Mistrz i Małgorzata

Genialna książka. Czytałam ją wielokrotnie i ciągle do niej wracam . Dla mnie powieść wszech czasów. Szczególnie polecam wydanie z 2025 roku z nowym tłumaczeniem .

Genialna książka. Czytałam ją wielokrotnie i ciągle do niej wracam . Dla mnie powieść wszech czasów. Szczególnie polecam wydanie z 2025 roku z nowym tłumaczeniem .

Sięgnąłem po tą książkę ponownie, po około 25 latach, kiedy to przeczytałem ją jako uczeń szkoły średniej. I moje wrażenia w dużej mierze są podobne jak wówczas. Autor pisząc tą książkę zdecydowanie musiał być na niezłym rauszu, ale... no właśnie. Teraz, podobała mi się. I choć od czasu do czasu uśmiechałem się półgębkiem z myślą: "no, nieźle koleś popłynął", albo "co oni w tamtych czasach brali?", to cieszę się z przeczytania tej książki. Bardzo przyjemnie się ją czyta, jest pełna humoru i skłania do wielu przemyśleń. Książka, którą z czystym sumieniem mogę zaliczyć do kategorii uwielbianej przez mnie: fantasy, science-fiction. Szczerze polecam wszystkim, którzy przeczytali ją jako nastolatkowie do powrócenia do tej pozycji. Odbiór książki jest kompletnie inny, kiedy nie czytasz jej, bo musisz...:-)

Sięgnąłem po tą książkę ponownie, po około 25 latach, kiedy to przeczytałem ją jako uczeń szkoły średniej. I moje wrażenia w dużej mierze są podobne jak wówczas. Autor pisząc tą książkę zdecydowanie musiał być na niezłym rauszu, ale... no właśnie. Teraz, podobała mi się. I choć od czasu do czasu uśmiechałem się półgębkiem z myślą: "no, nieźle koleś popłynął", albo...

Po tej książce zostałam z osobliwą pustką w głowie. To książka, którą bardziej się czuje, niż rozumie. Pełna humoru, groteski i tragizmu, które razem robią piorunujące wrażenie.
Najmocniej poruszyła mnie opowieść o Jeszui. Cicha, smutna i dziwnie ludzka w kontraście do chaosu Moskwy. W tej historii szczególnie uderza przewrotność moralna: ci, którzy wydają się źli, często wcale tacy nie są, a prawdziwa pustka kryje się gdzie indziej.
W całej tej rozchwianej rzeczywistości najbardziej wyrazista okazuje się Małgorzata. Jedyna naprawdę trzeźwo myśląca osoba. Gotowa zrobić wszystko, by odzyskać ukochanego, działa impulsywnie, ale nigdy bezmyślnie.
I Woland. Chyba najbardziej fascynująca postać tej powieści. Nie jest prostym uosobieniem zła, raczej kimś, kto bezlitośnie obnaża ludzką małość, hipokryzję i śmieszność. Dzięki niemu groteska Bułhakowa staje się jeszcze ostrzejsza, a satyra na społeczeństwo i władzę brzmi zaskakująco aktualnie.
To książka dziwna, wielowarstwowa i niepokojąco aktualna.

Po tej książce zostałam z osobliwą pustką w głowie. To książka, którą bardziej się czuje, niż rozumie. Pełna humoru, groteski i tragizmu, które razem robią piorunujące wrażenie.
Najmocniej poruszyła mnie opowieść o Jeszui. Cicha, smutna i dziwnie ludzka w kontraście do chaosu Moskwy. W tej historii szczególnie uderza przewrotność moralna: ci, którzy wydają się źli, często...

Skusiłam się, ponieważ to klasyka literatury, a nie przeczytałam w czasach szkolnych. Na szczęście uratował mnie audiobook w wykonaniu Filipa Kosiora. Wiele razy chciałam porzucić słuchanie, ale dobrnęłam do końca. Nie rozumiem zachwytów na tą książką, nie mniej jednak nie żałuję poświęconego czasu. Myślę, że takie pozycje też nas wzbogacają i dają do myślenia. Polecam dojrzałym czytelnikom.

