiutem autorki i debiutem w ogóle w przeczytanych przeze mnie książkach. Debiutem w rozumieniu nie sensu stricto, ale: powiewem świeżości, czegoś nowego, ale na tyle nieuchwytnego, że nawet trudno to nazwać. Czegoś istniejącego podskórnie, czającego się pod powierzchnią, niewypowiedzianego.
Czytanie ,,Intermezzo" jest trochę jak gra w szachy - niby chwytasz figurę, ale zastanawiasz się i ręka na drgnienie sekundy się wycofuje.
Tak też zaczęła się moja partia z tą książką.
Początkowo niosła mnie ciekawość, potem nastąpił kryzys z cyklu: ,,kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?", by wreszcie treść przerwała tamy lekkiego znużenia bądź zniechęcenia, oczekiwań, nadziei i innych osobistych wymysłów. Została sama treść, która zawładnęła mną totalnie.
Postaci bowiem konstruowane przez autorkę nie są jednowymiarowe, płaskie czy nijakie. Nie da się przejść obok nich obojętnie. Są tak strasznie ludzkie, ich czyny tak straszne popaprane, że nawet właśnie życie zaczyna ci się wydawać względnie spokojnie w obliczu tych historii (bądźmy szczerzy: to oczywiście tylko wrażenie ;)).
,,Intermezzo" nie jest dla czytelnika oczekującego od książki jasno wytyczonej fabuły, prowadzonej od A do Z.
To raczej zapis introspektywnych myśli, mikrozdarzeń, przemyśliwań vs ich totalnie nieadekwatna ekspozycja w sytuacjach międzyludzkich.
Może dlatego więc ujęły mnie te mikrohistorie, każda nieprzystająca do drugiej, ale wzajemnie w dziwny sposób się łączące.
Jak życie wielu z nas.
Jest jeszcze coś: poczucie nieadekwatności, nieprzystawania, bycia oddzielonym od innych i świata - to tematyka szczególnie mi bliska, którą nieraz trudno jest ujarzmić wewnętrznie.
Szczególnie bliski też (od samego początku, gdy zobaczyłam go na okładce z tyłu) stał mi się cytat: ,,Wymagania stawianie przez innych ludzi nie rozpływają się, tylko namnażają. Coraz bardziej skomplikowane, coraz trudniejsze."
I ta książka też jest o tym (jak o wielu innych rzeczach, ale nie sposób wymienić tutaj całej jej tematyki): o wymaganiach innych wobec ciebie. O wymaganiach, które zaczynasz brać za swoje własne i pod nie konstruować ich życie. O niewypowiedzianych rozkazach i nakazach, którym zaczynasz podporządkowywać swoje życie.
Damn! To twoje życie człowieku! Nie pozwól, by oczekiwania innych/społeczeństwa wzięły górę! Nawet, jeśli zajmie ci to parę dekad: gra warta jest świeczki. Nie zrestartujesz swojego życia!
Ależ moralizatorsko poleciałam na koniec :).
Ale wiecie o co chodzi.
I wiecie, co robić: czytać Sally Rooney :).
Szukamy ofert...
365 
187 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Wellness
Bardzo chciałam przeczytać tę książkę i widzę, że intuicja mnie nie zawiodła. Opowieść wciągnęła mnie od samego początku. Erudycja i świetny styl autora robią wrażenie.
Bardzo chciałam przeczytać tę książkę i widzę, że intuicja mnie nie zawiodła. Opowieść wciągnęła mnie od samego początku. Erudycja i świetny styl autora robią wrażenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNathan Hill, autor głośnych „Niksów”, powraca z epicką, wielowątkową powieścią, która bierze pod lupę bodaj najtrudniejszy temat w literaturze: długoletnie małżeństwo. „Wellness” to imponująca, licząca setki stron kronika związku Jacka i Elizabeth, która z chirurgiczną precyzją, a zarazem ogromnym współczuciem, rozkłada na czynniki pierwsze mechanizmy miłości, oszustwa i desperackiej pogoni za optymalizacją własnego życia. To książka, która jest jednocześnie satyrą na współczesność i głębokim dramatem psychologicznym.