Skusiłam się, ponieważ to klasyka literatury, a nie przeczytałam w czasach szkolnych. Na szczęście uratował mnie audiobook w wykonaniu Filipa Kosiora. Wiele razy chciałam porzucić słuchanie, ale dobrnęłam do końca. Nie rozumiem zachwytów na tą książką, nie mniej jednak nie żałuję poświęconego czasu. Myślę, że takie pozycje też nas wzbogacają i dają do myślenia. Polecam...

Dawno już nie dawałem ocen na LCz, ale tu już musiałem, bo jestem w szczerym szoku. To powieść kompletnie bezwartościowa na każdej płaszczyźnie - nie jest inteligentna, nie jest zabawna, nie jest ciekawa, jest źle napisana, a struktura i podjęcie próby nawiązania do Biblii sprawiają, że jest jeszcze do tego wszystkiego nadęta. Jest to tak źle napisana książka, że dosłownie 4/5 z niej możnaby usunąć i powieść by na tym zyskała.

Najbardziej fascynujący jest jednak współczesny dyskurs - ludzie wstydzą się napisać że król jest nagi. Na tym portalu są opinie typu "arcydzieło. Koniec kropka" itp, a zarazem jest wiele opinii bez oceny z apologetycznym opisem i obietnicą poprawy. Negatywnie opinie też mają wstawkę z próbą wytłumaczenia się z zerwania z instynktem stadnym. To już zadanie dla badaczy historii literatury, ale zakładam że kiedyś ta książka była awangardowa/modna/obrazoburcza i później wychodziło, że musisz ją lubić, bo inaczej jesteś głupi. Większość pozytywnych opinii na tym portalu to niestety potwierdza - ciężko na ogół znaleźć tam racjonalną argumentację, a raczej sentencje w stylu "słowacki wielkim poetą był".

Dawno już nie dawałem ocen na LCz, ale tu już musiałem, bo jestem w szczerym szoku. To powieść kompletnie bezwartościowa na każdej płaszczyźnie - nie jest inteligentna, nie jest zabawna, nie jest ciekawa, jest źle napisana, a struktura i podjęcie próby nawiązania do Biblii sprawiają, że jest jeszcze do tego wszystkiego nadęta. Jest to tak źle napisana książka, że dosłownie...

Ładnie napisane.
Tylko trochę takie o niczym

Ładnie napisane.
Tylko trochę takie o niczym

„Mistrz i Małgorzata” to jedna z tych powieści, przy których łatwo zrozumieć, dlaczego przez lata zdobyły tak wielką popularność. Sama historia jest niezwykle pomysłowa i napisana z ogromnym wyczuciem języka. Świat przedstawiony — z jednej strony realistyczny, a z drugiej nagle wypełniony elementami nadprzyrodzonymi — wciąga i buduje bardzo charakterystyczną atmosferę. Pojawienie się Wolanda i jego świty wprowadza chaos, ale też dziwną logikę, dzięki której kolejne wydarzenia czyta się z ciekawością, nawet jeśli nie zawsze wiadomo, dokąd to wszystko zmierza.

Najbardziej podobało mi się to, jak sprawnie splatają się różne wątki. Historia Mistrza i Małgorzaty, wydarzenia w Moskwie oraz fragmenty dotyczące Piłata tworzą razem opowieść, która jest jednocześnie fantastyczna, filozoficzna i momentami bardzo refleksyjna. Widać też ogromną swobodę pisarską Bułhakowa — narracja potrafi być lekka i dynamiczna, a jednocześnie pełna szczegółów i sugestywnych obrazów.

Nie wszystko jednak trafiło w mój gust. Humor, który dla wielu czytelników jest jednym z największych atutów tej książki, mnie nie do końca przekonał. Rozumiem jego absurdalny i satyryczny charakter, ale w trakcie lektury częściej obserwowałam go z dystansem, niż rzeczywiście mnie bawił. Zdarzały się też fragmenty, które wydawały mi się przez to trochę zbyt rozciągnięte.