Historia zaczyna się w latach 90. w Chicago. Jack jest aspirującym artystą fotografem, Elizabeth – studentką psychologii z bogatego domu. Ich spotkanie to moment czystej magii, niemal filmowego przeznaczenia. Hill mistrzowsko buduje ten początkowy optymizm, by następnie przeskoczyć dwadzieścia lat do przodu, gdzie magia dawno wyparowała, a jej miejsce zajęła rutyna, niespłacone kredyty i obsesja na punkcie zdrowego stylu życia. Elizabeth pracuje w instytucie zajmującym się efektem placebo, a Jack utknął w martwym punkcie swojej kariery, próbując jednocześnie sprostać wymaganiom ojcostwa w świecie opanowanym przez algorytmy i media społecznościowe.
Tytułowe „Wellness” to nie tylko dbanie o dietę czy sen. To metafora współczesnego lęku przed porażką. Hill z niesamowitą błyskotliwością punktuje nasze zbiorowe szaleństwo: od obsesyjnego monitorowania parametrów życiowych, przez wiarę w pseudonaukowe suplementy, aż po desperackie próby „naprawienia” relacji za pomocą technologii. Autor pokazuje, że w świecie, w którym wszystko można zmierzyć i zoptymalizować, najbardziej cierpi to, co nieuchwytne – autentyczna bliskość.
Struktura powieści jest gęsta i dygresyjna. Hill nie boi się przerywać głównego nurtu akcji, by zaserwować nam kilkudziesięciostronicowy wykład o historii algorytmów Facebooka, psychologii tłumu czy architekturze przedmieść. Choć dla niektórych czytelników te fragmenty mogą wydać się zbyt obszerne, to właśnie one nadają książce jej unikalny, encyklopedyczny charakter. Hill udowadnia, że losy jednostki są nierozerwalnie splątane z szerokim kontekstem socjologicznym i technologicznym.
„Wellness” to lektura wymagająca, ale niezwykle satysfakcjonująca. Największą siłą Hilla jest jego zdolność do empatii – nawet gdy wyśmiewa absurdy współczesności, nigdy nie robi tego z wyższością. Jack i Elizabeth są postaciami z krwi i kości, w których lękach i marzeniach każdy z nas odnajdzie kawałek siebie. To opowieść o tym, jak budujemy narracje na temat własnego życia i jak bolesne, a zarazem wyzwalające, może być ich burzenie.
Mimo ogromnej objętości, powieść czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem dzięki błyskotliwemu stylowi i poczuciu humoru autora. Hill potrafi przejść od sarkastycznego żartu do wzruszającej refleksji w obrębie jednego akapitu. „Wellness” to ostatecznie książka o nadziei – nie tej naiwnej, z poradników motywacyjnych, ale tej trudnej, wypracowanej w pocie czoła, która polega na akceptacji niedoskonałości drugiego człowieka i samego siebie. To jedna z najważniejszych powieści o współczesności, jaką przeczytacie w tym roku. Nathan Hill potwierdził, że jest jednym z najciekawszych obserwatorów amerykańskiego (i nie tylko) społeczeństwa.
Nathan Hill, autor głośnych „Niksów”, powraca z epicką, wielowątkową powieścią, która bierze pod lupę bodaj najtrudniejszy temat w literaturze: długoletnie małżeństwo. „Wellness” to imponująca, licząca setki stron kronika związku Jacka i Elizabeth, która z chirurgiczną precyzją, a zarazem ogromnym współczuciem, rozkłada na czynniki pierwsze mechanizmy miłości, oszustwa i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ początku książka wydawała mi sie nudna i przeintelektualizowana. Gdy przeczytałam do końca, nadal uważałam, że autor językowo przerósł lekko treść formą, natomiast całościowo książka bardzo mi sie podobała, szczegolnie ze względu na genialnie stworzone postaci oraz ciekawe opisy realiów USA.
Z początku książka wydawała mi sie nudna i przeintelektualizowana. Gdy przeczytałam do końca, nadal uważałam, że autor językowo przerósł lekko treść formą, natomiast całościowo książka bardzo mi sie podobała, szczegolnie ze względu na genialnie stworzone postaci oraz ciekawe opisy realiów USA.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDo pewnego momentu książka bardzo dobra, aktualna, przedstawiająca problemy pierwszego świata i subtelnie dowcipna. Niestety w koncówce autor jakby " złapał zadyszkę". Opisując dokładniej coś co zostało już zasugerowane wczesniej w fabule, sprawił iż miałam wrażenie, że się niepotrzebnie powtarza. Poza tym bohaterom przydał by się po prostu terapeuta, żeby przepracowali indywidualnie swoje popaprane dzieciństwa.
Do pewnego momentu książka bardzo dobra, aktualna, przedstawiająca problemy pierwszego świata i subtelnie dowcipna. Niestety w koncówce autor jakby " złapał zadyszkę". Opisując dokładniej coś co zostało już zasugerowane wczesniej w fabule, sprawił iż miałam wrażenie, że się niepotrzebnie powtarza. Poza tym bohaterom przydał by się po prostu terapeuta, żeby przepracowali...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga powieść Nathana Hilla równie znakomita co pierwsza.Znakomita analiza codzienności ludzi z tzw. pokolenia X.Genialna w swojej wielowątkowości opowiedzianej w taki sposób,iż nie sposób oderwać się od lektury.Jak mało autorów na świecie potrafi tak obecnie pisać ! Żałuję tylko iż spod pióra autora wyszły do tej pory tylko 2 powieści.
Druga powieść Nathana Hilla równie znakomita co pierwsza.Znakomita analiza codzienności ludzi z tzw. pokolenia X.Genialna w swojej wielowątkowości opowiedzianej w taki sposób,iż nie sposób oderwać się od lektury.Jak mało autorów na świecie potrafi tak obecnie pisać ! Żałuję tylko iż spod pióra autora wyszły do tej pory tylko 2 powieści.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo, co mnie w książkach urzeka, to beka ze współczesnego człowieka. Ale z trudnymi sprawami w tle. I tu jest dokładnie to. Trochę heheszków z ludzi kreujących się tak, by spodobać się innym (i może w ten sposób też samemu sobie),ze zmian kulturowych (tu w kontekście amerykańskim)i z tego jak to kiedyś wypadało być alternatywnym grungowym artystą gardzącym mainstreamem, a teraz trzeba się dopasować do kultury kapitalizmu, zdominowanej przez technologię i algorytmy oraz kult perfekcjonizmu i ciągłego samodoskonalenia. A po środku tego wszystkiego jedno małżeństwo, które próbuje wytrwać razem, a równocześnie poradzić sobie z presją zewnętrzną i wewnętrzną, żalem za niespełnionymi ambicjami z czasów młodości i skutkami wychowania i wydarzeń z dzieciństwa
To, co mnie w książkach urzeka, to beka ze współczesnego człowieka. Ale z trudnymi sprawami w tle. I tu jest dokładnie to. Trochę heheszków z ludzi kreujących się tak, by spodobać się innym (i może w ten sposób też samemu sobie),ze zmian kulturowych (tu w kontekście amerykańskim)i z tego jak to kiedyś wypadało być alternatywnym grungowym artystą gardzącym mainstreamem, a...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest mi żal po przeczytaniu powieśći że ostatecznie się zakończyła i wiem że teraz będę musiał się uzbroić w cierpliwość w oczekiwaniu na kolejne dzieło Nattana Hilla. Uważam że to genialny autor i sposób w jaki rozpracowuje postacie i rozkłada na czynniki pierwsze jest niesamowity. Niksy i teraz Wellnes to perełki współczesnej literatury.
Jest mi żal po przeczytaniu powieśći że ostatecznie się zakończyła i wiem że teraz będę musiał się uzbroić w cierpliwość w oczekiwaniu na kolejne dzieło Nattana Hilla. Uważam że to genialny autor i sposób w jaki rozpracowuje postacie i rozkłada na czynniki pierwsze jest niesamowity. Niksy i teraz Wellnes to perełki współczesnej literatury.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała! Jedna z lepszych książek, jakie czytałam w ostatnim czasie. Zdecydowanie polecam osobom urodzonym w latach 70-tych lub 80-tych, bo można w niej odnaleźć odniesienia do własnych doświadczeń w otaczającym świecie.