Najwięcej mieszanych uczuć zostawiło u mnie zakończenie. Z jednej strony pasuje ono do niezwykłej, symbolicznej natury całej powieści, z drugiej jednak nie dało mi takiego poczucia domknięcia historii, jakiego chyba podświadomie oczekiwałam. Po tak intensywnej i wielowątkowej opowieści liczyłam na finał, który pozostawi mnie z większym wrażeniem satysfakcji.

Mimo tych zastrzeżeń była to bardzo dobra lektura. „Mistrz i Małgorzata” pozostaje książką oryginalną, świetnie napisaną i pełną pomysłów, które sprawiają, że długo się o niej myśli po skończeniu czytania. Dlatego ostatecznie oceniam ją na 8/10 — to powieść zdecydowanie warta poznania, nawet jeśli nie wszystkie jej elementy przemawiają do mnie w równym stopniu.

„Mistrz i Małgorzata” to jedna z tych powieści, przy których łatwo zrozumieć, dlaczego przez lata zdobyły tak wielką popularność. Sama historia jest niezwykle pomysłowa i napisana z ogromnym wyczuciem języka. Świat przedstawiony — z jednej strony realistyczny, a z drugiej nagle wypełniony elementami nadprzyrodzonymi — wciąga i buduje bardzo charakterystyczną atmosferę....

Każdorazowe podejście do tzw. klasyków wzbudza we mnie opór, zaszczepiony jeszcze za czasów szkolnych, gdzie narzucony przymus skutecznie zniechęcał mnie przed rozpoczęciem lektury. Spojrzałem na półkę, gdzie "Mistrz I Małgotzata" kurzyła się do kilku lat i pomyślałem, czemu by nie? Może akurat? Była to świetna decyzja. Jest to powieść wielowątkowa i niepowtarzalna, przepełniona symboliką. Historia trzhma czytelnika w napięciu od pierwszego, znamiennego zdarzenia na Patriarszych Prudach, aż po końcową wędrówkę. Pełno tu zaskakujących zwrotów i nigdy nie możemy byc pewni, w którym kierunku potoczy się intryga Wolanda. Lektura przysparza oczywiście trudności i należy przebrnąć przez charakterystyczny, rosyjski styl narracji czy rosyjską rzeczywistość w ogóle, ale moim skromnym zdaniem, gdy się to już uda, to mamy do czynienia z niebanalnym dziełem. Każde zdanie jest przemyślane, a rzeczywistość ówczesnej Moskwy jest przedstawiona wiernie, z nałożonymi na nią elementami magicznymi. Zdecydowanie świetna pozycja, którą po prostu trzeba przeżyć i zachęcam by każdy choć raz się z nią zapoznał. Ostrzegam jednak, że pochłanianie w ekspresowym tempie, bo zwyczajnie zmęczy to czytelnika. Nie jest to ekstra łatwa, ale zdecydowania warta poświęcenia na nią czasu.

Każdorazowe podejście do tzw. klasyków wzbudza we mnie opór, zaszczepiony jeszcze za czasów szkolnych, gdzie narzucony przymus skutecznie zniechęcał mnie przed rozpoczęciem lektury. Spojrzałem na półkę, gdzie "Mistrz I Małgotzata" kurzyła się do kilku lat i pomyślałem, czemu by nie? Może akurat? Była to świetna decyzja. Jest to powieść wielowątkowa i niepowtarzalna,...

Uwielbiam!

Uwielbiam!

Przez powieść się płynęło. Bohaterowie byli bardzo sympatyczni i aż nie mogłam się doczekać, co jeszcze wymyśli Banda Wolanda. Urokiem tej książki jest wszechobecny absurd, przez to też baśniowość, a to wszystko osadzone w ponurej Moskwie. Powieść i rozbawiała, i skłaniała do przemyśleń na temat społeczeństwa. Można tu znaleźć wszystko, czego trzeba.

Przez powieść się płynęło. Bohaterowie byli bardzo sympatyczni i aż nie mogłam się doczekać, co jeszcze wymyśli Banda Wolanda. Urokiem tej książki jest wszechobecny absurd, przez to też baśniowość, a to wszystko osadzone w ponurej Moskwie. Powieść i rozbawiała, i skłaniała do przemyśleń na temat społeczeństwa. Można tu znaleźć wszystko, czego trzeba.