Kto chce szybkich wrażeń czytelniczych być może będzie zawiedziony. Tu treścią trzeba się delektować (piękne opisy przyrody, sztuki),próbować się skupić (badania naukowe nad placebo, mechanizmy i algorytmy rządzące internetem) - aby móc tak jak bohaterowie zastanowić się jak wpływa na nas świat i jaki my wywieramy wpływ na innych oraz co jest dobre a co złe. Kto się zagłębi - na pewno nie pożałuje, kończy czytanie mądrzejszy i lepszy, a książka na długo pozostanie w jego pamięci.
Wspaniała! Jedna z lepszych książek, jakie czytałam w ostatnim czasie. Zdecydowanie polecam osobom urodzonym w latach 70-tych lub 80-tych, bo można w niej odnaleźć odniesienia do własnych doświadczeń w otaczającym świecie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKto chce szybkich wrażeń czytelniczych być może będzie zawiedziony. Tu treścią trzeba się delektować (piękne opisy przyrody, sztuki),próbować się...
Bardzo trudno i jednoznacznie jest ocenić powieść Nathan Hill. Monumentalna wręcz. Z jednej strony mamy tu pokazany kryzys małżeński jednej z amerykańskich rodzin i próbę wyjścia z niego oraz wpływ FB i innych social mediów na nas (i to jest bardzo pięknie opisane).
A z drugiej strony jest w niektórych momentach tak nudno i przytłaczająco, że aż chce się ją odłożyć daleko od nas i nigdy nie wracać. Opisy prerii, rodziny oraz tego, że dziecko Jacka i Elizabeth nie chce jeść i co zrobić by jadło są strasznie nużące.
Moim zdaniem książka jest za długa.
I to zakończenie książki.......
To wszystko można by zmieścić na max 500stronach co dla tej powieści byłoby tylko na plus.
Dlatego moja ocena jest na bardzo dobry a nie na rewelacyjny.
Mimo wszystko polecam z zastrzeżeniem, że trzeba uzbroić się w cierpliwość.
Bardzo trudno i jednoznacznie jest ocenić powieść Nathan Hill. Monumentalna wręcz. Z jednej strony mamy tu pokazany kryzys małżeński jednej z amerykańskich rodzin i próbę wyjścia z niego oraz wpływ FB i innych social mediów na nas (i to jest bardzo pięknie opisane).
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toA z drugiej strony jest w niektórych momentach tak nudno i przytłaczająco, że aż chce się ją odłożyć daleko...
Przeczytałam, a dokładniej mówiąc przemęczyłam. W zasadzie przez jakieś 6 tygodni służyła mi jako bardzo skuteczny środek nasenny (co, w sumie niekoniecznie jest wadą). Prawie codziennie usypiałam nad nią wieczorem po jakichś pięciu stronach. Kilka razy miałam poważny kryzys, odkładałam na półkę i przeczytałam w międzyczasie trzy inne książki... A jednocześnie nazaznaczałam mega ilość wartych zapamiętania cytatów.
Momentami fabuła rozwleka się niemiłosiernie w niewiele wnoszące dygresje, a autor trochę popisuje się przydługimi opisami. Porusza tematy upływu czasu, przemijania i rozczarowania dorosłym życiem, miłości, małżeństwa, rodzicielstwa, życia w dobie social mediów, czy dorosłych relacji z rodzicami. Mimo, że tyle tego, wszystko ładnie spina się w całkiem pogłębioną całość. Ja odnalazłam w niej swoje mniejsze i większe bolączki. Autor opisuje zmagania bohaterów z próbami odnalezienia się w życiu i świecie z humorem i sporą dozą zrozumienia, że nie wszystko jest czarno-białe.
Przeczytałam, a dokładniej mówiąc przemęczyłam. W zasadzie przez jakieś 6 tygodni służyła mi jako bardzo skuteczny środek nasenny (co, w sumie niekoniecznie jest wadą). Prawie codziennie usypiałam nad nią wieczorem po jakichś pięciu stronach. Kilka razy miałam poważny kryzys, odkładałam na półkę i przeczytałam w międzyczasie trzy inne książki... A jednocześnie nazaznaczałam...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to